Ομιλίες

Ο νέος Βασιλιάς, στον οποίο τώρα μόλις απέτισαν φόρο τιμής, ήταν εντελώς διαφορετικός από αυτόν που ανέμεναν. Με αυτό τον τρόπο, αναγκάστηκαν να μάθουν ότι ο Θεός δεν είναι έτσι όπως συνήθως φανταζόμαστε ότι είναι. Αυτό ήταν το σημείο απ’ όπου ξεκίνησε το εσωτερικό τους ταξίδι. Ξεκίνησε από την στιγμή ακριβώς που υποκλίθηκαν μπροστά σε αυτό το βρέφος και το αναγνώρισαν ως τον επαγγελμένο Βασιλιά. Εντούτοις, έπρεπε ακόμα να αφομοιώσουν αυτές τις ευφρόσυνες κινήσεις εσωτερικά.

‘’Η κλήση του χριστιανού είναι η εξής :να μένει στην αγάπη του Θεού, δηλαδή να αναπνέει , να ζει από αυτό το οξυγόνο, να ζει από αυτόν τον αέρα. Να μένει στην αγάπη του Θεού. Και με τον τρόπο αυτόν συνοψίζει το βάθος του λόγου Του για την αγάπη και προχωρεί. Με τι μοιάζει η αγάπη Του ; ’Όπως με αγάπησε ο Πατέρας, έτσι σας αγάπησα κι εγώ’. Είναι μια αγάπη που έρχεται από τον Πατέρα. Η σχέση αγάπης ανάμεσα σ’ Εκείνον και στον Πατέρα είναι και σχέση αγάπης ανάμεσα σ’ Εκείνον και σ’ εμάς. Μας ζητά να μείνουμε σ’ αυτή την αγάπη, που προέρχεται από τον Πατέρα’’.

Στη θεανθρώπινη ιστορία του Πάθους του Ιησού, βρίσκονται πολλές μικρότερες ιστορίες ανδρών και γυναικών που βρέθηκαν στην ακτίνα του φωτός ή της σκιάς του. Η πιο τραγική είναι η ιστορία του Ιούδα του Ισκαριώτη. Πρόκειται για ένα από τα λίγα γεγονότα για τα οποία μαρτυρούν με την ίδια έμφαση καθένα από τα τέσσερα Ευαγγέλια και τα υπόλοιπα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Η πρώιμη χριστιανική κοινότητα απέδιδε μεγάλη σημασία σ’ αυτό το περιστατικό κι εμείς θα ήμασταν ασυγχώρητοι αν κάναμε διαφορετικά. 

Χρισμένοι με το έλαιον αγαλλιάσεως                      

Αγαπητοί Αδελφοί Ιερείς,

Στο αιώνιο ‘‘σήμερα’’ της Μεγάλης Πέμπτης, όπου ο Χριστός μάς αγάπησε εις τέλος (Ιω 13, 1), φέρνουμε στη μνήμη μας την ευτυχή ημέρα της εγκαθίδρυσης της ιεροσύνης, όπως και την ημέρα της δικής μας χειροτονίας. Ο Κύριος μας έχρισε εν Χριστώ με το έλαιον αγαλλιάσεως, και αυτό το χρίσμα μας καλεί να δεχτούμε και να εκτιμήσουμε αυτή τη μεγάλη δωρεά : την αγαλλίαση, τη χαρά να είναι κανείς ιερέας. Η ιερατική χαρά είναι θησαυρός ανεκτίμητος, όχι μόνο για τον ίδιο τον ιερέα, αλλά και για ολόκληρο τον  πιστό λαό του Θεού : αυτόν τον πιστό λαό από τον οποίο εκλήθη να χρισθεί και στον οποίον, με τη σειρά του, εστάλη για να τον χρίσει.

 Η ευαγγελική περικοπή της Ανάστασης του Ιησού Χριστού αρχίζει με την πορεία των γυναικών προς το μνημείο, την αυγή της μέρας μετά το Σάββατο. Πηγαίνουν στον τάφο, για να τιμήσουν το σώμα του Κυρίου, αλλά τον βρίσκουν ανοιχτό και άδειο. Ένας άγγελος τους λέει : «Εσείς, μη φοβάστε !»(Μτ 28,5), και τους ζητά να πάνε να φέρουν το νέο στους μαθητές : «Ανέστη από των νεκρών· προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν» ( στ. 7). Γρήγορα, οι γυναίκες τρέχουν, και στο δρόμο τους, ο ίδιος ο Ιησούς έρχεται να τις συναντήσει και τους λέει : «Μη φοβάστε, πηγαίνετε να πείτε στους μαθητές μου ότι πρέπει να πάνε στη Γαλιλαία : εκεί θα με δουν» (στ. 10). ‘‘Μην έχετε φόβο’’, ‘‘μη φοβάστε’’: είναι μια φωνή που ενθαρρύνει ν’ ανοίξει κάποιος την καρδιά για να δεχτεί αυτή την αγγελία.

Μετά τον θάνατο του Διδασκάλου, οι μαθητές διασκορπίστηκαν· η πίστη τους είχε σπάσει, όλα έμοιαζαν να είχαν τελειώσει, οι βεβαιότητες είχαν καταρρεύσει, οι ελπίδες είχαν σβήσει. Αλλά τώρα, αυτό το άγγελμα των γυναικών, μολονότι απίστευτο, ερχόταν σαν μια ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι.

Βασιλική της Αγίας Σαβίνας

                                     

«Ξεσκίστε την καρδιά σας κι όχι τα ρούχα σας» (Ιλ 2, 13)

 

Μ’ αυτά τα διεισδυτικά λόγια του Προφήτη Ιωήλ, η Λειτουργία μάς εισάγει σήμερα στην Τεσσαρακοστή, δείχνοντας πως το χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου χάριτος είναι η μεταστροφή της καρδιάς. Η προφητική πρόσκληση αποτελεί μια πρόκληση προς όλους μας, χωρίς εξαίρεση κανενός, και μας θυμίζει πως η μεταστροφή δεν περιορίζεται σε εξωτερικά σχήματα ή σε αόριστες προθέσεις, αλλά αγγίζει και μεταμορφώνει ολόκληρη την ύπαρξη ξεκινώντας από το κέντρο του προσώπου, από τη συνείδηση. Καλούμαστε να ξεκινήσουμε μια πορεία στη διάρκεια της οποίας, αψηφώντας τη συνήθεια, προσπαθούμε ν’ ανοίξουμε τα μάτια και τ’ αυτιά μας, αλλά προπάντων την καρδιά μας, για να πάμε πιο πέρα από τον «μικρό μας κήπο».

  στη Λειτουργία της 4ης Ιουνίου 2013

 Ο Πάπας Φραγκίσκος μίλησε και πάλι για τη διαφθορά, κατά τη Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Αγίας Μάρθας. Το πρωί της Τρίτης 4 Ιουνίου, πρότεινε να σκεφτούν οι πιστοί σχετικά με τη γλώσσα που χρησιμοποιούν συνήθως οι διεφθαρμένοι άνθρωποι, δηλαδή τη γλώσσα της υποκρισίας : την ίδια, είπε, που χρησιμοποίησε ο Σατανάς στην έρημο όταν έβαλε σε πειρασμό τον Ιησού.

         Στη λειτουργία της 7ης Ιουνίου 2013

 

Η επιστήμη της θωπείας παρουσιάζει δύο πυλώνες της αγάπης: την εγγύτητα και την τρυφερότητα. «Ο Ιησούς γνωρίζει καλά αυτή την ωραία επιστήμη». Αυτά είπε ο Πάπας Φραγκίσκος στις 7 Ιουνίου, κατά τη λειτουργία της εορτής της Ιεράς Καρδίας του Ιησού. Αναφερόμενος στα αναγνώσματα της ημέρας, ο Πάπας προσδιόρισε τον εορτασμό της Ιεράς Καρδίας του Ιησού ως την «εορτή της αγάπης».

 Οι επίσκοποι εκλέγονται όχι μόνο για να κατευθύνουν μια οργάνωση, που ονομάζεται η συγκεκριμένη Εκκλησία. Έχουν χρισθεί: έχουν το χρίσμα,  και το Πνεύμα του Κυρίου είναι μαζί τους. Όλοι οι επίσκοποι είναι αμαρτωλοί, ο καθένας τους. Κι όμως είναι χρισμένοι. Όλοι μας θέλουμε να είμαστε κάθε μέρα και περισσότερο άγιοι, και περισσότερο πιστοί σ’ αυτό το χρίσμα. Το πρόσωπο του επισκόπου είναι εκείνο που [συγκροτεί] μια Εκκλησία [ως Εκκλησία], στο όνομα του Ιησού Χριστού, επειδή είναι χρισμένος, όχι επειδή τον ψήφισε η πλειονότητα. Απ’ αυτό ακριβώς το χρίσμα μια συγκεκριμένη Εκκλησία αντλεί τη δύναμή της. Και επειδή οι ιερείς μετέχουν [στην λειτουργική αποστολή του επισκόπου] γι’ αυτό είναι χρισμένοι κι αυτοί .

«Όλοι αμάρτησαν και βρίσκονται μακριά από τη δόξα του Θεού. Ο Θεός όμως τους δικαιώνει χωρίς αντάλλαγμα, με τη χάρη του, μέσω της απολύτρωσης που συντελέστηκε  διά του Ιησού Χριστού. Γιατί ο Θεός τον όρισε να σταυρωθεί και να προσφέρει το αίμα του, […], ώστε να φανερώσει, τον έσχατο αυτόν καιρό, αυτό που είναι η δική του δικαιοσύνη, αυτή που σώζει. Αυτός είναι ο δικός του τρόπος να είναι δίκαιος και να δικαιώνει όποιον πιστεύει στον Ιησού» (Ρωμ 3, 23-26).

«Ο λαός ο πορευόμενος εν σκότει είδε φως μέγα» (Ησ.9, 1).

Αυτή η προφητεία του Ησαΐα δεν παύει ποτέ να μας συγκινεί, ειδικά όταν την ακούμε στη Λειτουργία του Μεσονυκτίου των Χριστουγέννων. Και δεν πρόκειται μόνο για κάτι το συγκινισιακό, το συναισθηματικό· η προφητεία αυτή μας συγκινεί γιατί εκφράζει τη βαθιά πραγματικότητα εκείνου που είμαστε : είμαστε ένας λαός εν πορεία, και γύρω μας - όπως και μέσα μας - υπάρχει σκοτάδι και φως. Και αυτή τη νύχτα, ενώ το πνεύμα του σκότους περιβάλλει τον κόσμο, αναβιώνει το γεγονός που μας μαγεύει πάντα και μας εκπλήσσει : ο λαός εν πορεία βλέπει ένα μεγάλο φως. Ένα φως που μας κάνει να στοχαστούμε πάνω σ’ αυτό το μυστήριο : μυστήριο να βαδίζουμε και να βλέπουμε.

Να διατηρούμε την ελπίδα, να αφηνόμαστε να μας εκπλήσσει ο Θεός και να ζούμε χαρούμενοι

Τα αναγνώσματα της σημερινής Κυριακής μας καλούν να σκεφτούμε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά της χριστιανικής οικογένειας.

22 Οκτωβρίου, 2013.

Ο Πάπας Φραγκίσκος μίλησε για το μυστήριο του Θεού στη διάρκεια της ομιλίας του στην Casa  Santa Marta, στο Βατικανό. Είπε ότι ο Θεός προκαλεί τους χριστιανούς καθώς ‘’ανακατεύεται’’ στη ζωή τους. Πρόσθεσε πως αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνει κανείς μόνο με τη θεωρία κατά την προσευχή.

Γενική Ακρόαση, 1ης Μαίου 2013   

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, Καλημέρα,

Σήμερα, πρώτη του Μάη, γιορτάζουμε τον άγιο Ιωσήφ εργάτη και αρχίζουμε τον μήνα που είναι παραδοσιακά αφιερωμένος στην Παρθένο. Έτσι, στη διάρκεια της συνάντησής μας, θα ήθελα να σταθώ σ’ αυτές τις δύο τόσο σημαντικές μορφές στη ζωή του Ιησού, της Εκκλησίας και της ζωής μας, μέσα από δύο σύντομες σκέψεις: η πρώτη πάνω στην εργασία, η δεύτερη πάνω στη μελέτη του Ιησού.

Πλατεία αγίου Πέτρου,Τετάρτη 17 Απριλίου 2013

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, Καλημέρα!

 

Στο Πιστεύω, βρίσκουμε τη βεβαίωση ότι ο Ιησούς «ανήλθε στον ουρανό  και κάθισε στα δεξιά του Πατρός». Η επίγεια ζωή του Ιησού φτάνει στο αποκορύφωμά της με το γεγονός της Ανάληψης, όταν δηλαδή περνάει από τον  κόσμο αυτόν στον Πατέρα και υψώνεται στα δεξιά του. Ποιο είναι το νόημα αυτού του συμβάντος; Ποιες είναι οι συνέπειές του για τη ζωή μας; Τι σημαίνει: «θεωρώ τον Ιησούν καθήμενον εν δεξιά του Πατρός»; Στο θέμα αυτό, ας αφεθούμε να μας οδηγήσει ο Ευαγγελιστής Λουκάς.