Μεγάλος Αδελφός

Ομιλίες

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΟΝΑΧΕΣ, ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΗΧΗΤΕΣ

Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που χρειαζόμαστε: μια Εκκλησία που συμπορεύεται, που βαδίζει στους δρόμους της ζωής με αναμμένη τη δάδα του Ευαγγελίου.  Η Εκκλησία δεν είναι φρούριο, δεν μια ισχύς, ένα κάστρο που βρίσκεται ψηλά και κοιτάζει τον κόσμο με απόσταση και αυτάρκεια.  Εδώ στη Μπρατισλάβα υπάρχει ήδη ένα κάστρο και είναι πανέμορφο!  Αλλά η Εκκλησία είναι η κοινότητα που επιθυμεί να προσελκύσει τους ανθρώπους στον Χριστό με τη χαρά του Ευαγγελίου —όχι με το κάστρο!—, είναι η μαγιά που διογκώνει το Βασίλειο της αγάπης και της ειρήνης μέσα στη ζύμη του κόσμου.  Σας παρακαλώ μην ενδώσετε στον πειρασμό της μεγαλοπρέπειας, του κοσμικού μεγαλείου!  Η Εκκλησία πρέπει να είναι ταπεινή όπως ήταν ο Ιησούς, που άδειασε τον εαυτό του από τα πάντα, που έγινε πάμπτωχος για να μας πλουτίσει (βλ. Β΄Κορ. 8, 9): έτσι ήρθε να κατοικήσει ανάμεσά μας και να θεραπεύσει την πληγωμένη μας ανθρωπιά.

Read more ...

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ - Πλατεία Ηρώων (Βουδαπέστη)

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2021

 

Στην Καισάρεια του Φιλίππου, ο Ιησούς ρωτά τους μαθητές του: «Εσείς ποιος λέτε ότι είμαι;» (Μκ 8, 29).  Αυτή η ερώτηση υποχρεώνει τους μαθητές να πάρουν θέση και σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής στην πορεία που ξεκίνησαν ακολουθώντας τον Διδάσκαλο.  Γνώριζαν καλάτον Ιησού, δεν ήταν πια αρχάριοι: είχαν στενή επαφή μαζί του, είχαν δει πολλά θαύματα, είχαν εντυπωσιαστεί από τη διδασκαλία του και τον ακολουθούσαν όπου κι αν πήγαινε.  Ωστόσο, εξακολουθούσαν να μην σκέφτονται σαν αυτόν.  Τους έλειπε το αποφασιστικό βήμα, το βήμα από τον θαυμασμό για τον Ιησού στην μίμηση του Ιησού.  Ακόμα και σήμερα, ο Κύριος στρέφει το βλέμμα του στον καθένα μας και μας ρωτάει προσωπικά: «Όμως εγώ, ποιος είμαι πραγματικά για σένα;».  Ποιος λες εσύ ότι είμαι;  Είναι μια ερώτηση η οποία απευθύνεται στον καθένα από εμάς και δεν απαιτεί απλώς μια ακριβή απάντηση, μια απάντηση «του κατηχητικού», αλλά μια προσωπική απάντηση, μια απάντηση ζωής.

Από αυτήν την απάντηση γεννιέται η ανακαίνιση της κατάστασης του μαθητή, η οποία λαβαίνει χώρα μέσα από τρία περάσματα που βίωσαν οι μαθητές και τα οποία μπορούμε να πραγματοποιήσουμε και εμείς: πρώτο πέρασμα η αναγγελία του Ιησού, δεύτερο η τοποθέτηση με το μέρος τουΙησού και τρίτο η συμπόρευση με τον Χριστό.


1. Η αναγγελία του Ιησού.  Σε αυτό το «Εσείς ποιος λέτε ότι είμαι;», απάντησε ο Πέτρος ως εκπρόσωπος όλης της ομάδας: «Εσύ είσαι ο Χριστός».  Ο Πέτρος τα λέει όλα μέσα σε λίγες λέξεις, η απάντηση είναι σωστή, αλλά περιέργως, μετά από αυτήν την αναγνώριση, ο Ιησούς έδωσε αυστηρή διαταγή «να μην μιλούν σε κανέναν για αυτόν» (Μκ 8, 30).  Αναρωτιόμαστε γιατί μια τόσο δραστική απαγόρευση;  Για έναν συγκεκριμένο λόγο: το να πούμε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Μεσσίας, είναι μεν σωστό αλλά είναι ελλιπές.  Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να διακηρύξουμε ένα ψεύδο-μεσσία, ένα μεσσία σύμφωνα με τους ανθρώπους και όχι σύμφωνα με τον Θεό.  Γι’ αυτό το λόγο, από εκείνη τη στιγμή ο Ιησούς αρχίζει να αποκαλύπτει την πασχάλια ταυτότητά του, αυτήν που βρίσκουμε στην Ευχαριστία.  Εξηγεί ότι η αποστολή του θα κορυφωθεί, φυσικά, στη δόξα της Ανάστασης, αλλά μέσω της ταπείνωσης του σταυρού.  Θα εκδιπλωθεί σύμφωνα με τη σοφία του Θεού, «η οποία —λέει ο Άγιος Παύλος— δεν είναι σοφία αυτού του κόσμου, ούτε η σοφία αυτών που κυβερνούν αυτόν τον κόσμο» (Α’ Κορ. 2, 6).  Ο Ιησούς επιβάλλει τη σιωπή για την μεσσιανική του ταυτότητα, αλλά όχι για τον σταυρό που τον περιμένει.  Απεναντίας —σημειώνει ο ευαγγελιστής—, ο Ιησούς αρχίζει να διδάσκει «φανερά» (Μκ 8, 32) ότι «πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει πολλά, να απορριφθεί από τους πρεσβύτερους, τους αρχιερείς και τους γραμματείς, να θανατωθεί και μετά από τρεις ημέρες να αναστηθεί» (Μκ 8, 31).

Αντιμέτωποι με αυτήν την αναγγελία του Ιησού, μια συντριπτική ανακοίνωση, μπορεί κι εμείς να μείνουμε αποσβωλομένοι.  Και εμείς θα θέλαμε έναν παντοδύναμο μεσσία αντί για έναν σταυρωμένο υπηρέτη.  Η Ευχαριστία είναι μπροστά μας για να μας υπενθυμίζει ποιος είναι ο Θεός.  Δεν το κάνει με λόγια, αλλά συγκεκριμένα, δείχνοντάς μας τον Θεό ως Άρτο μελιζόμενο, τεμαχισμένο, ως Αγάπη σταυρωμένη που δίνεται στους πάντες.  Μπορούμε να προσθέσουμε πολλές τελετές, αλλά ο Κύριος είναι εκεί, στην απλότητα ενός Άρτου που τεμαχίζεται, να μοιράζεται και τρώγεται.  Είναι εκεί: γίνεται υπηρέτης για να μας σώσει,πεθαίνει για να μας δώσει ζωή.  Μας κάνει καλό να αφήσουμε τον εαυτό μας να ταραχτεί από αυτή την αναγγελία του Ιησού.  Και όποιος ανοίγεται σε αυτήν, γίνεται έτοιμος για το δεύτερο πέρασμα.


2. Η τοποθέτηση με το μέρος του Ιησού.  Μπροστά στην αναγγελία του Κυρίου, η αντίδραση του Πέτρου είναι τυπικά ανθρώπινη: όταν ο σταυρός υψώνεται, με την προοπτική του πόνου, ο άνθρωπος επαναστατεί.  Έτσι, ενώ είχε μόλις ομολογήσει τη μεσσιανικότητα του Ιησού, ο Πέτρος σκανδαλίζεται από τα λόγια του Διδασκάλου και προσπαθεί να τον αποτρέψει να συνεχίσει το δρόμο του.  Βλέπετε, οσταυρός δεν είναι ποτέ της μόδας.  Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ο σταυρός δεν είναι ποτέ της μόδας: ούτε σήμερα, ούτε στο παρελθόν.  Αλλά θεραπεύει βαθιά, εσωτερικά.  Ενώπιον του Εσταυρωμένουβιώνουμε μια ευεργετική εσωτερική πάλη, την πικρή σύγκρουση ανάμεσα στο «να σκέφτεσαι κατά Θεόν» και το «να σκέφτεσαι σύμφωνα με τους ανθρώπους».  Από τη μία πλευρά, υπάρχει η λογική του Θεού, η οποία είναι αυτή της ταπεινής αγάπης.  Ο δρόμος του Θεού απορρίπτει κάθε επιβολή, κάθε επιδεικτική θριαμβολογία, και τείνει πάντοτε προς το καλό των άλλων, μέχρι και την αυτοθυσία.  Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η σκέψη «σύμφωνα με τους ανθρώπους»: είναι η λογική του κόσμου, της κοσμικότητας που προσκολλάται στην τιμή και στα προνόμια, και στρέφεται προς το κύρος και την επιτυχία.  Εδώ, αυτό που μετράει είναι η σπουδαιότητα και η δύναμη, ό,τι τραβάει την προσοχή του μεγαλύτερου αριθμού και οτιδήποτε ξέρει με ποιους τρόπους να εμφανίζεται επιβλητικά μπροστά στους άλλους.

Τυφλωμένος από αυτήν την οπτική, ο Πέτρος παίρνει στην άκρη τον Ιησού και αρχίζει να τον κατακρίνει (Μκ 8, 32).  Πριν από λίγο τον είχε ομολογήσει, τώρα τον κατηγορεί.  Μπορεί κι εμείς να πάρουμε τον Κύριο «στην άκρη», να τον βάλουμε σε μια ακρούλα της καρδιάς μας,συνεχίζοντας να θεωρούμε τον εαυτό μας θρησκευόμενο και καλό, και να προχωράμε το δρόμο μας χωρίς να αφήνουμε τον εαυτό μας να κατακτηθεί από τη λογική του Ιησού.  Υπάρχει όμως μια αλήθεια: ο Χριστός περπατάει στο πλάι μας, μάς συνοδεύει σε αυτόν τον εσωτερικό αγώνα, γιατί θέλει να επιλέξουμε τη δική του πλευρά, όπως οι Απόστολοι.  Υπάρχει η πλευρά του Θεού και υπάρχει η πλευρά του Κόσμου.  Η διαφορά δεν είναι μεταξύ του ποιος είναι θρησκευόμενος και ποιος όχι.  Η κρίσιμη διαφορά είναι μεταξύ του αληθινού Θεού και του θεού του εγώ μας.  Πόσο μακριά είναι αυτός που βασιλεύει σιωπηλός στο σταυρό από τον ψεύτικο θεό που θα θέλαμε να δούμε να βασιλεύει με τη βία και να αναγκάζει τους εχθρούς μας στη σιωπή!  Πόσο διαφορετικός είναι ο Χριστός, που προτείνει τον εαυτό Του μόνο με αγάπη, από τους ισχυρούς και νικηφόρους Μεσσίες που λατρεύει ο κόσμος!  Ο Ιησούς μας ταρακουνάει, δεν αρκείται σε δηλώσεις πίστης, μας ζητά να καθαρίσουμε τη θρησκευτικότητά μας μπροστά στο σταυρό του, μπροστά στη Θεία Ευχαριστία.  Μας κάνει καλό να παραμένουμε σε λατρευτική προσήλωση ενώπιον της Ευχαριστίας για να σκεφτούμε την ευθραυστότητα του Θεού.  Ας δώσουμε χρόνο στη λατρεία.  Είναι ο τρόπος προσευχής που συχνά ξεχνάμε.  Ας αφιερώσουμε χρόνο στη λατρεία.  Ας αφήσουμε τον Ιησού, τον Άρτο Ζωής, να θεραπεύσει το κλείσιμο στον εαυτό μας και να μας ανοίξει στο μοίρασμα, να θεραπεύσει τις ακαμψίες και την εσωστρέφειά μας, να μας απαλλάξει από την παραλυτική υποδούλωσή μας στην υπεράσπιση της εικόνας μας και να μας εμπνεύσει να τον ακολουθήσουμε όπου Αυτός θέλει να μας οδηγήσει.  Όχι εκεί που θέλουμε εμείς.  Φτάσαμε έτσι στο τρίτο πέρασμα.


3. Η συμπόρευση με τον Ιησού, η συμπόρευση ακόμη και με τον Ιησούπου λέει «Φύγε από μπροστά μου, Σατανά!» (Μκ 8, 33).  Με αυτά τα λόγια, με μια επείγουσα και ισχυρή διαταγή, ο Ιησούς φέρνει τον Πέτρο ξανά πίσω στον εαυτό του.  Αλλά όταν ο Κύριος διατάζει ένα πράγμα, είναι στην πραγματικότητα εκεί, έτοιμος να δώσει.  Και ο Πέτρος δέχεται τη χάρη κάνοντας «ένα βήμα πίσω».  Το χριστιανικό ταξίδι δεν είναι μια επιδίωξη επιτυχίας, αλλά ξεκινά με μια συγκεκριμένη υποχώρηση —θυμηθείτε το αυτό: το χριστιανικό ταξίδι ξεκινά με μια ορισμένη υποχώρηση—, με μια απελευθερωτική αποκέντρωση, με την απομάκρυνσή μας από το κέντρο της ζωής.  Τότε ακριβώς ο Πέτρος αναγνωρίζει ότι το κέντρο δεν είναι ο δικός του Ιησούς, αλλά ο αληθινόςΙησούς.  Θα πέσει ξανά, αλλά από συγχώρεση σε συγχώρεση, θα γνωρίζει ολοένα και καλύτερα το πρόσωπο του Θεού.  Και θα περάσει από τον στείρο θαυμασμό του Χριστού στη συγκεκριμένη μίμηση του Χριστού.

Τι σημαίνει να βαδίζουμε στα βήματα του Ιησού; Σημαίνει να περπατάμεστη ζωή με εμπιστοσύνη, την εμπιστοσύνη ότι είμαστε αγαπημένα παιδιάτου Θεού.  Είναι να ακολουθούμε τον ίδιο δρόμο με τον Διδάσκαλο, που ήρθε να υπηρετήσει και όχι να υπηρετηθεί (πρβλ. Μκ 10, 45).  Το να ακολουθείς τον Ιησού σημαίνει να περπατάς κάθε μέρα για να συναντήσεις τον αδελφό.  Σε αυτό μας ωθεί η Ευχαριστία: να νιώσουμε τον εαυτό μας ως ένα κοινό Σώμα, να ραγίσουμε τον εαυτό μας για τους άλλους.  Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας πράξουμε έτσι ώστε να μας μεταμορφώσει η συνάντηση με τον Ιησού στην Ευχαριστία, όπως μεταμόρφωσε τους μεγάλους και θαρραλέους Αγίους που τιμούμε.  Σκέφτομαι τον Άγιο Στέφανο και την Αγία Ελισάβετ.  Όπως αυτοί, ας μην είμαστε ικανοποιημένοι με τα λίγα,  ας μην ξεπέσουμε σε μια πίστη που ζει με ιεροτελεστίες και επαναλήψεις.  Ας ανοίξουμε τον εαυτό μας στην σκανδαλώδη καινοτομία του σταυρωμένου και αναστημένου Θεού, του Άρτου που τεμαχίζεται για να δώσει ζωή στον κόσμο.  Θα είμαστε χαρούμενοι  και θα φέρουμε χαρά.

Αυτό το Διεθνές Ευχαριστιακό Συνέδριο είναι το τελικό σημείο ενός ταξιδιού, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ένα σημείο εκκίνησης.  Διότι το ταξίδι στα βήματα του Ιησού μας καλεί να κοιτάζουμε μπροστά, να καλωσορίζουμε το σημείο καμπής της χάρης, να αναβιώνουμε κάθε μέρα μέσα μας αυτή την ερώτηση την οποία, όπως και στην Καισάρεια τουΦιλίππου, ο Κύριος απευθύνει στον καθένα από εμάς: Εσείς ποιος λέτε ότι είμαι; Ποιος είμαι για εσάς;

Κήρυγμα στην αγρυπνία της Αναστάσεως

Πάπας Φραγκίσκος

 

Οι γυναίκες σκέφτονταν ότι θα βρουν το Σώμα του Κυρίου για να Το μυρώσουν. Αντ’ αυτού βρήκαν ένα κενό μνημείο. Είχαν σπεύσει προς τον τάφο για να κλάψουν ένα Νεκρό. Αντ΄ αυτού, άκουσαν ένα άγγελμα ζωής. Για το λόγο αυτό, όπως μας πληροφορεί το Ευαγγέλιο, οι γυναίκες αυτές είχαν κυριευθεί από τρόμο και έκσταση: «εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ» (Μαρκ 16, 8). Πλήρεις από τρόμο, από μεγάλο φόβο δηλαδή, αλλά και πλήρεις από έκσταση, δηλαδή από μεγάλη έκπληξη. Η έκσταση αυτή, η έκπληξη, που ένοιωσαν οι μυροφόρες γυναίκες, είναι μεγάλος φόβος που είναι ωστόσο αναμεμιγμένος με χαρά. Η καρδιά των γυναικών καταπλήσσεται στη θέα του αποκυλισμένου λίθου, αλλά και στη θέα του λευκοντυμένου νεανίσκου, που αντικρύζουν οι γυναίκες εντός του τάφου. Και το αποκορύφωμα της παντελώς απροσδόκητης αυτής κατάστασης είναι τα λόγια που τους απευθύνει ο λευκοντυμένος νέος: «μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν» (Μαρκ 16, 6). Και συμπληρώνει ο νέος: «ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν» (Μαρκ 16, 7). Ας δεχθούμε λοιπόν και εμείς αυτήν την πρόσκληση, την Πρόσκληση του Πάσχα: Ας σπεύσουμε και εμείς προς τη Γαλιλαία, εκεί που ο Κύριος «προάγει ἡμᾶς». Και ας σκεφτούμε: τί σημαίνει άραγε ότι καλούμαστε να «σπεύσουμε προς τη Γαλιλαία»;

Read more ...

«Γινόμαστε αυτό που επιλέγουμε...!»

Πάπας Φραγκίσκος

 Μόλις ακούσαμε το απόσπασμα από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου που βρίσκεται αμέσως πριν από την αφήγηση του Πάθους του Χριστού. Πριν εκδηλώσει την αγάπη Του για εμάς στο Σταυρό, ο Ιησούς μοιράζεται τις τελευταίες Του ευχές. Μας λέει ότι το καλό που κάνουμε σε έναν από τους μικρότερους αδελφούς μας - είτε αυτοί είναι πεινασμένοι, είτε διψασμένοι, ξένοι, αναγκεμένοι, άρρωστοι ή φυλακισμένοι - το κάνουμε σε Εκείνον (βλ. Ματ 25:37-40).

Read more ...

Υποδούλωση στα πλούτη, αδιαλλαξία, κληρικαλισμός, νωθρότητα, κοσμικότητα

Αποσπάσματα από την ομιλία του Αγίου Πατέρα Φραγκίσκου κατά τη Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Αγία Μάρθας (5 Μαου2020)

Στη Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Αγίας Μάρθας, ο Πάπας Φραγκίσκος προσευχήθηκε για εκείνους που απεβίωσαν εξαιτίας του Covid-19, και που συχνά “έφευγαν” μόνοι τους, χωρίς το χάδι των αγαπημένων τους και χωρίς κηδεία. Στην ομιλία του αναφέρθηκε σε μερικές συμπεριφορές που μας εμποδίζουν να γίνουμε μέλη του ποιμνίου του Ιησού: η υποδούλωση στα πλούτη, η αδιαλλαξία, ο κληρικαλισμός, η νωθρότητα, η κοσμικότητα. Χωρίς ελευθερία δεν μπορούμε να βαδίσουμε προς τον Ιησού.

Read more ...

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΑ

                                Πλατεία Αγίου Πέτρου

                                                29 Σεπτεμβρίου 2019

Ο αντιφωνικός Ψαλμός σήμερα μάς θύμισε ότι ο Κύριος υποστηρίζει τους ξένους, όπως και τις χήρες και τα ορφανά του λαού. Ο ψαλμωδός επισημαίνει σαφώς αυτές τις κατηγορίες προσώπων,  ιδιαίτερα ευάλωτων, συχνά παραθεωρημένων και εκμεταλλεύσιμων. Οι ξένοι, οι χήρες και τα ορφανά είναι εκείνοι που δεν τους δίνουμε κανένα δικαίωμα, οι αποκλεισμένοι, οι περιθωριακοί, για τους οποίους ο Κύριος εκφράζει μια ιδιαίτερη μέριμνα. Γι’  αυτό ο Θεός ζητάει από τους Ισραηλίτες να έχουν μια ιδιαίτερη φροντίδα γι’  αυτούς.

Read more ...

Παραβολή του Ασώτου

Αρχιεπίσκοπος Παρισίων Μιχαήλ Aupetit

Πόσο ωραία είναι και πόσο γνωστή αυτή η Παραβολή! Ξεκινάει με τη φράση : Ένας άνθρωπος είχε δύο γιους. Όταν όμως φτάνουμε στο τέλος βλέπουμε πως πρόκειται μάλλον για δύο ανθρώπους με έναν πατέρα. Και βέβαια πριν γίνει κανείς πατέρας υπάρχει ως γιος. Ο πατέρας βάζει τους νόμους και καθένας αντιδρά με τον δικό του τρόπο απέναντι στον πατέρα του. Ο ένας τον βλέπει σαν κάτοχο της περιουσίας που θα κληρονομήσει μετά τον θάνατό του, ο άλλος μένει μαζί του αναγκαστικά, από υποχρέωση, ενώ θέλει να φύγει. Έχουν ωστόσο και οι δύο ένα κοινό σημείο : ότι δεν γνωρίζουν τον πατέρα τους. Είναι ενδιαφέρον να σταθούμε στο σημείο αυτό, γιατί ο Ιησούς λέει αυτή την παραβολή για μας και τον Πατέρα μας, που κι εμείς δεν τον γνωρίζουμε.

Read more ...

«Ὁ Ἐλεήμων Πατήρ»

«Ενώ ήταν ακόμα μακριά, ο πατέρας του τον είδε και τον σπλαχνίστηκε, έτρεξε και τον αγκάλιασε σφιχτά και τον καταφιλούσε» (Λκ 15, 20).

Εδώ το Ευαγγέλιο μας οδηγεί στην καρδιά της παραβολής, δείχνοντας την ανταπόκριση του πατέρα, όταν βλέπει την επιστροφή του γιου του. Βαθιά συγκινημένος τρέχει για να τον συναντήσει, πριν φτάσει στο σπίτι. Ένας γιος αναμενόμενος από καιρό να επιστρέψει. Ένας πατέρας που χαίρεται που τον βλέπει να επιστρέφει.

Read more ...

«...καί σύ ποτέ ἐπιστρέψας, στήριξον τούς ἀδελφούς σου...» (Λουκ. 22, 32) ή «Ποιος είναι ο επίσκοπος»

Αγαπητοί αδελφοί, καλημέρα!

Ας δούμε μαζί το περιεχόμενο και τις υποχρεώσεις της επισκοπικής διακονίας, τώρα που βρεθήκαμε μαζί με την αφορμή του Μορφωτικού Σεμιναρίου σας.

Read more ...

«Οι εντολές του Θεού» (Δεύτερη διδασκαλία)

Αγαπητοί αδελφοί,

Θα συνεχίσουμε να μιλάμε για τις εντολές οι οποίες, όπως είπαμε, αντί διαταγών είναι τα λόγια του Θεού προς τον λαό Του, έτσι ώστε να μπορεί να πορευθεί ο λαός Του σωστά. Αυτά είναι τα αγαπημένα λόγια ενός Πατέρα, ο Δεκάλογος ξεκινά έτσι: «Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου, ο οποίος σε έβγαλε από την Αίγυπτο, από τη χώρα της σκλαβιάς» (Παρ. 20, 2). Αυτή η αρχή φαίνεται σαν ξένη προς τους αληθινούς και κατάλληλους κανόνες που ακολουθούν, αλλά δεν είναι.

Γιατί ο Θεός κάνει αυτή την διακήρυξη για τον Εαυτό Του και την απελευθέρωση; Επειδή οι Εβραίοι φτάνουν στο όρος Σινά αφού διασχίζουν την Ερυθρά Θάλασσα: Ο Θεός του Ισραήλ, πρώτα σώζει και στη συνέχεια ζητά εμπιστοσύνη[1]!  Ή μάλλον: ο Δεκάλογος αρχίζει με τη γενναιοδωρία του Θεού. Ο Θεός ποτέ δεν ζητάει χωρίς να δώσει πρώτα. Ποτέ. Πρώτα σώζει, πρώτα δίνει, και μετά ζητάει. Αυτός είναι ο Πατέρας μας, ο καλός Θεός μας.

Read more ...

«Οι εντολές του Θεού»

(Δεύτερη διδασκαλία)

 

Αγαπητοί αδελφοί,

Θα συνεχίσουμε να μιλάμε για τις εντολές οι οποίες, όπως είπαμε, αντί διαταγών είναι τα λόγια του Θεού προς τον λαό Του, έτσι ώστε να μπορεί να πορευθεί ο λαός Του σωστά. Αυτά είναι τα αγαπημένα λόγια ενός Πατέρα, ο Δεκάλογος ξεκινά έτσι: «Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου, ο οποίος σε έβγαλε από την Αίγυπτο, από τη χώρα της σκλαβιάς» (Παρ. 20, 2). Αυτή η αρχή φαίνεται σαν ξένη προς τους αληθινούς και κατάλληλους κανόνες που ακολουθούν, αλλά δεν είναι.

Γιατί ο Θεός κάνει αυτή την διακήρυξη για τον Εαυτό Του και την απελευθέρωση; Επειδή οι Εβραίοι φτάνουν στο όρος Σινά αφού διασχίζουν την Ερυθρά Θάλασσα: Ο Θεός του Ισραήλ, πρώτα σώζει και στη συνέχεια ζητά εμπιστοσύνη[1]!  Ή μάλλον: ο Δεκάλογος αρχίζει με τη γενναιοδωρία του Θεού. Ο Θεός ποτέ δεν ζητάει χωρίς να δώσει πρώτα. Ποτέ. Πρώτα σώζει, πρώτα δίνει, και μετά ζητάει. Αυτός είναι ο Πατέρας μας, ο καλός Θεός μας.

Read more ...

Ήταν στο δρόμο, «Ανέβαιναν στα Ιεροσόλυμα και ο Ιησούς περπατούσε μπροστά από τους μαθητές Του» (Μαρκ. 10, 32)

Η περιγραφή αυτού του τυπικού περπατήματος στο κατά Μάρκον πάντα μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε πως ο Κύριος φροντίζει για τον λαό του με μια παιδαγωγική δική Του. Ταξιδεύοντας στην Ιερουσαλήμ, ο Ιησούς φροντίζει να περπατήσει μπροστά από τους μαθητές Του...

Η Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύει την καθοριστική και αποφασιστική στιγμή της ζωής Του. Όλοι γνωρίζουμε ότι σε σημαντικούς και κρίσιμους χρόνους της ζωής, η καρδιά μπορεί να μιλήσει και να αποκαλύψει τις προθέσεις και τις εντάσεις μέσα μας. Αυτά τα σημεία καμπής στη ζωή μας προκαλούν, αναδεικνύουν ερωτήματα και επιθυμίες, που δεν είναι πάντα εμφανείς στις ανθρώπινες καρδιές μας. Αυτό είναι αυτό που παρουσιάζεται, με μεγάλη απλότητα και ρεαλισμό, στο κομμάτι του Ευαγγελίου που μόλις ακούσαμε.

Read more ...

«Οι εντολές του Θεού»

Αγαπητοί αδελφοί,

Ξεκινήσαμε έναν νέο κύκλο κατήχησης, στις εντολές του Θεού. Έχουμε δει ότι ο Κύριος Ιησούς δεν ήρθε να καταργήσει το νόμο, αλλά να τον εκπληρώσει. Πρέπει όμως να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή την προοπτική.

Στη Γραφή οι εντολές δεν υπάρχουν αυτόνομα, αλλά αποτελούν μέρος μιας σχέσης. Ο Κύριος Ιησούς δεν ήρθε να καταργήσει το νόμο, αλλά να τον εκπληρώσει όπως είπαμε. Και υπάρχει βεβαίως αυτή η σχέση, της Σύμβασης μεταξύ του Θεού και του λαού Του. Στην αρχή του Κεφαλαίου 20 του βιβλίου της Εξόδου διαβάζουμε -και αυτό είναι σημαντικό- «Και ο Θεός μίλησε όλα αυτά τα λόγια» (εδ. 1).

Φαίνεται να είναι ένα "άνοιγμα" όπως κάθε άλλο, αλλά τίποτα στη Βίβλο δεν είναι κοινό. Το κείμενο δεν λέει: «Και ο Θεός έδωσε-είπε αυτές τις εντολές»· αλλά «αυτά τα λόγια». Η εβραϊκή παράδοση ονομάζει πάντοτε τον Δεκάλογο «τα δέκα λόγια». Και ο όρος "Δεκάλογος" έχει σκοπό να πει ακριβώς αυτό. Παρά ταύτα έχουν τη μορφή νόμων, είναι αντικειμενικές εντολές. Γιατί λοιπόν, ο Αγιος Συγγραφέας χρησιμοποιεί, εδώ, τον όρο «δέκα λόγια»; Γιατί; Και γιατί όχι «δέκα εντολές»;

Τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα σε μια εντολή και ένα λόγο;

Μια εντολή είναι ουσιαστικά μια επικοινωνία, που δεν απαιτεί διάλογο! Ο λόγος, από την άλλη πλευρά, είναι το βασικό μέσο των σχέσεων, ως διάλογος. Ο Θεός Πατέρας δημιουργεί μέσω του Λόγου Του και ο Τιός Του είναι ο Λόγος που έγινε σάρκα. Η αγάπη καλλιεργείται με λόγια, όπως η εκπαίδευση ή η συνεργασία. Δύο άνθρωποι που δεν αγαπούν ο ένας τον άλλον, δεν είναι σε θέση να επικοινωνούν. Όταν κάποιος μιλάει στην καρδιά μας, η μοναξιά μας παίρνει τέλος! Δέχεστε μια κουβέντα, η επικοινωνία γίνεται και οι εντολές είναι λόγια του Θεού: ο Θεός προσφέρει τον εαυτό Του με αυτά τα δέκα λόγια και περιμένει την ανταπόκρισή μας!

Ένα γεγονός είναι να λάβετε μια εντολή, το άλλο να αντιληφθούμε ότι κάποιος προσπαθεί να μιλήσει μαζί μας. Ο διάλογος είναι πολύ περισσότερο από την επικοινωνία μιας αλήθειας. Μπορώ να σας πω: «Σήμερα είναι η τελευταία μέρα της άνοιξης, έχει ζέστη για άνοιξη, αλλά σήμερα είναι η τελευταία μέρα». Αυτό είναι αλήθεια, δεν είναι διάλογος. Αλλά αν σας πω, «Τι πιστεύετε για αυτήν την άνοιξη;», κάνω ένα διάλογο. Οι εντολές είναι ένας διάλογος. Η επικοινωνία πραγματοποιείται για την ευχαρίστηση της ομιλίας και για το πραγματικό καλό που επικοινωνείται μεταξύ εκείνων που επιθυμούν ο ένας τον άλλον καλά, με λόγια. Είναι ένα καλό, που δεν συνίσταται σε πράγματα, αλλά στους ίδιους τους ανθρώπους, που δίνουν αμοιβαία τον εαυτό τους ο ένας στον άλλο στον διάλογο.

Αυτή η διαφορά δεν είναι κάτι τεχνητό. Ας δούμε τι συνέβη στην αρχή. Ο πειραστής, ο διάβολος, θέλει να εξαπατήσει τον άνδρα και τη γυναίκα & αυτό το σημείο: Θέλει να τους πείσει, ότι ο Θεός τους απαγόρευσε να φάνε το καρπό του δέντρου του καλού και του κακού, για να τους κρατήσει σε υποταγή. Η πρόκληση είναι ακριβώς αυτό: Είναι ο πρώτος κανόνας που ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο; Θέλει να το παρουσιάσει σαν την επιβολή ενός δεσπότη που απαγορεύει και αναγκάζει; Ή είναι η φροντίδα ενός πατέρα που νοιάζεται για τους νέους του και τους προστατεύει από την αυτοκαταστροφή; Είναι λόγος επικοινωνίας ή είναι μια εντολή; Το πιο τραγικό, ανάμεσα στα πολλά ψέματα που το φίδι λέει στην Εύα, είναι ότι αυτό αποτελεί πρόταση μιας ζηλιάρας θεότητας! «Όχι, ο Θεός σας ζηλεύει»! Μιας κτητικής θεότητας - «ο Θεός δεν θέλει να έχετε ελευθερία». Τα γεγονότα δείχνουν δραματικά ότι το φίδι (Γένεση 2, 16-17· 3, 4-5), τους έκανε να πιστέψουν ότι ένας λόγος αγάπης ήταν εντολή!!

Ο άνθρωπος βρίσκεται στο σταυροδρόμι:               ο Θεός επιβάλλει πράγματα ή φροντίζει για μένα; Είναι οι εντολές Του απλώς ένας νόμος; Ή μήπως περιέχουν διδασκαλία, για να με φροντίζουν; Είναι ο Θεός πλοίαρχος ή πατέρας; Ο Θεός είναι ο Πατέρας! Ποτέ δεν το ξεχνάμε αυτό. Ακόμη και στις χειρότερες καταστάσεις, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε ένα Πατέρα, που μας αγαπά όλους. Είμαστε υποκείμενα ή απόγονοι; Αυτή η σύγκρουση, μέσα ή έξω από μας, παρουσιάζεται συνεχώς! Χίλιες φορές πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ της νοοτροπίας των δούλων ή της νοοτροπίας των γιων. Η εντολή είναι εκείνη ενός πατέρα. Ο λόγος είναι αυτός ενός Πατέρα!

Το Αγιο Πνεύμα είναι Πνεύμα των γιων. Είναι το Πνεύμα του Ιησού. Ένα πνεύμα σκλάβων δεν μπορεί παρά να λάβει τον Νόμο με καταπιεστικό τρόπο και μπορεί να παράγει δύο αντιτιθέμενα αποτελέσματα: είτε μια ζωή αποτελούμενη από καθήκοντα και υποχρεώσεις, είτε μια βίαιη αντίδραση απόρριψης. Όλος ο Χριστιανισμός είναι η μετάβαση από το γράμμα του Νόμου, στο Πνεύμα που του δίνει ζωή (Β' Κορ 3, 6- 17). Ο Ιησούς είναι ο Λόγος του Πατέρα, όχι η καταδίκη του Πατέρα. Ο Ιησούς ήρθε να σώσει, με το Λόγο Του, όχι μας καταδικάσε ι!

Μπορούμε να δούμε πότε ένας άνδρας ή μια γυναίκα έχει βιώσει αυτό το "πέρασμα" ή όχι! Οι άνθρωποι συνειδητοποιούν εάν είναι ένας χριστιανικός λόγος όπως σ' ένα γιο ή ένας λόγος για σκλάβους! Και εμείς οι ίδιοι θυμόμαστε απ' τις σπουδές μας αν οι εκπαιδευτικοί μας έδιναν φροντίδα σε εμάς σαν πατέρες ή μητέρες ή απλά επέβαλαν κανόνες.

Οι εντολές είναι η πορεία προς την ελευθερία, επειδή είναι ο λόγος του Πατέρα που μας κάνει ελεύθερους σε αυτό το ταξίδι.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται νομιμοποίηση, αλλά φροντίδα. Χρειάζεται χριστιανούς με την καρδιά των γιων. Χρειάζεται χριστιανούς με καρδιάγιων: μη το ξεχνάτε αυτό.

Πάπας Φραγκίσκος

Η Μάρθα... Η Μαρία... Και εμείς...

Πάπας Φραγκίσκος

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλημέρα!

Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ευαγγελιστής Λουκάς εξιστορεί ότι ο Ιησούς, καθώς ταξίδευε προς την Ιερουσαλήμ, εισέρχεται στην πόλη και καλωσορίζεται στο σπίτι δύο αδελφών: της Μαρίας και της Μάρθας (Λουκάς 10, 38-42). Και οι δύο τους καλωσόρισαν τον Κύριο, αλλά το έκαναν με διαφορετικούς τρόπους. Η Μαρία κάθισε στα πόδια του Ιησού και άκουσε τον λόγο του (10:39), ενώ η Μάρθα είναι πολύ απασχολημένη ετοιμάζοντας πράγματα. Κάποια στιγμή, λέει στον Ιησού, «Κύριε, δεν σε απασχολεί που η αδελφή μου με άφησε μόνη μου να κάνω το σερβίρισμα; Πες της να με βοηθήσει» (10, 40). Και ο Ιησούς αποκρίνεται, «Μάρθα, Μάρθα, είσαι νευρική και ανήσυχη για πολλά πράγματα. Υπάρχει ανάγκη για ένα μόνο πράγμα. Η Μαρία επέλεξε το καλύτερο κομμάτι και δεν θα της αφαιρεθεί» (41-42).     

Read more ...

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

                                               Βασιλική του Βατικανού

                                              Κυριακή 15 Μαΐου 2016

«Δεν θα σας αφήσω ορφανούς» (Ιω 14, 18.)

 

Η αποστολή του Ιησού, που αποκορυφώνεται με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, είχε αυτόν τον ουσιώδη σκοπό : να αποκαταστήσει τη σχέση μας με τον Πατέρα, που η αμαρτία την είχε καταστρέψει· να μας αποσπάσει από την κατάσταση των ορφανών και να μας επαναφέρει στην κατάσταση των υιών και θυγατέρων.

Read more ...

H ΑΝΑΛΗΨΗ ΚΑΙ Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

(Ομιλία του Πάπα Φραγκίσκου με την οποία εμπιστεύεται όλες τις μητέρες στην Παναγία.)

(Ακολουθεί ένα ‘’Χαίρε Μαρία’’ για όλες της μητέρες, ζωντανές και νεκρές.)

Αγαπητοί αδερφοί και αδερφές καλημέρα.

Σήμερα στην Ιταλία και σε άλλα μέρη του κόσμου, υπάρχει ο εορτασμός της Ανάληψης του Χριστού στον Ουρανό, που συνέβη 40 ημέρες μετά το Πάσχα. Αναλογιζόμαστε το μυστήριο του Ιησού που εγκαταλείπει τον γήινο χώρο για να περάσει στην πληρότητα της δόξας του Θεού, παίρνοντας μαζί του την ανθρωπότητα μας. Η ανθρωπότητά μας εισέρχεται για πρώτη φορά στον ουρανό. Το Ευαγγέλιο του Λουκά μας παρουσιάζει την αντίδραση των μαθητών μπροστά στον Κύριο που «απομακρύνεται από αυτούς και ανεβαίνει στους ουρανούς». 

Read more ...