Ομιλίες

                                          Βασιλική του Βατικανού

                                       Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2016

Μπροστά στα μάτια μας, εκτυλίσσεται ένα γεγονός απλό, ταπεινό και μεγάλο : ο Ιησούς οδηγείται από τη Μαρία και τον Ιωσήφ στον Ναό της Ιερουσαλήμ. Είναι ένα παιδί όπως τόσα άλλα, όπως όλοι, αλλά είναι μοναδικός : είναι ο μονογενής Υιός που ήρθε για όλους. Αυτό το παιδί μάς έφερε την ευσπλαχνία και την τρυφερότητα του Θεού : ο Ιησούς είναι το πρόσωπο της ευσπλαχνίας του Πατέρα. Είναι η εικόνα που μας προσφέρει το Ευαγγέλιο στο τέλος του έτους της αφιερωμένης ζωής, ένα έτος που βιώθηκε με τόσο ενθουσιασμό. Αυτό το έτος, σαν ποταμός, πέφτει τώρα στη θάλασσα της ευσπλαχνίας, μέσα σ’ αυτό το απέραντο μυστήριο αγάπης του οποίου αποκτούμε την εμπειρία με το έκτακτο ιωβηλαίο.

                                                                  Βασιλική του Βατικανού

                                                               Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2016

 Τα  λόγια του Προφήτη Ησαΐα – που απευθύνονται στην αγία πόλη της Ιερουσαλήμ – μας καλούν να σηκωθούμε, να βγούμε, να βγούμε από τα στεγανά μας, να βγούμε από τον εαυτό μας, και να αναγνωρίσουμε τη λαμπρότητα του φωτός που φωταγωγεί την ύπαρξή μας :  «Ορθώσου, Ιερουσαλήμ, λάμψε ! Γιατί ήρθε το φως σου, και η δόξα του Κυρίου έχει ανατείλει πάνω σου» (60, 1). ‘‘Το φως σου’’, είναι η δόξα του Κυρίου. Η Εκκλησία δεν πρέπει να νομίζει ότι λάμπει από το δικό της φως· δεν πρέπει να το νομίζει αυτό. Ο άγιος Αμβρόσιος το υπενθυμίζει με μια ωραία έκφραση, χρησιμοποιώντας τη σελήνη μεταφορικά για την Εκκλησία : «Η Εκκλησία είναι πραγματικά όπως η σελήνη : […] λάμπει όχι από το δικό της φως, αλλά από το φως του Χριστού. Αντλεί τη λαμπρότητά της από τον Ήλιο της δικαιοσύνης, έτσι που να μπορεί κανείς να πει : ‘‘Τώρα πια δεν ζω εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπό μου ο Χριστός’’» (Εις την Εξαήμερον, IV, 8, 32). Ο Χριστός είναι το αληθινό φως που φωτίζει·  και στο μέτρο που η Εκκλησία παραμένει δεμένη μαζί του σαν σε άγκυρα, στο μέτρο που η Εκκλησία αφήνεται να φωτίζεται από αυτόν, κατορθώνει να φωτίζει τη ζωή ανθρώπων και λαών. Για τον λόγο αυτόν οι άγιοι Πατέρες αναγνώριζαν στο πρόσωπο της Εκκλησίας το ‘‘μυστήριο της σελήνης’’.

                                                                Chapelle Sixtine

                                                    Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016

 

Ο Ιησούς, σαράντα μέρες μετά τη γέννησή του, οδηγήθηκε στον Ναό. Η Μαρία και ο Ιωσήφ τον έφεραν εκεί για να τον παρουσιάσουν στον Θεό. Σήμερα, στη γιορτή της βάπτισης του Κυρίου, εσείς, οι γονείς, φέρνετε τα παιδιά σας για να λάβουν το βάπτισμα, για να λάβουν αυτό που είχατε ζητήσει στην αρχή, όταν σας έθεσα την πρώτη ερώτηση : « Την πίστη. Θέλω την πίστη για το παιδί μου». Έτσι, η πίστη μεταδίδεται από τη μία γενιά στην άλλη, σαν μια αλυσίδα, μέσα  στον χρόνο.

Αίθουσα Κλεμαντίνη

                                     Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015

                                                         

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,

Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε που δεν θα μιλήσω όρθιος, αλλά εδώ και μερικές μέρες περνάω μια γρίππη και οι δυνάμεις μου έχουν μειωθεί. Με την άδειά σας, θα σας μιλήσω καθήμενος.

Είμαι ευτυχής που σας απευθύνω τις πιο εγκάρδιες ευχές μου για τα άγια Χριστούγεννα και για έναν ευτυχισμένο καινούργιο χρόνο, ευχές που επεκτείνω σε όλους τους συνεργάτες, στους ποντηφηκικούς αντιπροσώπους και ιδιαίτερα σ’ εκείνους που, στη διάρκεια του έτους που φεύγει, τελείωσαν την υπηρεσία τους λόγω ορίου ηλικίας. Θυμόμαστε επίσης εκείνα τα πρόσωπα που κάλεσε κοντά του ο Θεός. Η σκέψη μου και η ευγνωμοσύνη μου είναι για όλους εσάς και για τους δικούς σας.

Αίθουσα της Συνόδου των Καρδιναλίων

Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2015



Αγαπητά παιδιά,

Είναι πάντα ωραίο για μένα να σας συναντώ καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα  για ν’ ανταλλάξουμε τις ευχές μας. Ευχαριστώ για το γλύκισμα ! Σας καλωσορίζω με τη στοργική μου αγάπη και, μέσα από σας, επιθυμώ να απευθύνω τους χαιρετισμούς μου και τις ευχές μου για τα Χριστούγεννε και τον καινούργιο χρόνο σε όλους όσοι ανήκουν στην Καθολική δράση των παιδιών ή, όπως προτιμάτε να την ονομάζετε, ΑCR (Azione cattolica ragazzi).

Ο π. Ρανιέρο Κανταλαμέσσα κηρύττει στη Γενική Σύνοδο

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2015

Ο Ομιλητής του παπικού οίκου, π. Ρανιέρο Κανταλαμέσσα, κήρυξε στη Γενική Σύνοδο της Εκκλησίας της Αγγλίας στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ.

Στην ομιλία του ο π. Ρανιέρο έκανε μια φλογερή έκκληση για ενότητα μεταξύ χριστιανών, παροτρύνοντας τους πιστούς να μην παραμένουν ‘‘αιχμάλωτοι του παρελθόντος’’ προσπαθώντας να καθιερώσουν τα σωστά και τα λάθη ο ένας του άλλου.

 

ΟΜΙΛΙΑ  ΤΟΥ  ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ  

                                

                                    Βασιλική  Βατικανού

            27η Κυριακή του κανονικού Χρόνου, 4 Οκτωβρίου 2015

« Αν αγαπάμε ο ένας τον άλλον, είμαστε σε κοινωνία με τον Θεό, και η αγάπη του μέσα μας έχει ολοκληρωθεί» (1Ιω 4,12).

 

Τα βιβλικά αναγνώσματα αυτής της Κυριακής μοιάζουν επιλεγμένα ειδικά για το γεγονός της χάριτος που η Εκκλησία ζει αυτές τις μέρες, δηλ. τηνΚανονική Συνέλευση της Συνόδου των Επισκόπων με θέμα την οικογένεια, που εγκαινιάζεται με την παρούσα ευχαριστιακή πανήγυρη.

Τα αναγνώσματα αυτά είναι επικεντρωμένα σε τρία θέματα : το δράμα της μοναξιάς, την αγάπη μεταξύ γυναίκας και άνδρα και την οικογένεια.

Είμαι πολύ ευγνώμων για την πρόσκλησή σας να απευθυνθώ σ’ αυτή τη συνέλευση του Κογκρέσου στη «χώρα των ελεύθερων και στον οίκο των γενναίων». Θα ήθελα να πιστεύω ότι ο λόγος για την πρόσκληση αυτή είναι ότι είμαι κι εγώ γιός αυτής της μεγάλης ηπείρου, από την οποία έχουμε πάρει όλοι τόσα πολλά και προς την οποία μοιραζόμαστε μία κοινή ευθύνη.

Κάθε γιος και κόρη όποιας χώρας έχει μια αποστολή, μια προσωπική και κοινωνική ευθύνη. Η δική σας ευθύνη, ως μελών του Κογκρέσου, είναι να ικανώσετε αυτή τη χώρα, μέσω της νομοθετικής σας δραστηριότητας, να αναπτυχθεί ως έθνος. Εσείς είστε το πρόσωπο του λαού της, οι αντιπρόσωποί τους. Έχετε κληθεί να υπερασπισθείτε και να διατηρήσετε την αξιοπρέπεια των συμπολιτών σας στην ακάματη και απαιτητική επιδίωξη του κοινού καλού, γιατί αυτός είναι ο κύριος στόχος κάθε πολιτικής. Μια πολιτική κοινωνία αντέχει όταν επιζητεί, ως κλήση, να ικανοποιεί τις κοινές ανάγκες διεγείροντας την ανάπτυξη όλων των μελών της, ειδικά εκείνων που βρίσκονται σε καταστάσεις που τα καθιστούν περισσότερο τρωτά ή εκτεθειμένα σε κινδύνους. Η νομοθετική δραστηριότητα βασίζεται πάντα στη φροντίδα για τους ανθρώπους. Σε αυτό έχετε προσκληθεί, κληθεί και συνέλθει από εκείνους που σας εξέλεξαν.

Λειτουργία

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

 

Βασιλική του Αγίου Ιωάννου του Λατερανού

   Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015

Στο πρώτο ανάγνωσμα, διεισδύουμε στα ενδότερα της τρυφερότητας του Θεού, ο Θεός λέει στον λαό του πόσο τον αγαπά, πόσο τον φροντίζει. Αυτό που λέει ο Θεός στον λαό του, σ’ αυτό το ανάγνωσμα από τον προφήτη Ωσηέ, κεφάλαιο 11ο, το λέει σε καθέναν από εμάς. Και θα είναι καλό να ξαναπιάσουμε αυτό το κείμενο σε μια στιγμή περισυλλογής, να αισθανθούμε την παρουσία του Θεού και ν’ ακούσουμε : « Όταν  ήσουν παιδί, σε αγάπησα· σε αγάπησα ως παιδί· σε έσωσα·  σε οδήγησα έξω από την Αίγυπτο, σε έσωσα από τη δουλεία», από τη δουλεία στην αμαρτία, από τη δουλεία στην αυτοκαταστροφή και από όλες τις δουλείες που γνωρίζει ο καθένας, που τις έχει υποστεί και που τις έχει μέσα του. «Σε έσωσα, σ’ έμαθα να περπατάς». Πόσο είναι ωραίο ν’ ακούω πως ο Θεός με διδάσκει να βαδίζω ! Ο Παντοδύναμος ταπεινώνεται και με διδάσκει να βαδίζω. Θυμάμαι αυτή τη φράση του Δευτερονομίου, όταν ο Μωυσής λέει στον λαό του : «Ακούστε – είναι τόσο ξεροκέφαλοι ! -  : πότε λοιπόν είδατε έναν θεό σε τέτοια προσέγγιση με τον λαό του, όπως ο Θεός είναι κοντά σ’ εμάς ;» Και η εγγύτητα του Θεού είναι αυτή η τρυφερότητα, με δίδαξε να βαδίζω. Χωρίς Αυτόν δεν θα ήξερα να βαδίζω εν Πνεύματι. «Και σε κρατούσα από το χέρι. Αλλά δεν κατάλαβες πως σε οδηγούσα, νόμιζες πως θα σε άφηνα μόνο». Αυτή είναι η ιστορία καθενός μας. «Σε οδηγούσα με δεσμούς ανθρώπινους, όχι με νόμους τιμωρούς». Με δεσμούς αγάπης, με πλέγματα αγάπης. Η αγάπη δένει, αλλά δένει εν ελευθερία· δένει αφήνοντάς σου χώρο για να ανταποκριθείς με αγάπη.  «΄Ημουν για σένα σαν εκείνον που ανασηκώνει ένα παιδί και το φέρνει στο μάγουλό του και το αγκαλιάζει. Κι έσκυβα και σου έδινα τροφή». Αυτή είναι η ιστορία μας, αυτή είναι τουλάχιστον η ιστορία μου. Καθένας μας μπορεί να διαβάσει στο κείμενο αυτό τη δική του ιστορία. «Πες μου, πώς θα μπορούσα να σ’ εγκαταλείψω τώρα ; Πώς θα μπορούσα να σε παραδώσω στον εχθρό ;» Στις στιγμές που φοβόμαστε, στις στιγμές της αβεβαιότητας, Εκείνος μας λέει : «Αν τα έκανα όλα αυτά για σένα, πώς μπορείς να σκεφτείς ότι θα σε άφηνα μόνο, ότι θα μπορούσα να σ’ εγκαταλείψω ;»

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΝΕΟΥΣ ΣΤΗΝ  ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ  ΤΟΥ  CARACCIOLΟ

Νάπολη, Σάββατο 21 Μαρτίου 2015

Ερώτηση μιας νεαρής κοπέλας, της Μπιάνκα

Εξ ονόματος όλων των νέων σας καλωσορίζω στη Νάπολη!  Εσείς, Αγιότατε, μας διδάσκετε ότι ο απόστολος οφείλει να προσπαθεί να είναι άνθρωπος ευγενικός, γαλήνιος, γεμάτος ενθουσιασμό και χαρά, άνθρωπος που, όπου κι αν βρίσκεται, μεταδίδει τη χαρά, κι αυτό ισχύει βέβαια και για μας! Εντούτοις, η ένδεια ονείρων και ελπίδων στην καρδιά μας είναι κι αυτή εξ ίσου σημαντική. Έτσι δυσκολευόμαστε συχνά να συζεύξουμε τις χριστιανικές αξίες που φέρουμε μέσα μας με τη φρίκη, τις δυσκολίες και τη διαφθορά που περιβάλλουν την καθημερινότητά μας. Άγιε Πατέρα, στο μέσον τόσων «σιωπών του Θεού» πώς να φυτέψουμε σπόρους χαράς και να σπείρουμε ελπίδα ώστε να κάνουμε να καρποφορήσει η γη της αυθεντικότητας, της αλήθειας, της δικαιοσύνης, της αληθινής αγάπης, εκείνης που ξεπερνά όλα τα ανθρώπινα όρια ; 

Βασιλική Βατικανού

Μ. Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

 

 

Η αποψινή νύχτα είναι παννυχίς. Ο Θεός δεν κοιμάται· ο φύλακας προσέχει τους ανθρώπους του για να τους βγάλει από τη σκλαβιά και να ανοίξει μπροστά τους το δρόμο της ελευθερίας.

Ο Θεός γρηγορεί και με τη δύναμή της αγάπης του, οδηγεί τους ανθρώπους του, το λαό του, μέσω της Ερυθράς. Οδηγεί επίσης τον Ιησού μέσα από την άβυσσο του Θανάτου και του Άδου.

Παλατίνο

Μεγάλη Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

 

Ω ! Χριστέ σταυρωμένε και ένδοξε, ο δικός σου Δρόμος του Σταυρού είναι η σύνθεση της ζωής σου, είναι η εικόνα της υπακοής σου στο θέλημα του Πατέρα, είναι η πραγμάτωση της άπειρης αγάπης σου για μας τους αμαρτωλούς, είναι η απόδειξη της αποστολής σου, είναι η οριστική εκπλήρωση της αποκάλυψης και της ιστορίας της σωτηρίας. Το βάρος του σταυρού σου μας ελευθερώνει από όλα τα φορτία μας.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

                                            Βασιλική του Βατικανού

                                                          Πέμπτη 2 Απριλίου 2015   

 

 

« Ἡ χείρ μου συναντιλήψεται αὐτῷ καὶ ὁ βραχίων μου κατισχύσει αὐτόν»(Ψαλ [88]89,22).  Έτσι σκἐπτεται ο  Κύριος όταν λέει μέσα του : «Εὗρον Δαυὶδ τὸν δοῦλον μου, ἐν ἐλαίω ὰγίῳ μου ἔχρισα αὐτόν»(στ.21). Έτσι σκέπτεται ο Πατέρας μας κάθε φορά που «βρίσκει» έναν ιερέα. Και προσθέτει ακόμα : «Καὶ ἡ ἀλήθειά μου καὶ τὸ ἔλεός μου μετ’ αὐτοῦ… αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με : Πατήρ μου εἶ σύ, Θεός μου καὶ ἀντιλήπτωρ τῆς σωτηρίας μου»(στ.25.27)

 ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ 

(28-30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014)

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

Πατριαρχική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, Κωνσταντινούπολη 

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

        Παναγιώτατε, αγαπητέ αδελφέ Βαρθολομαίε,

Όταν ήμουν Αρχιεπίσκοπος του Μπουένος Άιρες, λάμβανα συχνά μέρος στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας των Ορθόδοξων κοινοτήτων της περιοχής. Σήμερα, ο Κύριος μου προσέφερε τη μοναδική  χάρη να είμαι παρών σ’ αυτή την Πατριαρχική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για την τέλεση του εορτασμού του αγίου Αποστόλου Ανδρέα, του πρωτόκλητου, του αδερφού του Αγίου Πέτρου, και Προστάτη Αγίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Πλάι σε μια μεγαλύτερη Ευρωπαϊκή Ένωση, υπάρχει επίσης ένας κόσμος πιο περίπλοκος, και σε έντονη ταραχή. Ένας κόσμος όλο και περισσότερο διασυνδεδεμένος και ολοκληρωτικός, και επομένως όλο και λιγότερο «ευρωκεντρικός». Σε μια Ένωση πιο εκτεταμένη, με περισσότερη επιρροή, μοιάζει ωστόσο να συνδέεται η εικόνα μιας Ευρώπης κάπως γερασμένης και συμπιεσμένης, που τείνει να αισθάνεται τον εαυτό της λιγότερο πρωταγωνιστικό σ’ ένα περιβάλλον που την κοιτάζει συχνά από απόσταση, με επιφυλακτικότητα και κάποτε με καχυποψία.