Ομιλίες

Είμαι πολύ ευγνώμων για την πρόσκλησή σας να απευθυνθώ σ’ αυτή τη συνέλευση του Κογκρέσου στη «χώρα των ελεύθερων και στον οίκο των γενναίων». Θα ήθελα να πιστεύω ότι ο λόγος για την πρόσκληση αυτή είναι ότι είμαι κι εγώ γιός αυτής της μεγάλης ηπείρου, από την οποία έχουμε πάρει όλοι τόσα πολλά και προς την οποία μοιραζόμαστε μία κοινή ευθύνη.

Κάθε γιος και κόρη όποιας χώρας έχει μια αποστολή, μια προσωπική και κοινωνική ευθύνη. Η δική σας ευθύνη, ως μελών του Κογκρέσου, είναι να ικανώσετε αυτή τη χώρα, μέσω της νομοθετικής σας δραστηριότητας, να αναπτυχθεί ως έθνος. Εσείς είστε το πρόσωπο του λαού της, οι αντιπρόσωποί τους. Έχετε κληθεί να υπερασπισθείτε και να διατηρήσετε την αξιοπρέπεια των συμπολιτών σας στην ακάματη και απαιτητική επιδίωξη του κοινού καλού, γιατί αυτός είναι ο κύριος στόχος κάθε πολιτικής. Μια πολιτική κοινωνία αντέχει όταν επιζητεί, ως κλήση, να ικανοποιεί τις κοινές ανάγκες διεγείροντας την ανάπτυξη όλων των μελών της, ειδικά εκείνων που βρίσκονται σε καταστάσεις που τα καθιστούν περισσότερο τρωτά ή εκτεθειμένα σε κινδύνους. Η νομοθετική δραστηριότητα βασίζεται πάντα στη φροντίδα για τους ανθρώπους. Σε αυτό έχετε προσκληθεί, κληθεί και συνέλθει από εκείνους που σας εξέλεξαν.

Λειτουργία

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

 

Βασιλική του Αγίου Ιωάννου του Λατερανού

   Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015

Στο πρώτο ανάγνωσμα, διεισδύουμε στα ενδότερα της τρυφερότητας του Θεού, ο Θεός λέει στον λαό του πόσο τον αγαπά, πόσο τον φροντίζει. Αυτό που λέει ο Θεός στον λαό του, σ’ αυτό το ανάγνωσμα από τον προφήτη Ωσηέ, κεφάλαιο 11ο, το λέει σε καθέναν από εμάς. Και θα είναι καλό να ξαναπιάσουμε αυτό το κείμενο σε μια στιγμή περισυλλογής, να αισθανθούμε την παρουσία του Θεού και ν’ ακούσουμε : « Όταν  ήσουν παιδί, σε αγάπησα· σε αγάπησα ως παιδί· σε έσωσα·  σε οδήγησα έξω από την Αίγυπτο, σε έσωσα από τη δουλεία», από τη δουλεία στην αμαρτία, από τη δουλεία στην αυτοκαταστροφή και από όλες τις δουλείες που γνωρίζει ο καθένας, που τις έχει υποστεί και που τις έχει μέσα του. «Σε έσωσα, σ’ έμαθα να περπατάς». Πόσο είναι ωραίο ν’ ακούω πως ο Θεός με διδάσκει να βαδίζω ! Ο Παντοδύναμος ταπεινώνεται και με διδάσκει να βαδίζω. Θυμάμαι αυτή τη φράση του Δευτερονομίου, όταν ο Μωυσής λέει στον λαό του : «Ακούστε – είναι τόσο ξεροκέφαλοι ! -  : πότε λοιπόν είδατε έναν θεό σε τέτοια προσέγγιση με τον λαό του, όπως ο Θεός είναι κοντά σ’ εμάς ;» Και η εγγύτητα του Θεού είναι αυτή η τρυφερότητα, με δίδαξε να βαδίζω. Χωρίς Αυτόν δεν θα ήξερα να βαδίζω εν Πνεύματι. «Και σε κρατούσα από το χέρι. Αλλά δεν κατάλαβες πως σε οδηγούσα, νόμιζες πως θα σε άφηνα μόνο». Αυτή είναι η ιστορία καθενός μας. «Σε οδηγούσα με δεσμούς ανθρώπινους, όχι με νόμους τιμωρούς». Με δεσμούς αγάπης, με πλέγματα αγάπης. Η αγάπη δένει, αλλά δένει εν ελευθερία· δένει αφήνοντάς σου χώρο για να ανταποκριθείς με αγάπη.  «΄Ημουν για σένα σαν εκείνον που ανασηκώνει ένα παιδί και το φέρνει στο μάγουλό του και το αγκαλιάζει. Κι έσκυβα και σου έδινα τροφή». Αυτή είναι η ιστορία μας, αυτή είναι τουλάχιστον η ιστορία μου. Καθένας μας μπορεί να διαβάσει στο κείμενο αυτό τη δική του ιστορία. «Πες μου, πώς θα μπορούσα να σ’ εγκαταλείψω τώρα ; Πώς θα μπορούσα να σε παραδώσω στον εχθρό ;» Στις στιγμές που φοβόμαστε, στις στιγμές της αβεβαιότητας, Εκείνος μας λέει : «Αν τα έκανα όλα αυτά για σένα, πώς μπορείς να σκεφτείς ότι θα σε άφηνα μόνο, ότι θα μπορούσα να σ’ εγκαταλείψω ;»

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  ΜΕ  ΤΟΥΣ  ΝΕΟΥΣ ΣΤΗΝ  ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ  ΤΟΥ  CARACCIOLΟ

Νάπολη, Σάββατο 21 Μαρτίου 2015

Ερώτηση μιας νεαρής κοπέλας, της Μπιάνκα

Εξ ονόματος όλων των νέων σας καλωσορίζω στη Νάπολη!  Εσείς, Αγιότατε, μας διδάσκετε ότι ο απόστολος οφείλει να προσπαθεί να είναι άνθρωπος ευγενικός, γαλήνιος, γεμάτος ενθουσιασμό και χαρά, άνθρωπος που, όπου κι αν βρίσκεται, μεταδίδει τη χαρά, κι αυτό ισχύει βέβαια και για μας! Εντούτοις, η ένδεια ονείρων και ελπίδων στην καρδιά μας είναι κι αυτή εξ ίσου σημαντική. Έτσι δυσκολευόμαστε συχνά να συζεύξουμε τις χριστιανικές αξίες που φέρουμε μέσα μας με τη φρίκη, τις δυσκολίες και τη διαφθορά που περιβάλλουν την καθημερινότητά μας. Άγιε Πατέρα, στο μέσον τόσων «σιωπών του Θεού» πώς να φυτέψουμε σπόρους χαράς και να σπείρουμε ελπίδα ώστε να κάνουμε να καρποφορήσει η γη της αυθεντικότητας, της αλήθειας, της δικαιοσύνης, της αληθινής αγάπης, εκείνης που ξεπερνά όλα τα ανθρώπινα όρια ; 

Βασιλική Βατικανού

Μ. Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

 

 

Η αποψινή νύχτα είναι παννυχίς. Ο Θεός δεν κοιμάται· ο φύλακας προσέχει τους ανθρώπους του για να τους βγάλει από τη σκλαβιά και να ανοίξει μπροστά τους το δρόμο της ελευθερίας.

Ο Θεός γρηγορεί και με τη δύναμή της αγάπης του, οδηγεί τους ανθρώπους του, το λαό του, μέσω της Ερυθράς. Οδηγεί επίσης τον Ιησού μέσα από την άβυσσο του Θανάτου και του Άδου.

Παλατίνο

Μεγάλη Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

 

Ω ! Χριστέ σταυρωμένε και ένδοξε, ο δικός σου Δρόμος του Σταυρού είναι η σύνθεση της ζωής σου, είναι η εικόνα της υπακοής σου στο θέλημα του Πατέρα, είναι η πραγμάτωση της άπειρης αγάπης σου για μας τους αμαρτωλούς, είναι η απόδειξη της αποστολής σου, είναι η οριστική εκπλήρωση της αποκάλυψης και της ιστορίας της σωτηρίας. Το βάρος του σταυρού σου μας ελευθερώνει από όλα τα φορτία μας.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

                                            Βασιλική του Βατικανού

                                                          Πέμπτη 2 Απριλίου 2015   

 

 

« Ἡ χείρ μου συναντιλήψεται αὐτῷ καὶ ὁ βραχίων μου κατισχύσει αὐτόν»(Ψαλ [88]89,22).  Έτσι σκἐπτεται ο  Κύριος όταν λέει μέσα του : «Εὗρον Δαυὶδ τὸν δοῦλον μου, ἐν ἐλαίω ὰγίῳ μου ἔχρισα αὐτόν»(στ.21). Έτσι σκέπτεται ο Πατέρας μας κάθε φορά που «βρίσκει» έναν ιερέα. Και προσθέτει ακόμα : «Καὶ ἡ ἀλήθειά μου καὶ τὸ ἔλεός μου μετ’ αὐτοῦ… αὐτὸς ἐπικαλέσεταί με : Πατήρ μου εἶ σύ, Θεός μου καὶ ἀντιλήπτωρ τῆς σωτηρίας μου»(στ.25.27)

 ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ 

(28-30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014)

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

Πατριαρχική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, Κωνσταντινούπολη 

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

        Παναγιώτατε, αγαπητέ αδελφέ Βαρθολομαίε,

Όταν ήμουν Αρχιεπίσκοπος του Μπουένος Άιρες, λάμβανα συχνά μέρος στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας των Ορθόδοξων κοινοτήτων της περιοχής. Σήμερα, ο Κύριος μου προσέφερε τη μοναδική  χάρη να είμαι παρών σ’ αυτή την Πατριαρχική Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για την τέλεση του εορτασμού του αγίου Αποστόλου Ανδρέα, του πρωτόκλητου, του αδερφού του Αγίου Πέτρου, και Προστάτη Αγίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Πλάι σε μια μεγαλύτερη Ευρωπαϊκή Ένωση, υπάρχει επίσης ένας κόσμος πιο περίπλοκος, και σε έντονη ταραχή. Ένας κόσμος όλο και περισσότερο διασυνδεδεμένος και ολοκληρωτικός, και επομένως όλο και λιγότερο «ευρωκεντρικός». Σε μια Ένωση πιο εκτεταμένη, με περισσότερη επιρροή, μοιάζει ωστόσο να συνδέεται η εικόνα μιας Ευρώπης κάπως γερασμένης και συμπιεσμένης, που τείνει να αισθάνεται τον εαυτό της λιγότερο πρωταγωνιστικό σ’ ένα περιβάλλον που την κοιτάζει συχνά από απόσταση, με επιφυλακτικότητα και κάποτε με καχυποψία.

Κοιμητήριο του Βεράνο

Σάββατο, 1η Νοεμβρίου 2014

Όταν στο πρώτο Ανάγνωσμα ακούσαμε τη φωνή του Αγγέλου να φωνάζει στους άλλους τέσσερεις Αγγέλους, που τους δόθηκε η δύναμη να καταστρέψουν την γη και τη θάλασσα, «Μη βλάψετε τη γη ή την θάλασσα ή τα δέντρα» (Αποκάλυψη 7:3), αυτό έφερε στο νου μία φράση, που δεν βρίσκεται εδώ αλλά στην καρδιά του καθενός: «οι άνθρωποι είναι πολύ ικανότεροι να το κάνουν αυτό από εσάς». Είμαστε ικανοί να καταστρέψουμε τη γη πολύ καλύτερα από τους Αγγέλους. Και αυτό ακριβώς κάνουμε: καταστρέφουμε την δημιουργία. Καταστρέφουμε τις ζωές. Καταστρέφουμε τις κουλτούρες. Καταστρέφουμε τις αξίες. Καταστρέφουμε την ελπίδα! Πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε, η δύναμη του Κυρίου να μας σφραγίσει με την αγάπη και την δύναμή του, ώστε να σταματήσουμε αυτή την τρελή κούρσα προς την καταστροφή! Καταστρέφοντας αυτά που Εκείνος μας έχει προσφέρει, τα ομορφότερα πράγματα που έφτιαξε για εμάς με σκοπό να τα εξελίσσουμε, να τα αναθρέψουμε ώστε να δώσουν καρπό. Όταν είδα τις φωτογραφίες της εκκλησίας που τραβήχτηκαν πριν από 71 χρόνια (του βομβαρδισμού του Βεράνο στις 19 Ιουλίου 1943), σκέφτηκα, «Αυτό ήταν τόσο σοβαρό, τόσο επίπονο. Αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα, σε σύγκριση με αυτό που συμβαίνει σήμερα». Ο άνθρωπος παίρνει τον έλεγχο των πάντων, πιστεύει ότι είναι Θεός, πιστεύει ότι είναι βασιλιάς. Και οι πόλεμοι, οι πόλεμοι που συνεχίζονται, δεν βοηθούν τόσο την διάδοση του σπόρου της ζωής αλλά την καταστροφή. Είναι μία βιομηχανία καταστροφής. Είναι επίσης ένα σύστημα, ζωής και αυτό, που όταν τα πράγματα δεν μπορούν να «διορθωθούν», απορρίπτονται. Απορρίπτουμε παιδιά, απορρίπτουμε γέρους, απορρίπτουμε τους άνεργους νέους. Αυτός ο αφανισμός έχει δημιουργήσει την κουλτούρα των αποβλήτων. Αποβάλλουμε ανθρώπους… Αυτή είναι η πρώτη εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό καθώς άκουγα αυτό το Ανάγνωσμα.              

Ομιλία του Πάπα Φραγκίσκου

Πλατεία του Αγίου Πέτρου

Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2014

 

Μόλις ακούσαμε μία από τις διασημότερες ρήσεις σε ολόκληρο το Ευαγγέλιο: «Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ (προσφέρετε στον Καίσαρα αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα και στο Θεό αυτά που ανήκουν στο Θεό Ματ. 22:21).»    

Θεία Λειτουργία με το μυστήριο του γάμου

Κήρυγμα από τον Πάπα Φραγκίσκο

Πλατεία Αγίου Πέτρου

Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2014

 

Σήμερα το πρώτο ανάγνωσμα μας μιλάει για το ταξίδι των ανθρώπων μέσα από την έρημο. Μπορούμε να τους φανταστούμε καθώς περπατούσαν, οδηγούμενοι από τον Μωυσή. Ήταν οικογένειες: πατέρες, μητέρες, υιοί και κόρες, παππούδες και γιαγιάδες, άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, που συνοδεύονταν από παιδιά και ηλικιωμένους οι οποίοι αγωνίζονταν για να κάνουν το ταξίδι. Αυτός ο λαός μάς θυμίζει τη εκκλησία, καθώς διαβαίνει δια μέσου της ερήμου του σύγχρονου κόσμου, μάς θυμίζει το Λαό του Θεού που αποτελείται, ως επί το πλείστον, από οικογένειες.

Ομιλία του Αγίου Πατέρα Φραγκίσκου

Στρατιωτικό κοιμητήριο της Ρεντιπούλια

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014 

 

Αφού παρατήρησα την ομορφιά του τοπίου αυτής εδώ της περιοχής, όπου άνδρες και γυναίκες μεγαλώνουν τις οικογένειές τους, όπου τα παιδιά παίζουν και οι ηλικιωμένοι ονειρεύονται, ευρισκόμενος εδώ, σ’ αυτόν τον τόπο, κοντά σ’ αυτό το κοιμητήριο, βρίσκω να πω μόνο ότι: ο πόλεμος είναι μια τρέλα.

     Ιερός Ναός του Haemi

                                          Κυριακή 17 Αυγούστου 2014

 

Θα ήθελα να σας απευθύνω έναν αδελφικό και εγκάρδιο χαιρετισμό στο όνομα του Κυρίου, ενώ είμαστε συγκεντρωμένοι σ’ αυτόν τον ιερό τόπο, όπου πολλοί χριστιανοί έδωσαν τη ζωή τους από πιστότητα στον Χριστό. Μου έλεγαν πως υπάρχουν ανώνυμοι μάρτυρες, επειδή δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους :  είναι άγιοι χωρίς όνομα. Αλλά αυτό μου φέρνει στη σκέψη τόσους και τόσους χριστιανούς αγίους, στις εκκλησίες μας : παιδιά, νέους, άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένους… τόσο πολλούς! Δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους, αλλά είναι άγιοι. Μας κάνει καλό να σκεφτόμαστε αυτούς τους απλούς ανθρώπους που ζουν τη χριστιανική τους ζωή· μόνο ο Κύριος γνωρίζει την αγιότητά τους. Η μαρτυρία της αγάπης τους έφερε χάριτες και ευλογίες στην Εκκλησία της Κορέας όπως και πέραν ων συνόρων της : είθε οι δικές τους προσευχές  να μας βοηθούν να είμαστε πιστοί ποιμένες των ψυχών που είναι εμπιστευμένες στη μέριμνά μας. Ευχαριστώ τον καρδινάλιο Gracias για το φιλοφρονητικό του καλωσόρισμα και για την εργασία που γίνεται από την Ένωση των Επισκοπικών Επιτροπών της Ασίας δίνοντας ώθηση στην αλληλεγγύη και προάγοντας την ποιμαντική δράση στις τοπικές Εκκλησίες.

                                                                       Βατικανή Βασιλική

                                                  Τέταρτη Κυριακή του Πάσχα, 11 Μαΐου 2014


Πολύ αγαπητοί αδελφοί, αυτά εδώ τα παιδιά μας κι αυτοί εδώ οι αδελφοί μας εκλήθησαν στην τάξη των πρεσβυτέρων. Όπως καλά γνωρίζετε, ο Κύριος Ιησούς είναι ο μόνος αρχιερέας της Καινής Διαθήκης· αλλά στο πρόσωπό του, όλος ο άγιος λαός του Θεού κατέστη επίσης λαός ιερατικός. Ο Κύριος Ιησούς, ωστόσο, θέλησε να επιλέξει μεταξύ όλων των μαθητών του ειδικά μερικούς, οι οποίοι, ασκώντας δημόσια μέσα στην Εκκλησία στο όνομά του το ιερατικό λειτούργημα για χάρη όλων των ανθρώπων, ν’ ακολουθήσουν τη προσωπική δική του αποστολή του διδασκάλου, του ιερέως και του ποιμένος.

Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014

Ο Πέτρος βλέπει τον Ιησού να βγαίνει από εκείνη τη φοβερή ανάκριση, το βλέμμα του Πέτρου διασταυρώνεται με το βλέμμα του Ιησού και ο Πέτρος κλαίει. Αυτή η εικόνα έρχεται στην καρδιά μου σήμερα μέσα απ’ τα βλέμματά σας, μέσα απ’ το βλέμμα τόσων ανδρών, γυναικών και παιδιών. Βλέπω το βλέμμα του Ιησού και ζητώ χάρη γι’ αυτά τα δάκρυα. Τη χάρη, που η Εκκλησία την δίνει άφθονη και με την οποία επανορθώνει, για τα παιδιά της που πρόδωσαν την αποστολή τους, που κακοποίησαν αθώους. Και σήμερα σας είμαι ευγνώμων που ήρθατε ως εδώ.