Ο νέος Βασιλιάς, στον οποίο τώρα μόλις απέτισαν φόρο τιμής, ήταν εντελώς διαφορετικός από αυτόν που ανέμεναν. Με αυτό τον τρόπο, αναγκάστηκαν να μάθουν ότι ο Θεός δεν είναι έτσι όπως συνήθως φανταζόμαστε ότι είναι. Αυτό ήταν το σημείο απ’ όπου ξεκίνησε το εσωτερικό τους ταξίδι. Ξεκίνησε από την στιγμή ακριβώς που υποκλίθηκαν μπροστά σε αυτό το βρέφος και το αναγνώρισαν ως τον επαγγελμένο Βασιλιά. Εντούτοις, έπρεπε ακόμα να αφομοιώσουν αυτές τις ευφρόσυνες κινήσεις εσωτερικά.

Πλατεία Αγίου Πέτρου

 

                                                           Τετάρτη 4  Ιουνίου 2014

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, Καλημέρα.

Θα θέλαμε σήμερα να σταθούμε σ’ ένα χάρισμα του Αγίου Πνεύματος που δεν είναι αρκετά κατανοητό ή   που αντιμετωπίζεται επιπόλαια, αλλά που αγγίζει το βάθος της ταυτότητάς μας και της ζωής μας ως χριστιανών : πρόκειται για το χάρισμα  της ευσέβειας.

Πρέπει αμέσως να διευκρινίσω ότι αυτό το χάρισμα δεν σημαίνει να συμπάσχει κανείς με κάποιον, να λυπάται τον πλησίον του, αλλά δείχνει το γεγονός ότι ανήκουμε στον Θεό, δείχνει τον βαθύ μας σύνδεσμο μ’ Αυτόν, ένα σύνδεσμο που δίνει νόημα σε όλη τη ζωή μας και μας κρατάει σταθερούς, σε κοινωνία μαζί Του, ακόμα και στις πιο δύσκολες και περίπλοκες στιγμές.

Κύριοι Πρόεδροι,

Αγιότατε,

Αδελφοί και αδελφές !

 

Με μεγάλη χαρά σας χαιρετώ, και επιθυμώ να σας προσφέρω, σ’ εσάς και στα διακεκριμένα μέλη της συνοδείας σας, την ίδια θερμή υποδοχή που μου επιφυλάξατε κατά το πρόσφατο προσκύνημά μου στους Αγίους Τόπους.

Σας ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας γιατί δεχτήκατε την πρόσκλησή μου να έλθετε εδώ για να ζητήσουμε μαζί  από τον Θεό το δώρο της ειρήνης. Ελπίζω ότι αυτή η συνάντηση θα γίνει ένας δρόμος προς αναζήτηση εκείνου που ενώνει, ώστε να υπερβαθεί εκείνο που διαιρεί.

‘’Η κλήση του χριστιανού είναι η εξής :να μένει στην αγάπη του Θεού, δηλαδή να αναπνέει , να ζει από αυτό το οξυγόνο, να ζει από αυτόν τον αέρα. Να μένει στην αγάπη του Θεού. Και με τον τρόπο αυτόν συνοψίζει το βάθος του λόγου Του για την αγάπη και προχωρεί. Με τι μοιάζει η αγάπη Του ; ’Όπως με αγάπησε ο Πατέρας, έτσι σας αγάπησα κι εγώ’. Είναι μια αγάπη που έρχεται από τον Πατέρα. Η σχέση αγάπης ανάμεσα σ’ Εκείνον και στον Πατέρα είναι και σχέση αγάπης ανάμεσα σ’ Εκείνον και σ’ εμάς. Μας ζητά να μείνουμε σ’ αυτή την αγάπη, που προέρχεται από τον Πατέρα’’.

Στη θεανθρώπινη ιστορία του Πάθους του Ιησού, βρίσκονται πολλές μικρότερες ιστορίες ανδρών και γυναικών που βρέθηκαν στην ακτίνα του φωτός ή της σκιάς του. Η πιο τραγική είναι η ιστορία του Ιούδα του Ισκαριώτη. Πρόκειται για ένα από τα λίγα γεγονότα για τα οποία μαρτυρούν με την ίδια έμφαση καθένα από τα τέσσερα Ευαγγέλια και τα υπόλοιπα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Η πρώιμη χριστιανική κοινότητα απέδιδε μεγάλη σημασία σ’ αυτό το περιστατικό κι εμείς θα ήμασταν ασυγχώρητοι αν κάναμε διαφορετικά. 

Χρισμένοι με το έλαιον αγαλλιάσεως                      

Αγαπητοί Αδελφοί Ιερείς,

Στο αιώνιο ‘‘σήμερα’’ της Μεγάλης Πέμπτης, όπου ο Χριστός μάς αγάπησε εις τέλος (Ιω 13, 1), φέρνουμε στη μνήμη μας την ευτυχή ημέρα της εγκαθίδρυσης της ιεροσύνης, όπως και την ημέρα της δικής μας χειροτονίας. Ο Κύριος μας έχρισε εν Χριστώ με το έλαιον αγαλλιάσεως, και αυτό το χρίσμα μας καλεί να δεχτούμε και να εκτιμήσουμε αυτή τη μεγάλη δωρεά : την αγαλλίαση, τη χαρά να είναι κανείς ιερέας. Η ιερατική χαρά είναι θησαυρός ανεκτίμητος, όχι μόνο για τον ίδιο τον ιερέα, αλλά και για ολόκληρο τον  πιστό λαό του Θεού : αυτόν τον πιστό λαό από τον οποίο εκλήθη να χρισθεί και στον οποίον, με τη σειρά του, εστάλη για να τον χρίσει.

 Η ευαγγελική περικοπή της Ανάστασης του Ιησού Χριστού αρχίζει με την πορεία των γυναικών προς το μνημείο, την αυγή της μέρας μετά το Σάββατο. Πηγαίνουν στον τάφο, για να τιμήσουν το σώμα του Κυρίου, αλλά τον βρίσκουν ανοιχτό και άδειο. Ένας άγγελος τους λέει : «Εσείς, μη φοβάστε !»(Μτ 28,5), και τους ζητά να πάνε να φέρουν το νέο στους μαθητές : «Ανέστη από των νεκρών· προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν» ( στ. 7). Γρήγορα, οι γυναίκες τρέχουν, και στο δρόμο τους, ο ίδιος ο Ιησούς έρχεται να τις συναντήσει και τους λέει : «Μη φοβάστε, πηγαίνετε να πείτε στους μαθητές μου ότι πρέπει να πάνε στη Γαλιλαία : εκεί θα με δουν» (στ. 10). ‘‘Μην έχετε φόβο’’, ‘‘μη φοβάστε’’: είναι μια φωνή που ενθαρρύνει ν’ ανοίξει κάποιος την καρδιά για να δεχτεί αυτή την αγγελία.

Μετά τον θάνατο του Διδασκάλου, οι μαθητές διασκορπίστηκαν· η πίστη τους είχε σπάσει, όλα έμοιαζαν να είχαν τελειώσει, οι βεβαιότητες είχαν καταρρεύσει, οι ελπίδες είχαν σβήσει. Αλλά τώρα, αυτό το άγγελμα των γυναικών, μολονότι απίστευτο, ερχόταν σαν μια ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι.

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή και αγία γιορτή του Πάσχα !

Το άγγελμα του αγγέλου στις γυναίκες αντηχεί στην απλωμένη σε όλο τον κόσμο Εκκλησία : «Εσείς, μη φοβάστε ! Ξέρω ότι γυρεύετε τον Ιησού, τον Εσταυρωμένο. Δεν είναι εδώ, αναστήθηκε... ελάτε να δείτε τον τόπο όπου τον είχαν αποθέσει» (Μτ 28, 5-6).

Αυτό είναι το αποκορύφωμα του Ευαγγελίου, αυτό είναι το κατ’ εξοχήν Καλό Νέο : ο Ιησούς, ο Εσταυρωμένος, αναστήθηκε ! Αυτό το γεγονός βρίσκεται στη βάση της πίστης και της ελπίδας μας : αν ο Χριστός δεν είχε αναστηθεί, ο Χριστιανισμός θα έχανε την αξία του· όλη η αποστολή της Εκκλησίας θα ήταν αδειασμένη από την ορμή της, γιατί από εκεί αυτή η ορμή ξεκίνησε και ξεκινάει και πάλι πάντα. Αυτό είναι το μήνυμα που φέρνουν οι χριστιανοί στον κόσμο : ο Ιησούς, η σαρκωμένη αγάπη, πέθανε πάνω στον σταυρό για τις αμαρτίες μας, αλλά ο Θεός Πατέρας τον ανάστησε και τον έκανε Κύριο της ζωής και του θανάτου. Στο πρόσωπο του Ιησού, η Αγάπη νίκησε το μίσος, η ευσπλαχνία την αμαρτία, το καλό νίκησε το κακό, η αλήθεια το ψέμα, η ζωή τον θάνατο.

Βασιλική της Αγίας Σαβίνας

                                     

«Ξεσκίστε την καρδιά σας κι όχι τα ρούχα σας» (Ιλ 2, 13)

 

Μ’ αυτά τα διεισδυτικά λόγια του Προφήτη Ιωήλ, η Λειτουργία μάς εισάγει σήμερα στην Τεσσαρακοστή, δείχνοντας πως το χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου χάριτος είναι η μεταστροφή της καρδιάς. Η προφητική πρόσκληση αποτελεί μια πρόκληση προς όλους μας, χωρίς εξαίρεση κανενός, και μας θυμίζει πως η μεταστροφή δεν περιορίζεται σε εξωτερικά σχήματα ή σε αόριστες προθέσεις, αλλά αγγίζει και μεταμορφώνει ολόκληρη την ύπαρξη ξεκινώντας από το κέντρο του προσώπου, από τη συνείδηση. Καλούμαστε να ξεκινήσουμε μια πορεία στη διάρκεια της οποίας, αψηφώντας τη συνήθεια, προσπαθούμε ν’ ανοίξουμε τα μάτια και τ’ αυτιά μας, αλλά προπάντων την καρδιά μας, για να πάμε πιο πέρα από τον «μικρό μας κήπο».

  στη Λειτουργία της 4ης Ιουνίου 2013

 Ο Πάπας Φραγκίσκος μίλησε και πάλι για τη διαφθορά, κατά τη Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Αγίας Μάρθας. Το πρωί της Τρίτης 4 Ιουνίου, πρότεινε να σκεφτούν οι πιστοί σχετικά με τη γλώσσα που χρησιμοποιούν συνήθως οι διεφθαρμένοι άνθρωποι, δηλαδή τη γλώσσα της υποκρισίας : την ίδια, είπε, που χρησιμοποίησε ο Σατανάς στην έρημο όταν έβαλε σε πειρασμό τον Ιησού.

                      Στη λειτουργία της 18ης Ιουνίου 2013

 Ν’ αγαπάμε τους εχθρούς μας, αυτούς που μας καταδιώκουν και μας κάνουν να υποφέρουμε, είναι κάτι δύσκολο κι ούτε καν αποδίδει, επειδή μας φτωχαίνει. Κι ωστόσο αυτή είναι η οδός που ακολούθησε ο Ιησούς για τη σωτηρία μας.

         Στη λειτουργία της 7ης Ιουνίου 2013

 

Η επιστήμη της θωπείας παρουσιάζει δύο πυλώνες της αγάπης: την εγγύτητα και την τρυφερότητα. «Ο Ιησούς γνωρίζει καλά αυτή την ωραία επιστήμη». Αυτά είπε ο Πάπας Φραγκίσκος στις 7 Ιουνίου, κατά τη λειτουργία της εορτής της Ιεράς Καρδίας του Ιησού. Αναφερόμενος στα αναγνώσματα της ημέρας, ο Πάπας προσδιόρισε τον εορτασμό της Ιεράς Καρδίας του Ιησού ως την «εορτή της αγάπης».

 Οι επίσκοποι εκλέγονται όχι μόνο για να κατευθύνουν μια οργάνωση, που ονομάζεται η συγκεκριμένη Εκκλησία. Έχουν χρισθεί: έχουν το χρίσμα,  και το Πνεύμα του Κυρίου είναι μαζί τους. Όλοι οι επίσκοποι είναι αμαρτωλοί, ο καθένας τους. Κι όμως είναι χρισμένοι. Όλοι μας θέλουμε να είμαστε κάθε μέρα και περισσότερο άγιοι, και περισσότερο πιστοί σ’ αυτό το χρίσμα. Το πρόσωπο του επισκόπου είναι εκείνο που [συγκροτεί] μια Εκκλησία [ως Εκκλησία], στο όνομα του Ιησού Χριστού, επειδή είναι χρισμένος, όχι επειδή τον ψήφισε η πλειονότητα. Απ’ αυτό ακριβώς το χρίσμα μια συγκεκριμένη Εκκλησία αντλεί τη δύναμή της. Και επειδή οι ιερείς μετέχουν [στην λειτουργική αποστολή του επισκόπου] γι’ αυτό είναι χρισμένοι κι αυτοί .

Αγιότητα σημαίνει μια ζωή βυθισμένη στο Πνεύμα, μια καρδιά ανοιχτή στον Θεό, αδιάλειπτη προσευχή, βαθιά ταπείνωση και αδελφική αγάπη στις σχέσεις μας με τους συνεργάτες μας. Σημαίνει επίσης αποστολικότητα, διακριτική και πιστή ποιμαντική προσφορά, που διεξάγεται με ζήλο σε άμεση επαφή με τον λαό του Θεού. Για τους ιερείς, αυτό είναι απαραίτητο.

 

Μεταξύ των δυνατοτήτων που προσφέρει η ψηφιακή επικοινωνία, η πιο σημαντική αφορά το άγγελμα του Ευαγγελίου. Ασφαλώς, δεν είναι αρκετό να αποκτήσει κανείς τεχνολογικές ικανότητες, όσο ενδιαφέρουσες κι αν είναι αυτές. Εκείνο που ενδιαφέρει πριν απ’ όλα είναι να συναντήσει κανείς πραγματικούς ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, συχνά πληγωμένους ή αποπλανημένους, για να τους προσφέρει πραγματικούς λόγους να ελπίζουν. Το άγγελμα απαιτεί ανθρώπινες σχέσεις αυθεντικές και άμεσες ώστε να καταλήξουν σε μια προσωπική σχέση με τον Κύριο. Το διαδίκτυο λοιπόν δεν είναι αρκετό, η τεχνολογία δεν επαρκεί. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η παρουσία της Εκκλησίας στο διαδίκτυο θα ήταν άχρηστη· το αντίθετο, είναι απαραίτητο να είμαστε παρόντες, πάντα μ’ ένα ύφος ευαγγελικό, μέσα σ’ αυτό που για πολλούς, ιδιαίτερα τους νέους, έχει γίνει ένα είδος περιβάλλοντος ζωής, για να ξυπνήσουμε τα  απαράγραπτα ερωτήματα της καρδιάς σχετικά με το νόημα της ύπαρξης, και να υποδείξουμε την οδό που οδηγεί σ’ Εκείνον, στην απάντηση, στη σαρκωμένη θεία ευσπλαχνία, στον Κύριο Ιησού.

«Όλοι αμάρτησαν και βρίσκονται μακριά από τη δόξα του Θεού. Ο Θεός όμως τους δικαιώνει χωρίς αντάλλαγμα, με τη χάρη του, μέσω της απολύτρωσης που συντελέστηκε  διά του Ιησού Χριστού. Γιατί ο Θεός τον όρισε να σταυρωθεί και να προσφέρει το αίμα του, […], ώστε να φανερώσει, τον έσχατο αυτόν καιρό, αυτό που είναι η δική του δικαιοσύνη, αυτή που σώζει. Αυτός είναι ο δικός του τρόπος να είναι δίκαιος και να δικαιώνει όποιον πιστεύει στον Ιησού» (Ρωμ 3, 23-26).