Ομιλίες

Ομιλία του Αγίου Πατέρα Φραγκίσκου

Στρατιωτικό κοιμητήριο της Ρεντιπούλια

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014 

 

Αφού παρατήρησα την ομορφιά του τοπίου αυτής εδώ της περιοχής, όπου άνδρες και γυναίκες μεγαλώνουν τις οικογένειές τους, όπου τα παιδιά παίζουν και οι ηλικιωμένοι ονειρεύονται, ευρισκόμενος εδώ, σ’ αυτόν τον τόπο, κοντά σ’ αυτό το κοιμητήριο, βρίσκω να πω μόνο ότι: ο πόλεμος είναι μια τρέλα.

     Ιερός Ναός του Haemi

                                          Κυριακή 17 Αυγούστου 2014

 

Θα ήθελα να σας απευθύνω έναν αδελφικό και εγκάρδιο χαιρετισμό στο όνομα του Κυρίου, ενώ είμαστε συγκεντρωμένοι σ’ αυτόν τον ιερό τόπο, όπου πολλοί χριστιανοί έδωσαν τη ζωή τους από πιστότητα στον Χριστό. Μου έλεγαν πως υπάρχουν ανώνυμοι μάρτυρες, επειδή δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους :  είναι άγιοι χωρίς όνομα. Αλλά αυτό μου φέρνει στη σκέψη τόσους και τόσους χριστιανούς αγίους, στις εκκλησίες μας : παιδιά, νέους, άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένους… τόσο πολλούς! Δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, αλλά είναι άγιοι. Μας κάνει καλό να σκεφτόμαστε αυτούς τους απλούς ανθρώπους που ζουν τη χριστιανική τους ζωή· μόνο ο Κύριος γνωρίζει την αγιότητά τους. Η μαρτυρία της αγάπης τους έφερε χάριτες και ευλογίες στην Εκκλησία της Κορέας όπως και πέραν ων συνόρων της : είθε οι δικές τους προσευχές  να μας βοηθούν να είμαστε πιστοί ποιμένες των ψυχών που είναι εμπιστευμένες στη μέριμνά μας. Ευχαριστώ τον καρδινάλιο Gracias για το φιλοφρονητικό του καλωσόρισμα και για την εργασία που γίνεται από την Ένωση των Επισκοπικών Επιτροπών της Ασίας δίνοντας ώθηση στην αλληλεγγύη και προάγοντας την ποιμαντική δράση στις τοπικές Εκκλησίες.

                                                                       Βατικανή Βασιλική

                                                  Τέταρτη Κυριακή του Πάσχα, 11 Μαΐου 2014


Πολύ αγαπητοί αδελφοί, αυτά εδώ τα παιδιά μας κι αυτοί εδώ οι αδελφοί μας εκλήθησαν στην τάξη των πρεσβυτέρων. Όπως καλά γνωρίζετε, ο Κύριος Ιησούς είναι ο μόνος αρχιερέας της Καινής Διαθήκης· αλλά στο πρόσωπό του, όλος ο άγιος λαός του Θεού κατέστη επίσης λαός ιερατικός. Ο Κύριος Ιησούς, ωστόσο, θέλησε να επιλέξει μεταξύ όλων των μαθητών του ειδικά μερικούς, οι οποίοι, ασκώντας δημόσια μέσα στην Εκκλησία στο όνομά του το ιερατικό λειτούργημα για χάρη όλων των ανθρώπων, ν’ ακολουθήσουν τη προσωπική δική του αποστολή του διδασκάλου, του ιερέως και του ποιμένος.

Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014

Ο Πέτρος βλέπει τον Ιησού να βγαίνει από εκείνη τη φοβερή ανάκριση, το βλέμμα του Πέτρου διασταυρώνεται με το βλέμμα του Ιησού και ο Πέτρος κλαίει. Αυτή η εικόνα έρχεται στην καρδιά μου σήμερα μέσα απ’ τα βλέμματά σας, μέσα απ’ το βλέμμα τόσων ανδρών, γυναικών και παιδιών. Βλέπω το βλέμμα του Ιησού και ζητώ χάρη γι’ αυτά τα δάκρυα. Τη χάρη, που η Εκκλησία την δίνει άφθονη και με την οποία επανορθώνει, για τα παιδιά της που πρόδωσαν την αποστολή τους, που κακοποίησαν αθώους. Και σήμερα σας είμαι ευγνώμων που ήρθατε ως εδώ.

Ο νέος Βασιλιάς, στον οποίο τώρα μόλις απέτισαν φόρο τιμής, ήταν εντελώς διαφορετικός από αυτόν που ανέμεναν. Με αυτό τον τρόπο, αναγκάστηκαν να μάθουν ότι ο Θεός δεν είναι έτσι όπως συνήθως φανταζόμαστε ότι είναι. Αυτό ήταν το σημείο απ’ όπου ξεκίνησε το εσωτερικό τους ταξίδι. Ξεκίνησε από την στιγμή ακριβώς που υποκλίθηκαν μπροστά σε αυτό το βρέφος και το αναγνώρισαν ως τον επαγγελμένο Βασιλιά. Εντούτοις, έπρεπε ακόμα να αφομοιώσουν αυτές τις ευφρόσυνες κινήσεις εσωτερικά.

‘’Η κλήση του χριστιανού είναι η εξής :να μένει στην αγάπη του Θεού, δηλαδή να αναπνέει , να ζει από αυτό το οξυγόνο, να ζει από αυτόν τον αέρα. Να μένει στην αγάπη του Θεού. Και με τον τρόπο αυτόν συνοψίζει το βάθος του λόγου Του για την αγάπη και προχωρεί. Με τι μοιάζει η αγάπη Του ; ’Όπως με αγάπησε ο Πατέρας, έτσι σας αγάπησα κι εγώ’. Είναι μια αγάπη που έρχεται από τον Πατέρα. Η σχέση αγάπης ανάμεσα σ’ Εκείνον και στον Πατέρα είναι και σχέση αγάπης ανάμεσα σ’ Εκείνον και σ’ εμάς. Μας ζητά να μείνουμε σ’ αυτή την αγάπη, που προέρχεται από τον Πατέρα’’.

Στη θεανθρώπινη ιστορία του Πάθους του Ιησού, βρίσκονται πολλές μικρότερες ιστορίες ανδρών και γυναικών που βρέθηκαν στην ακτίνα του φωτός ή της σκιάς του. Η πιο τραγική είναι η ιστορία του Ιούδα του Ισκαριώτη. Πρόκειται για ένα από τα λίγα γεγονότα για τα οποία μαρτυρούν με την ίδια έμφαση καθένα από τα τέσσερα Ευαγγέλια και τα υπόλοιπα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Η πρώιμη χριστιανική κοινότητα απέδιδε μεγάλη σημασία σ’ αυτό το περιστατικό κι εμείς θα ήμασταν ασυγχώρητοι αν κάναμε διαφορετικά. 

Χρισμένοι με το έλαιον αγαλλιάσεως                      

Αγαπητοί Αδελφοί Ιερείς,

Στο αιώνιο ‘‘σήμερα’’ της Μεγάλης Πέμπτης, όπου ο Χριστός μάς αγάπησε εις τέλος (Ιω 13, 1), φέρνουμε στη μνήμη μας την ευτυχή ημέρα της εγκαθίδρυσης της ιεροσύνης, όπως και την ημέρα της δικής μας χειροτονίας. Ο Κύριος μας έχρισε εν Χριστώ με το έλαιον αγαλλιάσεως, και αυτό το χρίσμα μας καλεί να δεχτούμε και να εκτιμήσουμε αυτή τη μεγάλη δωρεά : την αγαλλίαση, τη χαρά να είναι κανείς ιερέας. Η ιερατική χαρά είναι θησαυρός ανεκτίμητος, όχι μόνο για τον ίδιο τον ιερέα, αλλά και για ολόκληρο τον  πιστό λαό του Θεού : αυτόν τον πιστό λαό από τον οποίο εκλήθη να χρισθεί και στον οποίον, με τη σειρά του, εστάλη για να τον χρίσει.

 Η ευαγγελική περικοπή της Ανάστασης του Ιησού Χριστού αρχίζει με την πορεία των γυναικών προς το μνημείο, την αυγή της μέρας μετά το Σάββατο. Πηγαίνουν στον τάφο, για να τιμήσουν το σώμα του Κυρίου, αλλά τον βρίσκουν ανοιχτό και άδειο. Ένας άγγελος τους λέει : «Εσείς, μη φοβάστε !»(Μτ 28,5), και τους ζητά να πάνε να φέρουν το νέο στους μαθητές : «Ανέστη από των νεκρών· προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν» ( στ. 7). Γρήγορα, οι γυναίκες τρέχουν, και στο δρόμο τους, ο ίδιος ο Ιησούς έρχεται να τις συναντήσει και τους λέει : «Μη φοβάστε, πηγαίνετε να πείτε στους μαθητές μου ότι πρέπει να πάνε στη Γαλιλαία : εκεί θα με δουν» (στ. 10). ‘‘Μην έχετε φόβο’’, ‘‘μη φοβάστε’’: είναι μια φωνή που ενθαρρύνει ν’ ανοίξει κάποιος την καρδιά για να δεχτεί αυτή την αγγελία.

Μετά τον θάνατο του Διδασκάλου, οι μαθητές διασκορπίστηκαν· η πίστη τους είχε σπάσει, όλα έμοιαζαν να είχαν τελειώσει, οι βεβαιότητες είχαν καταρρεύσει, οι ελπίδες είχαν σβήσει. Αλλά τώρα, αυτό το άγγελμα των γυναικών, μολονότι απίστευτο, ερχόταν σαν μια ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι.

Βασιλική της Αγίας Σαβίνας

                                     

«Ξεσκίστε την καρδιά σας κι όχι τα ρούχα σας» (Ιλ 2, 13)

 

Μ’ αυτά τα διεισδυτικά λόγια του Προφήτη Ιωήλ, η Λειτουργία μάς εισάγει σήμερα στην Τεσσαρακοστή, δείχνοντας πως το χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου χάριτος είναι η μεταστροφή της καρδιάς. Η προφητική πρόσκληση αποτελεί μια πρόκληση προς όλους μας, χωρίς εξαίρεση κανενός, και μας θυμίζει πως η μεταστροφή δεν περιορίζεται σε εξωτερικά σχήματα ή σε αόριστες προθέσεις, αλλά αγγίζει και μεταμορφώνει ολόκληρη την ύπαρξη ξεκινώντας από το κέντρο του προσώπου, από τη συνείδηση. Καλούμαστε να ξεκινήσουμε μια πορεία στη διάρκεια της οποίας, αψηφώντας τη συνήθεια, προσπαθούμε ν’ ανοίξουμε τα μάτια και τ’ αυτιά μας, αλλά προπάντων την καρδιά μας, για να πάμε πιο πέρα από τον «μικρό μας κήπο».

  στη Λειτουργία της 4ης Ιουνίου 2013

 Ο Πάπας Φραγκίσκος μίλησε και πάλι για τη διαφθορά, κατά τη Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Αγίας Μάρθας. Το πρωί της Τρίτης 4 Ιουνίου, πρότεινε να σκεφτούν οι πιστοί σχετικά με τη γλώσσα που χρησιμοποιούν συνήθως οι διεφθαρμένοι άνθρωποι, δηλαδή τη γλώσσα της υποκρισίας : την ίδια, είπε, που χρησιμοποίησε ο Σατανάς στην έρημο όταν έβαλε σε πειρασμό τον Ιησού.

         Στη λειτουργία της 7ης Ιουνίου 2013

 

Η επιστήμη της θωπείας παρουσιάζει δύο πυλώνες της αγάπης: την εγγύτητα και την τρυφερότητα. «Ο Ιησούς γνωρίζει καλά αυτή την ωραία επιστήμη». Αυτά είπε ο Πάπας Φραγκίσκος στις 7 Ιουνίου, κατά τη λειτουργία της εορτής της Ιεράς Καρδίας του Ιησού. Αναφερόμενος στα αναγνώσματα της ημέρας, ο Πάπας προσδιόρισε τον εορτασμό της Ιεράς Καρδίας του Ιησού ως την «εορτή της αγάπης».

 Οι επίσκοποι εκλέγονται όχι μόνο για να κατευθύνουν μια οργάνωση, που ονομάζεται η συγκεκριμένη Εκκλησία. Έχουν χρισθεί: έχουν το χρίσμα,  και το Πνεύμα του Κυρίου είναι μαζί τους. Όλοι οι επίσκοποι είναι αμαρτωλοί, ο καθένας τους. Κι όμως είναι χρισμένοι. Όλοι μας θέλουμε να είμαστε κάθε μέρα και περισσότερο άγιοι, και περισσότερο πιστοί σ’ αυτό το χρίσμα. Το πρόσωπο του επισκόπου είναι εκείνο που [συγκροτεί] μια Εκκλησία [ως Εκκλησία], στο όνομα του Ιησού Χριστού, επειδή είναι χρισμένος, όχι επειδή τον ψήφισε η πλειονότητα. Απ’ αυτό ακριβώς το χρίσμα μια συγκεκριμένη Εκκλησία αντλεί τη δύναμή της. Και επειδή οι ιερείς μετέχουν [στην λειτουργική αποστολή του επισκόπου] γι’ αυτό είναι χρισμένοι κι αυτοί .

«Όλοι αμάρτησαν και βρίσκονται μακριά από τη δόξα του Θεού. Ο Θεός όμως τους δικαιώνει χωρίς αντάλλαγμα, με τη χάρη του, μέσω της απολύτρωσης που συντελέστηκε  διά του Ιησού Χριστού. Γιατί ο Θεός τον όρισε να σταυρωθεί και να προσφέρει το αίμα του, […], ώστε να φανερώσει, τον έσχατο αυτόν καιρό, αυτό που είναι η δική του δικαιοσύνη, αυτή που σώζει. Αυτός είναι ο δικός του τρόπος να είναι δίκαιος και να δικαιώνει όποιον πιστεύει στον Ιησού» (Ρωμ 3, 23-26).

«Ο λαός ο πορευόμενος εν σκότει είδε φως μέγα» (Ησ.9, 1).

Αυτή η προφητεία του Ησαΐα δεν παύει ποτέ να μας συγκινεί, ειδικά όταν την ακούμε στη Λειτουργία του Μεσονυκτίου των Χριστουγέννων. Και δεν πρόκειται μόνο για κάτι το συγκινισιακό, το συναισθηματικό· η προφητεία αυτή μας συγκινεί γιατί εκφράζει τη βαθιά πραγματικότητα εκείνου που είμαστε : είμαστε ένας λαός εν πορεία, και γύρω μας - όπως και μέσα μας - υπάρχει σκοτάδι και φως. Και αυτή τη νύχτα, ενώ το πνεύμα του σκότους περιβάλλει τον κόσμο, αναβιώνει το γεγονός που μας μαγεύει πάντα και μας εκπλήσσει : ο λαός εν πορεία βλέπει ένα μεγάλο φως. Ένα φως που μας κάνει να στοχαστούμε πάνω σ’ αυτό το μυστήριο : μυστήριο να βαδίζουμε και να βλέπουμε.

Να διατηρούμε την ελπίδα, να αφηνόμαστε να μας εκπλήσσει ο Θεός και να ζούμε χαρούμενοι