Κοιμητήριο του Βεράνο

Σάββατο, 1η Νοεμβρίου 2014

Όταν στο πρώτο Ανάγνωσμα ακούσαμε τη φωνή του Αγγέλου να φωνάζει στους άλλους τέσσερεις Αγγέλους, που τους δόθηκε η δύναμη να καταστρέψουν την γη και τη θάλασσα, «Μη βλάψετε τη γη ή την θάλασσα ή τα δέντρα» (Αποκάλυψη 7:3), αυτό έφερε στο νου μία φράση, που δεν βρίσκεται εδώ αλλά στην καρδιά του καθενός: «οι άνθρωποι είναι πολύ ικανότεροι να το κάνουν αυτό από εσάς». Είμαστε ικανοί να καταστρέψουμε τη γη πολύ καλύτερα από τους Αγγέλους. Και αυτό ακριβώς κάνουμε: καταστρέφουμε την δημιουργία. Καταστρέφουμε τις ζωές. Καταστρέφουμε τις κουλτούρες. Καταστρέφουμε τις αξίες. Καταστρέφουμε την ελπίδα! Πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε, η δύναμη του Κυρίου να μας σφραγίσει με την αγάπη και την δύναμή του, ώστε να σταματήσουμε αυτή την τρελή κούρσα προς την καταστροφή! Καταστρέφοντας αυτά που Εκείνος μας έχει προσφέρει, τα ομορφότερα πράγματα που έφτιαξε για εμάς με σκοπό να τα εξελίσσουμε, να τα αναθρέψουμε ώστε να δώσουν καρπό. Όταν είδα τις φωτογραφίες της εκκλησίας που τραβήχτηκαν πριν από 71 χρόνια (του βομβαρδισμού του Βεράνο στις 19 Ιουλίου 1943), σκέφτηκα, «Αυτό ήταν τόσο σοβαρό, τόσο επίπονο. Αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα, σε σύγκριση με αυτό που συμβαίνει σήμερα». Ο άνθρωπος παίρνει τον έλεγχο των πάντων, πιστεύει ότι είναι Θεός, πιστεύει ότι είναι βασιλιάς. Και οι πόλεμοι, οι πόλεμοι που συνεχίζονται, δεν βοηθούν τόσο την διάδοση του σπόρου της ζωής αλλά την καταστροφή. Είναι μία βιομηχανία καταστροφής. Είναι επίσης ένα σύστημα, ζωής και αυτό, που όταν τα πράγματα δεν μπορούν να «διορθωθούν», απορρίπτονται. Απορρίπτουμε παιδιά, απορρίπτουμε γέρους, απορρίπτουμε τους άνεργους νέους. Αυτός ο αφανισμός έχει δημιουργήσει την κουλτούρα των αποβλήτων. Αποβάλλουμε ανθρώπους… Αυτή είναι η πρώτη εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό καθώς άκουγα αυτό το Ανάγνωσμα.              

Ομιλία του Πάπα Φραγκίσκου

Πλατεία του Αγίου Πέτρου

Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2014

 

Μόλις ακούσαμε μία από τις διασημότερες ρήσεις σε ολόκληρο το Ευαγγέλιο: «Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ (προσφέρετε στον Καίσαρα αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα και στο Θεό αυτά που ανήκουν στο Θεό Ματ. 22:21).»    

Θεία Λειτουργία με το μυστήριο του γάμου

Κήρυγμα από τον Πάπα Φραγκίσκο

Πλατεία Αγίου Πέτρου

Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2014

 

Σήμερα το πρώτο ανάγνωσμα μας μιλάει για το ταξίδι των ανθρώπων μέσα από την έρημο. Μπορούμε να τους φανταστούμε καθώς περπατούσαν, οδηγούμενοι από τον Μωυσή. Ήταν οικογένειες: πατέρες, μητέρες, υιοί και κόρες, παππούδες και γιαγιάδες, άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, που συνοδεύονταν από παιδιά και ηλικιωμένους οι οποίοι αγωνίζονταν για να κάνουν το ταξίδι. Αυτός ο λαός μάς θυμίζει τη εκκλησία, καθώς διαβαίνει δια μέσου της ερήμου του σύγχρονου κόσμου, μάς θυμίζει το Λαό του Θεού που αποτελείται, ως επί το πλείστον, από οικογένειες.

Ομιλία του Αγίου Πατέρα Φραγκίσκου

Στρατιωτικό κοιμητήριο της Ρεντιπούλια

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014 

 

Αφού παρατήρησα την ομορφιά του τοπίου αυτής εδώ της περιοχής, όπου άνδρες και γυναίκες μεγαλώνουν τις οικογένειές τους, όπου τα παιδιά παίζουν και οι ηλικιωμένοι ονειρεύονται, ευρισκόμενος εδώ, σ’ αυτόν τον τόπο, κοντά σ’ αυτό το κοιμητήριο, βρίσκω να πω μόνο ότι: ο πόλεμος είναι μια τρέλα.

     Ιερός Ναός του Haemi

                                          Κυριακή 17 Αυγούστου 2014

 

Θα ήθελα να σας απευθύνω έναν αδελφικό και εγκάρδιο χαιρετισμό στο όνομα του Κυρίου, ενώ είμαστε συγκεντρωμένοι σ’ αυτόν τον ιερό τόπο, όπου πολλοί χριστιανοί έδωσαν τη ζωή τους από πιστότητα στον Χριστό. Μου έλεγαν πως υπάρχουν ανώνυμοι μάρτυρες, επειδή δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους :  είναι άγιοι χωρίς όνομα. Αλλά αυτό μου φέρνει στη σκέψη τόσους και τόσους χριστιανούς αγίους, στις εκκλησίες μας : παιδιά, νέους, άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένους… τόσο πολλούς! Δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, αλλά είναι άγιοι. Μας κάνει καλό να σκεφτόμαστε αυτούς τους απλούς ανθρώπους που ζουν τη χριστιανική τους ζωή· μόνο ο Κύριος γνωρίζει την αγιότητά τους. Η μαρτυρία της αγάπης τους έφερε χάριτες και ευλογίες στην Εκκλησία της Κορέας όπως και πέραν ων συνόρων της : είθε οι δικές τους προσευχές  να μας βοηθούν να είμαστε πιστοί ποιμένες των ψυχών που είναι εμπιστευμένες στη μέριμνά μας. Ευχαριστώ τον καρδινάλιο Gracias για το φιλοφρονητικό του καλωσόρισμα και για την εργασία που γίνεται από την Ένωση των Επισκοπικών Επιτροπών της Ασίας δίνοντας ώθηση στην αλληλεγγύη και προάγοντας την ποιμαντική δράση στις τοπικές Εκκλησίες.

          Παλατινό παρεκκλήσιο του βασιλικού ανακτόρου της Καζέρτας

                              Σάββατο  26  Ιουλίου 2014

 

(Η Αυτού Εξοχότητα ο Εκλαμπρότατος Ντ’ Αλίζ, επίσκοπος Καζέρτας)

Αγιότατε, δεν προετοίμασα τίποτα γραπτό επειδή κατάλαβα αμέσως ότι θέλατε μια εγκάρδια και αληθινή συζήτηση με τους ιερείς. Σας λέω λοιπόν : Καλώς ορίσατε. Αυτή είναι η Εκκλησία μας, οι ιερείς, έπειτα θα πάμε να δούμε το υπόλοιπο της Εκκλησίας, όταν θα τελέσουμε την Ευχαριστία. Για μένα, αυτή η στιγμή είναι σημαντική, επειδή έχω δύο μήνες εδώ, και να αρχίζω την επισκοπική μου διακονία με την εδώ παρουσία σας και με την ευλογία σας είναι για μένα χάρις επί χάριτος. Και τώρα, περιμένουμε τον λόγο σας. Γνωρίζοντας ότι επιθυμείτε έναν διάλογο, οι ιερείς ετοίμασαν ερωτήσεις για σας.

                                                                       Βατικανή Βασιλική

                                                  Τέταρτη Κυριακή του Πάσχα, 11 Μαΐου 2014


Πολύ αγαπητοί αδελφοί, αυτά εδώ τα παιδιά μας κι αυτοί εδώ οι αδελφοί μας εκλήθησαν στην τάξη των πρεσβυτέρων. Όπως καλά γνωρίζετε, ο Κύριος Ιησούς είναι ο μόνος αρχιερέας της Καινής Διαθήκης· αλλά στο πρόσωπό του, όλος ο άγιος λαός του Θεού κατέστη επίσης λαός ιερατικός. Ο Κύριος Ιησούς, ωστόσο, θέλησε να επιλέξει μεταξύ όλων των μαθητών του ειδικά μερικούς, οι οποίοι, ασκώντας δημόσια μέσα στην Εκκλησία στο όνομά του το ιερατικό λειτούργημα για χάρη όλων των ανθρώπων, ν’ ακολουθήσουν τη προσωπική δική του αποστολή του διδασκάλου, του ιερέως και του ποιμένος.

Με την ευκαιρία της 22ης Παγκόσμιας Ημέρας του Ασθενούς της οποίας το θέμα φέτος είναι  Πίστη και αγάπη, απευθύνομαι στους αρρώστους και σε όλους εκείνους που τους συμπαραστέκονται και τους φροντίζουν. Η Εκκλησία αναγνωρίζει στο πρόσωπό σας, αγαπητοί ασθενείς, μια ειδική παρουσία του πάσχοντος Χριστού. Και να πώς : πλάι στον πόνο μας, ή καλύτερα, μέσα στον πόνο μας, υπάρχει ο πόνος του Ιησού που σηκώνει μαζί μας το φορτίο αυτού του πόνου και μας αποκαλύπτει το νόημά του. Όταν ο Υιός του Θεού ανέβηκε στον σταυρό, κατάργησε τη μοναξιά του πόνου και φώτισε το σκοτάδι του. Έτσι βρισκόμαστε μπροστά στο μυστήριο της αγάπης του Θεού για μας, που μας δίνει ελπίδα και θάρρος : ελπίδα, γιατί μέσα στο σχέδιο της αγάπης του Θεού, η νύχτα της οδύνης οδηγεί επίσης στο αναστάσιμο φως ·  και θάρρος, ώστε ν’ αντιμετωπίζουμε κάθε αντιξοότητα  συντροφευμένοι από αυτόν, ενωμένοι μαζί του.

Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014

Ο Πέτρος βλέπει τον Ιησού να βγαίνει από εκείνη τη φοβερή ανάκριση, το βλέμμα του Πέτρου διασταυρώνεται με το βλέμμα του Ιησού και ο Πέτρος κλαίει. Αυτή η εικόνα έρχεται στην καρδιά μου σήμερα μέσα απ’ τα βλέμματά σας, μέσα απ’ το βλέμμα τόσων ανδρών, γυναικών και παιδιών. Βλέπω το βλέμμα του Ιησού και ζητώ χάρη γι’ αυτά τα δάκρυα. Τη χάρη, που η Εκκλησία την δίνει άφθονη και με την οποία επανορθώνει, για τα παιδιά της που πρόδωσαν την αποστολή τους, που κακοποίησαν αθώους. Και σήμερα σας είμαι ευγνώμων που ήρθατε ως εδώ.

Ο νέος Βασιλιάς, στον οποίο τώρα μόλις απέτισαν φόρο τιμής, ήταν εντελώς διαφορετικός από αυτόν που ανέμεναν. Με αυτό τον τρόπο, αναγκάστηκαν να μάθουν ότι ο Θεός δεν είναι έτσι όπως συνήθως φανταζόμαστε ότι είναι. Αυτό ήταν το σημείο απ’ όπου ξεκίνησε το εσωτερικό τους ταξίδι. Ξεκίνησε από την στιγμή ακριβώς που υποκλίθηκαν μπροστά σε αυτό το βρέφος και το αναγνώρισαν ως τον επαγγελμένο Βασιλιά. Εντούτοις, έπρεπε ακόμα να αφομοιώσουν αυτές τις ευφρόσυνες κινήσεις εσωτερικά.

Πλατεία Αγίου Πέτρου

 

                                                           Τετάρτη 4  Ιουνίου 2014

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, Καλημέρα.

Θα θέλαμε σήμερα να σταθούμε σ’ ένα χάρισμα του Αγίου Πνεύματος που δεν είναι αρκετά κατανοητό ή   που αντιμετωπίζεται επιπόλαια, αλλά που αγγίζει το βάθος της ταυτότητάς μας και της ζωής μας ως χριστιανών : πρόκειται για το χάρισμα  της ευσέβειας.

Πρέπει αμέσως να διευκρινίσω ότι αυτό το χάρισμα δεν σημαίνει να συμπάσχει κανείς με κάποιον, να λυπάται τον πλησίον του, αλλά δείχνει το γεγονός ότι ανήκουμε στον Θεό, δείχνει τον βαθύ μας σύνδεσμο μ’ Αυτόν, ένα σύνδεσμο που δίνει νόημα σε όλη τη ζωή μας και μας κρατάει σταθερούς, σε κοινωνία μαζί Του, ακόμα και στις πιο δύσκολες και περίπλοκες στιγμές.

Κύριοι Πρόεδροι,

Αγιότατε,

Αδελφοί και αδελφές !

 

Με μεγάλη χαρά σας χαιρετώ, και επιθυμώ να σας προσφέρω, σ’ εσάς και στα διακεκριμένα μέλη της συνοδείας σας, την ίδια θερμή υποδοχή που μου επιφυλάξατε κατά το πρόσφατο προσκύνημά μου στους Αγίους Τόπους.

Σας ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας γιατί δεχτήκατε την πρόσκλησή μου να έλθετε εδώ για να ζητήσουμε μαζί  από τον Θεό το δώρο της ειρήνης. Ελπίζω ότι αυτή η συνάντηση θα γίνει ένας δρόμος προς αναζήτηση εκείνου που ενώνει, ώστε να υπερβαθεί εκείνο που διαιρεί.

‘’Η κλήση του χριστιανού είναι η εξής :να μένει στην αγάπη του Θεού, δηλαδή να αναπνέει , να ζει από αυτό το οξυγόνο, να ζει από αυτόν τον αέρα. Να μένει στην αγάπη του Θεού. Και με τον τρόπο αυτόν συνοψίζει το βάθος του λόγου Του για την αγάπη και προχωρεί. Με τι μοιάζει η αγάπη Του ; ’Όπως με αγάπησε ο Πατέρας, έτσι σας αγάπησα κι εγώ’. Είναι μια αγάπη που έρχεται από τον Πατέρα. Η σχέση αγάπης ανάμεσα σ’ Εκείνον και στον Πατέρα είναι και σχέση αγάπης ανάμεσα σ’ Εκείνον και σ’ εμάς. Μας ζητά να μείνουμε σ’ αυτή την αγάπη, που προέρχεται από τον Πατέρα’’.

Στη θεανθρώπινη ιστορία του Πάθους του Ιησού, βρίσκονται πολλές μικρότερες ιστορίες ανδρών και γυναικών που βρέθηκαν στην ακτίνα του φωτός ή της σκιάς του. Η πιο τραγική είναι η ιστορία του Ιούδα του Ισκαριώτη. Πρόκειται για ένα από τα λίγα γεγονότα για τα οποία μαρτυρούν με την ίδια έμφαση καθένα από τα τέσσερα Ευαγγέλια και τα υπόλοιπα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Η πρώιμη χριστιανική κοινότητα απέδιδε μεγάλη σημασία σ’ αυτό το περιστατικό κι εμείς θα ήμασταν ασυγχώρητοι αν κάναμε διαφορετικά. 

Χρισμένοι με το έλαιον αγαλλιάσεως                      

Αγαπητοί Αδελφοί Ιερείς,

Στο αιώνιο ‘‘σήμερα’’ της Μεγάλης Πέμπτης, όπου ο Χριστός μάς αγάπησε εις τέλος (Ιω 13, 1), φέρνουμε στη μνήμη μας την ευτυχή ημέρα της εγκαθίδρυσης της ιεροσύνης, όπως και την ημέρα της δικής μας χειροτονίας. Ο Κύριος μας έχρισε εν Χριστώ με το έλαιον αγαλλιάσεως, και αυτό το χρίσμα μας καλεί να δεχτούμε και να εκτιμήσουμε αυτή τη μεγάλη δωρεά : την αγαλλίαση, τη χαρά να είναι κανείς ιερέας. Η ιερατική χαρά είναι θησαυρός ανεκτίμητος, όχι μόνο για τον ίδιο τον ιερέα, αλλά και για ολόκληρο τον  πιστό λαό του Θεού : αυτόν τον πιστό λαό από τον οποίο εκλήθη να χρισθεί και στον οποίον, με τη σειρά του, εστάλη για να τον χρίσει.

 Η ευαγγελική περικοπή της Ανάστασης του Ιησού Χριστού αρχίζει με την πορεία των γυναικών προς το μνημείο, την αυγή της μέρας μετά το Σάββατο. Πηγαίνουν στον τάφο, για να τιμήσουν το σώμα του Κυρίου, αλλά τον βρίσκουν ανοιχτό και άδειο. Ένας άγγελος τους λέει : «Εσείς, μη φοβάστε !»(Μτ 28,5), και τους ζητά να πάνε να φέρουν το νέο στους μαθητές : «Ανέστη από των νεκρών· προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν» ( στ. 7). Γρήγορα, οι γυναίκες τρέχουν, και στο δρόμο τους, ο ίδιος ο Ιησούς έρχεται να τις συναντήσει και τους λέει : «Μη φοβάστε, πηγαίνετε να πείτε στους μαθητές μου ότι πρέπει να πάνε στη Γαλιλαία : εκεί θα με δουν» (στ. 10). ‘‘Μην έχετε φόβο’’, ‘‘μη φοβάστε’’: είναι μια φωνή που ενθαρρύνει ν’ ανοίξει κάποιος την καρδιά για να δεχτεί αυτή την αγγελία.

Μετά τον θάνατο του Διδασκάλου, οι μαθητές διασκορπίστηκαν· η πίστη τους είχε σπάσει, όλα έμοιαζαν να είχαν τελειώσει, οι βεβαιότητες είχαν καταρρεύσει, οι ελπίδες είχαν σβήσει. Αλλά τώρα, αυτό το άγγελμα των γυναικών, μολονότι απίστευτο, ερχόταν σαν μια ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι.