Και όπως μάθαμε όταν είμαστε παιδιά, πριν φύγουμε πρώτα, χαιρετάμε την Μητέρα μας. Ας προσευχηθούμε όλοι στην Δέσποινά μας Υπεραγία Θεοτόκο, ο καθένας στην γλώσσα του.

Η προσευχή είναι το πρώτο και βασικό «εργαλείο δουλειάς» στα χέρια μας. Η επιμονή μας (για κάτι) προς τον Θεό δεν γίνεται για να Τον πείσουμε, αλλά περισσότερο για να δυναμώσουμε την πίστη μας και την υπομονή μας, δηλαδή, την ικανότητά μας να μαχόμαστε δίπλα στο Θεό για όσα είναι πραγματικά σπουδαία και απαραίτητα. Στην προσευχή είμαστε ζευγάρι: ο Θεός και εγώ, πολεμάμε μαζί για εκείνο που είναι σημαντικό.

Πάπας Φραγκίσκος

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλημέρα!

Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ευαγγελιστής Λουκάς εξιστορεί ότι ο Ιησούς, καθώς ταξίδευε προς την Ιερουσαλήμ, εισέρχεται στην πόλη και καλωσορίζεται στο σπίτι δύο αδελφών: της Μαρίας και της Μάρθας (Λουκάς 10, 38-42). Και οι δύο τους καλωσόρισαν τον Κύριο, αλλά το έκαναν με διαφορετικούς τρόπους. Η Μαρία κάθισε στα πόδια του Ιησού και άκουσε τον λόγο του (10:39), ενώ η Μάρθα είναι πολύ απασχολημένη ετοιμάζοντας πράγματα. Κάποια στιγμή, λέει στον Ιησού, «Κύριε, δεν σε απασχολεί που η αδελφή μου με άφησε μόνη μου να κάνω το σερβίρισμα; Πες της να με βοηθήσει» (10, 40). Και ο Ιησούς αποκρίνεται, «Μάρθα, Μάρθα, είσαι νευρική και ανήσυχη για πολλά πράγματα. Υπάρχει ανάγκη για ένα μόνο πράγμα. Η Μαρία επέλεξε το καλύτερο κομμάτι και δεν θα της αφαιρεθεί» (41-42).     

Στις 8:30 το βράδυ την, Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016 από την κατοικία του Αρχιεπισκόπου, στην Κρακοβία, όπου διαμένει ο Πάπας για την αποστολική επίσκεψή του, συνδέθηκε με ζωντανή εικόνα και ήχο με την ιταλική νεολαία που ήταν παρούσα στην Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας (WYD), συγκεντρωμένη στο Παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη Παύλου Β 'στην Κρακοβία. Ο Πάπας απάντησε στις ερωτήσεις τριών νεαρών εκπροσώπων.

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές καλημέρα!

 

Σήμερα, η λειτουργία μας μιλάει για την παραβολή του «Καλού Σαμαρείτη», παρμένη από το Ευαγγέλιο του Λουκά (10: 25-37). Μέσα στην απλότητα και τη συναρπαστικότητα της ιστορίας, (ο Ιησούς) υποδεικνύει ένα τρόπο ζωής, στο οποίο το κέντρο βάρους δεν είμαστε εμείς, αλλά άλλοι, με τις δυσκολίες τους, τους οποίους συναντάμε στο ταξίδι μας και που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε. Οι άλλοι μας κάνουν να αναρωτιόμαστε. Και όταν οι άλλοι δεν έχουν αυτή την επίδραση πάνω μας, κάτι δεν πάει καλά, κάτι σε αυτές τις καρδιές δεν είναι χριστιανικό. Ο Ιησούς χρησιμοποιεί αυτή την παραβολή καθώς μιλάει σε ένα νομοδιδάσκαλο σχετικά με τη διπλή εντολή που σου επιτρέπει να εισέλθεις στην αιώνια ζωή: ‘να αγαπάς τον Θεό με όλη σου την καρδιά και τον διπλανό σου όπως τον εαυτό σου ‘(vv. 25-28). «Ναι – απαντάει ο νομοδιδάσκαλος – αλλά, πες μου, «ποιος είναι ο διπλανός μου;» (V, 29). Και εμείς επίσης μπορούμε να αναρωτιόμαστε το ίδιο: Ποιος είναι ο διπλανός μου; Ποιον αγαπώ όπως τον εαυτό μου; Τους συγγενείς μου; Τους φίλους μου; Τους συμπατριώτες μου; Εκείνους με την ίδια θρησκεία; … Ποιος είναι ο διπλανός μου;   

                                               Βασιλική του Βατικανού

                                              Κυριακή 15 Μαΐου 2016

«Δεν θα σας αφήσω ορφανούς» (Ιω 14, 18.)

 

Η αποστολή του Ιησού, που αποκορυφώνεται με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, είχε αυτόν τον ουσιώδη σκοπό : να αποκαταστήσει τη σχέση μας με τον Πατέρα, που η αμαρτία την είχε καταστρέψει· να μας αποσπάσει από την κατάσταση των ορφανών και να μας επαναφέρει στην κατάσταση των υιών και θυγατέρων.

(Ομιλία του Πάπα Φραγκίσκου με την οποία εμπιστεύεται όλες τις μητέρες στην Παναγία.)

(Ακολουθεί ένα ‘’Χαίρε Μαρία’’ για όλες της μητέρες, ζωντανές και νεκρές.)

Αγαπητοί αδερφοί και αδερφές καλημέρα.

Σήμερα στην Ιταλία και σε άλλα μέρη του κόσμου, υπάρχει ο εορτασμός της Ανάληψης του Χριστού στον Ουρανό, που συνέβη 40 ημέρες μετά το Πάσχα. Αναλογιζόμαστε το μυστήριο του Ιησού που εγκαταλείπει τον γήινο χώρο για να περάσει στην πληρότητα της δόξας του Θεού, παίρνοντας μαζί του την ανθρωπότητα μας. Η ανθρωπότητά μας εισέρχεται για πρώτη φορά στον ουρανό. Το Ευαγγέλιο του Λουκά μας παρουσιάζει την αντίδραση των μαθητών μπροστά στον Κύριο που «απομακρύνεται από αυτούς και ανεβαίνει στους ουρανούς». 

O Πάπας Φραγκίσκος το Σάββατο σύνεστησε στους νέους Eλβετούς φρουρούς:

α. να μεγαλώσουν στη πίστη

β. να βιώσουν την οικουμενικότητα της Εκκλησίας και

γ. να ζήσουν με αδελφοσύνη.   

Στρατόπεδο προσφύγων Μόριας, Λέσβος

                                    Σάββατο 16 Απριλίου 2016

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,

 

Θέλησα να είμαι σήμερα εδώ μαζί σας. Θέλω να σας πω πως δεν είστε μόνοι. Αυτές τις τελευταίες εβδομάδες κι αυτούς τους τελευταίους μήνες, υποφέρατε πολλούς πόνους καθώς αναζητούσατε μια καλύτερη ζωή. Πολλοί από σας αισθάνθηκαν αναγκασμένοι να φύγουν, εξαιτίας συγκρούσεων και διωγμών, για την ασφάλεια, πριν απ’ όλα των παιδιών σας, των μικρών σας. Κάνατε πολλές θυσίες για τις οικογένειές σας. Γνωρίζετε πόσο πόνο προκαλεί να εγκαταλείπει κανείς όλα όσα του είναι αγαπητά και – πράγμα δυσκολότερο ακόμα – να μην ξέρει κανείς τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Πολλοί άλλοι βρίσκονται, όπως εσείς, σε στρατόπεδα ή σε πόλεις, περιμένοντας, ελπίζοντας να φτιάξουν μια καινούργια ζωή σ’ αυτή την ήπειρο.

Συνέντευξη του Αγίου Πατέρα στη διάρκεια της πτήσης επιστροφής από τη Λέσβο

                                 Σάββατο16 Απριλίου 2016

Père Lombardi

 

Καλωσορίζουμε, τώρα , ανάμεσά μας τον Άγιο Πατέρα, για μια ανταλλαγή απόψεων μετά από αυτό το ταξίδι, το σύντομο αλλά άκρως έντονο. Ξαναδιαβάζω το ανακοινωθέν που λάβατε, ώστε αν κάποιος από σας δεν μπόρεσε να το ακούσει ή να το λάβει στο τηλέφωνό του, να έχει το πλήρες κείμενο. Ο Πάπας εύχεται όλο το περιεχόμενο να είναι σαφές.

«Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος μετά πάντων υμών» (2 Κορ 13, 13).

  1. Οι δύο προκαθήμενοι ευχαριστούν τον Τριαδικό Θεό για τη συνάντηση αυτή, πρώτη στην ιστορία. Εκφράζουν τη χαρά τους που συναντιούνται αδελφικά για να συζητήσουν «δια ζώσης» τις αμοιβαίες σχέσεις των Εκκλησιών, τα ουσιώδη προβλήματα των πιστών και τις προοπτικές εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού.

Κοινή διακήρυξη της Αυτού Αγιότητος Βαρθολομαίου, Οικουμενικού

Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως,

Της Αυτού Μακαριότητος Ιερωνύμου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος του Αγίου Πατρός Φγαγκίσκου

 

                            Στρατόπεδο προσφύγων Μόριας, Λέσβος

                                         Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

                        

Από κοινού Διακήρυξη

Εμείς, ο Πάπας Φραγκίσκος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, συναντηθήκαμε στην ελληνική νήσο της Λέσβου για να δείξουμε τη βαθιά μας έγνοια μπροστά στην τραγική κατάσταση των πολυάριθμων προσφύγων, μεταναστών και αιτούντων άσυλο που ήρθαν στην  Ευρώπη διωγμένοι από συγκρουσιακές καταστάσεις και, σε πολλές περιπτώσεις, από απειλές της επιβίωσής τους. Η παγκόσμια γνώμη δεν μπορεί να αγνοεί τη γιγαντιαία ανθρωπιστική κρίση που προκλήθηκε από την εξάπλωση των ενόπλων βιαιοτήτων και διενέξεων, από τον διωγμό και τον εκτοπισμό θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων  όπως και από τον ξεριζωμό οικογενειών από τις εστίες τους, λόγω ασκήσεως βίας εναντίον της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους όπως και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους και των ελευθεριών τους.

Ομιλία του Πάπα προς τους νέους ιερείς την 53η Παγκόσμια Ημέρα Προσευχής για τις κλήσεις, 17 Απριλίου 2016, 1: 49 μ.μ.

Ακολουθεί μετάφραση της σημερινής ομιλίας του Πάπα Φραγκίσκου, στη Λειτουργία για την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα και την 53η Παγκόσμια Ημέρα Προσευχής για τις Κλήσεις, σήμερα το πρωί στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.

Στη διάρκεια της Λειτουργίας ο Πάπας χειροτόνησε σε ιερείς 11 διακόνους, εννέα από τους οποίους προέρχονταν από τα σεμινάρια της  επισκοπής Ρώμης  (Ανώτερο Παπικό Ρωμαϊκό Σεμινάριο, Almo Collegio Capranica, Redemptoris Mater Επισκοπικό Κολλέγιο, Σεμινάριο της Παναγίας της Θείας Αγάπης), και δύο από άλλα κολλέγια.

***

στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου

 

Αγαπητοί  αδελφοί και αδελφές,

1. Στο ευαγγέλιο αυτής της φωτεινής νύχτας του Όρθρου του Πάσχα, συναντούμε πρώτα πρώτα τις γυναίκες που πηγαίνουν στο μνήμα του Ιησού με αρώματα για να μυρώσουν το σώμα του (Λκ 24, 1-3). Έρχονται για να εκπληρώσουν μια πράξη που δείχνει πως συμπάσχουν, μια πράξη στοργής, αγάπης, μια πράξη παραδοσιακή προς ένα αγαπητό πρόσωπο που έφυγε, όπως κάνουμε κι εμείς. Είχαν ακολουθήσει τον Ιησού, τον είχαν ακούσει, είχαν αισθανθεί καταξιωμένες, και τον είχαν συνοδεύσει ως το τέλος, στον Γολγοθά και στην αποκαθήλωση. Μπορούμε να φανταστούμε τα αισθήματά τους καθώς πηγαίνουν στο μνήμα: κάποια θλίψη, η κατήφεια από το γεγονός ότι ο Ιησούς τις είχε αφήσει, ήταν νεκρός, η ιστορία του είχε τελειώσει. Τώρα θα ξαναγύριζαν στη ζωή που έκαναν πριν. Μέσα στις γυναίκες, ωστόσο, παρέμενε η αγάπη, και αυτή η αγάπη τους για τον Ιησού τις είχε σπρώξει να πάνε στο μνήμα. Αλλά σ’ αυτό το σημείο συμβαίνει κάτι το εντελώς αναπάντεχο, καινούργιο, που αναστατώνει την καρδιά και τα προγράμματά τους και θ’ αναστατώσει τη ζωή τους: βλέπουν την πέτρα κυλισμένη από το μνήμα, πλησιάζουν, και δεν βρίσκουν το σώμα του Κυρίου. Είναι ένα γεγονός που τις αφήνει σε σύγχυση, αμήχανες, γεμάτες ερωτήματα: «Τι έγινε;», «Τι νόημα έχουν όλα αυτά;»(Λκ 24, 4).

 Βασιλική του Βατικανού

                                  Μέγα Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016



«Ο  Πέτρος έτρεξε στο μνημείο» (Λκ 24, 12). Ποιες σκέψεις άραγε συγκλόνιζαν το πνεύμα και την καρδιά του Πέτρου σ’ αυτή τη διαδρομή ; Το Ευαγγέλιο μας λέει πως οι Ένδεκα, μεταξύ των οποίων και ο Πέτρος, δεν είχαν πιστέψει τη μαρτυρία των γυναικών, το αναστάσιμο άγγελμά τους. Ακόμα περισσότερο, «τα λόγια αυτά τους φάνηκαν φλυαρίες» (στ. 11). Η αμφιβολία, λοιπόν, μαζί με πολλές αρνητικές σκέψεις γέμιζαν την καρδιά του Πέτρου : η λύπη για τον θάνατο του αγαπημένου Διδασκάλου, και η απογοήτευση ότι τον είχε αρνηθεί τρεις φορές στη διάρκεια του Πάθους.

 

Με αφοσίωση σε λατρεύω, κρυμμένη Θεότητα,

      εσένα τον αληθινά παρόντα κάτω απ’  αυτά τα σχήματα·  

              Όλη η καρδιά μου υποτάσσεται μπροστά σου,

              αφού να σε θεωρήσει πλήρως, αστοχεί.