O Πάπας Φραγκίσκος το Σάββατο σύνεστησε στους νέους Eλβετούς φρουρούς:

α. να μεγαλώσουν στη πίστη

β. να βιώσουν την οικουμενικότητα της Εκκλησίας και

γ. να ζήσουν με αδελφοσύνη.   

Στρατόπεδο προσφύγων Μόριας, Λέσβος

                                    Σάββατο 16 Απριλίου 2016

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,

 

Θέλησα να είμαι σήμερα εδώ μαζί σας. Θέλω να σας πω πως δεν είστε μόνοι. Αυτές τις τελευταίες εβδομάδες κι αυτούς τους τελευταίους μήνες, υποφέρατε πολλούς πόνους καθώς αναζητούσατε μια καλύτερη ζωή. Πολλοί από σας αισθάνθηκαν αναγκασμένοι να φύγουν, εξαιτίας συγκρούσεων και διωγμών, για την ασφάλεια, πριν απ’ όλα των παιδιών σας, των μικρών σας. Κάνατε πολλές θυσίες για τις οικογένειές σας. Γνωρίζετε πόσο πόνο προκαλεί να εγκαταλείπει κανείς όλα όσα του είναι αγαπητά και – πράγμα δυσκολότερο ακόμα – να μην ξέρει κανείς τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Πολλοί άλλοι βρίσκονται, όπως εσείς, σε στρατόπεδα ή σε πόλεις, περιμένοντας, ελπίζοντας να φτιάξουν μια καινούργια ζωή σ’ αυτή την ήπειρο.

Συνέντευξη του Αγίου Πατέρα στη διάρκεια της πτήσης επιστροφής από τη Λέσβο

                                 Σάββατο16 Απριλίου 2016

Père Lombardi

 

Καλωσορίζουμε, τώρα , ανάμεσά μας τον Άγιο Πατέρα, για μια ανταλλαγή απόψεων μετά από αυτό το ταξίδι, το σύντομο αλλά άκρως έντονο. Ξαναδιαβάζω το ανακοινωθέν που λάβατε, ώστε αν κάποιος από σας δεν μπόρεσε να το ακούσει ή να το λάβει στο τηλέφωνό του, να έχει το πλήρες κείμενο. Ο Πάπας εύχεται όλο το περιεχόμενο να είναι σαφές.

«Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος μετά πάντων υμών» (2 Κορ 13, 13).

  1. Οι δύο προκαθήμενοι ευχαριστούν τον Τριαδικό Θεό για τη συνάντηση αυτή, πρώτη στην ιστορία. Εκφράζουν τη χαρά τους που συναντιούνται αδελφικά για να συζητήσουν «δια ζώσης» τις αμοιβαίες σχέσεις των Εκκλησιών, τα ουσιώδη προβλήματα των πιστών και τις προοπτικές εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού.

Κοινή διακήρυξη της Αυτού Αγιότητος Βαρθολομαίου, Οικουμενικού

Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως,

Της Αυτού Μακαριότητος Ιερωνύμου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος του Αγίου Πατρός Φγαγκίσκου

 

                            Στρατόπεδο προσφύγων Μόριας, Λέσβος

                                         Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

                        

Από κοινού Διακήρυξη

Εμείς, ο Πάπας Φραγκίσκος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, συναντηθήκαμε στην ελληνική νήσο της Λέσβου για να δείξουμε τη βαθιά μας έγνοια μπροστά στην τραγική κατάσταση των πολυάριθμων προσφύγων, μεταναστών και αιτούντων άσυλο που ήρθαν στην  Ευρώπη διωγμένοι από συγκρουσιακές καταστάσεις και, σε πολλές περιπτώσεις, από απειλές της επιβίωσής τους. Η παγκόσμια γνώμη δεν μπορεί να αγνοεί τη γιγαντιαία ανθρωπιστική κρίση που προκλήθηκε από την εξάπλωση των ενόπλων βιαιοτήτων και διενέξεων, από τον διωγμό και τον εκτοπισμό θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων  όπως και από τον ξεριζωμό οικογενειών από τις εστίες τους, λόγω ασκήσεως βίας εναντίον της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους όπως και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους και των ελευθεριών τους.

Ομιλία του Πάπα προς τους νέους ιερείς την 53η Παγκόσμια Ημέρα Προσευχής για τις κλήσεις, 17 Απριλίου 2016, 1: 49 μ.μ.

Ακολουθεί μετάφραση της σημερινής ομιλίας του Πάπα Φραγκίσκου, στη Λειτουργία για την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα και την 53η Παγκόσμια Ημέρα Προσευχής για τις Κλήσεις, σήμερα το πρωί στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.

Στη διάρκεια της Λειτουργίας ο Πάπας χειροτόνησε σε ιερείς 11 διακόνους, εννέα από τους οποίους προέρχονταν από τα σεμινάρια της  επισκοπής Ρώμης  (Ανώτερο Παπικό Ρωμαϊκό Σεμινάριο, Almo Collegio Capranica, Redemptoris Mater Επισκοπικό Κολλέγιο, Σεμινάριο της Παναγίας της Θείας Αγάπης), και δύο από άλλα κολλέγια.

***

στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου

 

Αγαπητοί  αδελφοί και αδελφές,

1. Στο ευαγγέλιο αυτής της φωτεινής νύχτας του Όρθρου του Πάσχα, συναντούμε πρώτα πρώτα τις γυναίκες που πηγαίνουν στο μνήμα του Ιησού με αρώματα για να μυρώσουν το σώμα του (Λκ 24, 1-3). Έρχονται για να εκπληρώσουν μια πράξη που δείχνει πως συμπάσχουν, μια πράξη στοργής, αγάπης, μια πράξη παραδοσιακή προς ένα αγαπητό πρόσωπο που έφυγε, όπως κάνουμε κι εμείς. Είχαν ακολουθήσει τον Ιησού, τον είχαν ακούσει, είχαν αισθανθεί καταξιωμένες, και τον είχαν συνοδεύσει ως το τέλος, στον Γολγοθά και στην αποκαθήλωση. Μπορούμε να φανταστούμε τα αισθήματά τους καθώς πηγαίνουν στο μνήμα: κάποια θλίψη, η κατήφεια από το γεγονός ότι ο Ιησούς τις είχε αφήσει, ήταν νεκρός, η ιστορία του είχε τελειώσει. Τώρα θα ξαναγύριζαν στη ζωή που έκαναν πριν. Μέσα στις γυναίκες, ωστόσο, παρέμενε η αγάπη, και αυτή η αγάπη τους για τον Ιησού τις είχε σπρώξει να πάνε στο μνήμα. Αλλά σ’ αυτό το σημείο συμβαίνει κάτι το εντελώς αναπάντεχο, καινούργιο, που αναστατώνει την καρδιά και τα προγράμματά τους και θ’ αναστατώσει τη ζωή τους: βλέπουν την πέτρα κυλισμένη από το μνήμα, πλησιάζουν, και δεν βρίσκουν το σώμα του Κυρίου. Είναι ένα γεγονός που τις αφήνει σε σύγχυση, αμήχανες, γεμάτες ερωτήματα: «Τι έγινε;», «Τι νόημα έχουν όλα αυτά;»(Λκ 24, 4).

 Βασιλική του Βατικανού

                                  Μέγα Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016



«Ο  Πέτρος έτρεξε στο μνημείο» (Λκ 24, 12). Ποιες σκέψεις άραγε συγκλόνιζαν το πνεύμα και την καρδιά του Πέτρου σ’ αυτή τη διαδρομή ; Το Ευαγγέλιο μας λέει πως οι Ένδεκα, μεταξύ των οποίων και ο Πέτρος, δεν είχαν πιστέψει τη μαρτυρία των γυναικών, το αναστάσιμο άγγελμά τους. Ακόμα περισσότερο, «τα λόγια αυτά τους φάνηκαν φλυαρίες» (στ. 11). Η αμφιβολία, λοιπόν, μαζί με πολλές αρνητικές σκέψεις γέμιζαν την καρδιά του Πέτρου : η λύπη για τον θάνατο του αγαπημένου Διδασκάλου, και η απογοήτευση ότι τον είχε αρνηθεί τρεις φορές στη διάρκεια του Πάθους.

 

Με αφοσίωση σε λατρεύω, κρυμμένη Θεότητα,

      εσένα τον αληθινά παρόντα κάτω απ’  αυτά τα σχήματα·  

              Όλη η καρδιά μου υποτάσσεται μπροστά σου,

              αφού να σε θεωρήσει πλήρως, αστοχεί.

 

Παλατινάτο

Μεγάλη Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

                                            Ω Σταυρέ του Χριστού !

Ω Σταυρέ του Χριστού, σύμβολο της θεϊκής αγάπης και της ανθρώπινης παρανομίας, εικόνα της υπέρτατης θυσίας από αγάπη και του ακραίου εγωισμού από ηλιθιότητα, όργανο θανάτου και πορεία της ανάστασης, σημείο της υπακοής και έμβλημα της προδοσίας, αγχόνη του διωγμού και σημαία της νίκης.

Ω Σταυρέ του Χριστού, σε βλέπουμε ακόμα σήμερα υψωμένο στα πρόσωπα των αδελφών μας  των σκοτωμένων, των καμένων ζωντανών, των σφαγμένων και αποκεφαλισμένων από βάρβαρα ξίφη και μέσα στην άτολμη σιωπή.

Κήρυγμα της Μεγάλης Παρασκευής 2016

Βασιλική του Αγίου Πέτρου

Σάββατο 26 Μαρτίου 2016

Raniero Cantalamessa

 

«Ο Θεός μας συμφιλίωσε μαζί του διά του Χριστού, και ανέθεσε σ’ εμάς να υπηρετούμε το έργο της συμφιλίωσης […].Το ζητούμε στο όνομα του Χριστού,  συμφιλιωθείτε με τον Θεό. Αυτόν που δεν γνώρισε αμαρτία, τον ταύτισε ο Θεός με  την αμαρτία για χάρη μας, για να μπορέσουμε εμείς μέσω εκείνου να δικαιωθούμε με την ίδια τη δικαιοσύνη του Θεού. Ως συνεργοί του Θεού σας παρακαλούμε ακόμη να μην αφήσετε να πάει χαμένη η χάρη που δεχτήκατε από αυτόν. Γιατί εκείνος λέει μέσα στη Γραφή : Την κατάλληλη στιγμή σε άκουσα, την ημέρα της σωτηρίας σε βοήθησα. Να, τώρα είναι ο καιρός της χάρης, να, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας ! (2Κορ 5, 18 - 6,2).

C.A.R.A.  Auxilium

                                      Castelnuovo di Porto (Roma)

                                  Μεγάλη Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

 

Οι κινήσεις μιλούν περισσότερο απ’ όσο οι εικόνες και οι λέξεις. Οι κινήσεις. Υπάρχουν, στον Λόγο του Θεού που διαβάσαμε, δύο κινήσεις : ο Ιησούς που υπηρετεί, που πλένει τα πόδια. Αυτός που ήταν ο αρχηγός, πλένει τα πόδια των άλλων, των δικών του, των μικρότερων. Η δεύτερη κίνηση : ο Ιούδας που συναντά τους εχθρούς του Ιησού, εκείνους που δεν θέλουν την ειρήνη με τον Ιησού, για να πάρει τα χρήματα για τα οποία τον πρόδωσε, τα τριάντα αργύρια. Δύο κινήσεις. Και σήμερα το ίδιο, υπάρχουν δύο κινήσεις : η πρώτη είναι η αποψινή : όλοι εμείς, μαζί, μουσουλμάνοι, ινδοί, καθολικοί, κόπτες, ευαγγελικοί, αλλά αδελφοί, παιδιά του ίδιου Θεού, που θέλουμε να ζούμε ειρηνικά, σ’ ένα σύνολο. Η άλλη κίνηση είναι αυτή που έγινε τρεις μέρες πριν : κίνηση πολέμου, καταστροφής σε μια πόλη της Ευρώπης, από μέρους ανθρώπων που δεν θέλουν να ζουν ειρηνικά. Αλλά πίσω από αυτή την κίνηση, όπως πίσω από τον Ιούδα, υπήρχαν άλλοι. Πίσω από τον Ιούδα ήταν αυτοί που έδωσαν τα χρήματα ώστε να τους παραδοθεί ο Ιησούς. Πίσω από την προ τριών ημερών κίνηση σ’ αυτή την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα υπάρχουν οι κατασκευαστές, οι έμποροι των όπλων που θέλουν αίμα, όχι ειρήνη· που θέλουν τον πόλεμο, όχι την αδελφοσύνη.

                                                                          Βασιλική του Βατικανού

                                      Μεγάλη Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016



Μετά την ανάγνωση του χωρίου του Ησαΐα, ακούγοντας από τα χείλη του Ιησού τα λόγια : «Σήμερα βρίσκει την εκπλήρωσή της η προφητεία που μόλις ακούσατε» (Λκ  4, 21), χειροκροτήματα θα μπορούσαν να είχαν ξεσπάσει μέσα στη συναγωγή της Ναζαρέτ. Και στη συνέχεια θα μπορούσαν να είχαν κλάψει ήσυχα, με μια βαθιά χαρά, όπως έκλαιγε ο λαός όταν ο Νεεμίας και ο ιερέας Έσδρας διάβαζαν το βιβλίο του Νόμου που είχαν ξαναβρεί όταν ξανάχτιζαν τα τείχη. Αλλά τα Ευαγγέλια μας λένε ότι αντίθετα αισθήματα ξύπνησαν μέσα στους συμπατριώτες του Ιησού : τον απομάκρυναν και του έκλεισαν την καρδιά τους. Στην αρχή «όλοι έλεγαν καλά γι’ αυτόν και θαύμαζαν για τα γεμάτα χάρη λόγια που έβγαιναν από το στόμα του» (Λκ 4, 22)· αλλά στη συνέχεια, μια δόλια ερώτηση επικράτησε : «Αυτός δεν είναι ο γιός του Ιωσήφ, [του μαραγκού]», και στο τέλος «εξοργίστηκαν» (Λκ 4, 28). Ήθελαν να τον ρίξουν στον γκρεμό από την άκρη του βουνού… Εκπληρωνόταν έτσι εκείνο που ο γέροντας Συμεών είχε προφητέψει στη Μαριάμ : αυτός θα είναι «σημείον αντιλεγόμενον» (Λκ 2, 34). Ο Ιησούς, με τα λόγια και τις πράξεις του, κάνει να αποκαλύπτεται ό,τι έχει κάθε άνθρωπος στην καρδιά του.

Πλατεία Αγίου Πέτρου

                                           31η  Παγκόσμια Ημέρα Νεότητας

                                                 Κυριακή 20 Μαρτίου 2016



Το πλήθος της Ιερουσαλήμ φώναζαν, γιορταστικά, καθώς υποδέχονταν τον Ιησού : «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου» (βλ Λκ 19, 38). Εκείνον τον ενθουσιασμό τον έχουμε κάνει δικό μας : κραδαίνοντας τους φοίνικες και τα κλαδιά της ελιάς, εκφράσαμε τον ύμνο και τη χαρά, την επιθυμία να δεχτούμε τον Ιησού που έρχεται σ’ εμάς. Ναι, όπως έκανε την είσοδό του στην Ιερουσαλήμ, με τον ίδιο τρόπο επιθυμεί να μπει και στις πόλεις μας και στη ζωή μας. Έρχεται ταπεινά σ’ εμάς, όπως λέει το Ευαγγέλιο, καθισμένος απλά σ’ ένα γαϊδουράκι, αλλά έρχεται «στο όνομα του Κυρίου» : με τη δύναμη της θεϊκής του αγάπης συγχωρεί τις αμαρτίες μας και μας συμφιλιώνει με τον Πατέρα και με τον εαυτό μας.

Τετάρτη  23 Μαρτίου 2016

 

Αδελφοί και αδελφές, η σκέψη μας πάνω στην ευσπλαχνία του Θεού μας εισάγει σήμερα στο πασχάλιο Τριήμερο. Μέσα σ’ αυτές τις τρεις ημέρες , τα πάντα μας μιλούν για ευσπλαχνία και μας δείχνουν ότι η αγάπη του Θεού δεν έχει όρια. Τη Μεγάλη Πέμπτη, ο Ιησούς εγκαινιάζει την Ευχαριστία· είναι η αγάπη που γίνεται προσφορά υπηρεσίας. Ο Ιησούς δίνει τον εαυτό του σ’ εμάς και μας ζητάει να μένουμε μέσα του για να κάνουμε το ίδιο πράγμα. Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η αποκορύφωση της αγάπης. Ο θάνατος του Ιησού πάνω στον σταυρό εκφράζει την αγάπη που προσφέρεται ολοκληρωτικά, ατέλειωτα, μια αγάπη που δεν αποκλείει κανέναν. Αν ο Θεός μας αγάπησε ως αυτό το σημείο, μπορούμε και οφείλουμε κι εμείς να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Τέλος το Μεγάλο Σάββατο είναι η μέρα της σιωπής του Θεού, μιας σιωπής που εκφράζει την αγάπη ως αλληλεγγύη προς τους ανέκαθεν εγκαταλειμμένους. Ο Θεός σιωπά από αγάπη στην προσμονή της Ανάστασης. Όλο αυτό είναι ένα μεγάλο μυστήριο αγάπης και ευσπλαχνίας. Και τα λόγια μας είναι πολύ φτωχά για να το εκφράσουν. Ας αφεθούμε να μας τυλίξει η ευσπλαχνία του Θεού που έρχεται να μας συναντήσει και ας υποδεχτούμε μέσα στην καρδιά μας τη μεγαλοσύνη αυτής  της αγάπης περιμένοντας την Ανάσταση.

           

 

 (12-18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016)

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΗΣ ΓΟΥΑΔΕΛΟΥΠΗΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Μεξικό

Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2016

 

Ακούσαμε πώς η Μαρία πήγε να συναντήσει την εξαδέλφη της την Ελισάβετ. Βιαστικά, χωρίς δισταγμούς, χωρίς αργοπορία, πηγαίνει να συμπαρασταθεί στη συγγενή της στους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης της.

Η συνάντηση με τον άγγελο δεν συγκρατεί τη Μαρία, επειδή δεν αισθάνθηκε προνομιούχος, ούτε ότι έπρεπε να απομακρυνθεί από τους δικούς της. Το αντίθετο, αυτή η συνάντηση αναζωογόνησε και υποκίνησε μια στάση για την οποία η Μαρία αναγνωρίστηκε και θα αναγνωρίζεται ως η γυναίκα του ναι, ένα ναι της  προσφοράς  του εαυτού της στον Θεό  και ταυτόχρονα της προσφοράς της στους αδελφούς της. Αυτό ακριβώς το ναι την ώθησε να δώσει το καλύτερο ξεκινώντας να πάει προς τους άλλους.