Ομιλίες

Αγαπητοί αδελφοί,

Θα συνεχίσουμε να μιλάμε για τις εντολές οι οποίες, όπως είπαμε, αντί διαταγών είναι τα λόγια του Θεού προς τον λαό Του, έτσι ώστε να μπορεί να πορευθεί ο λαός Του σωστά. Αυτά είναι τα αγαπημένα λόγια ενός Πατέρα, ο Δεκάλογος ξεκινά έτσι: «Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου, ο οποίος σε έβγαλε από την Αίγυπτο, από τη χώρα της σκλαβιάς» (Παρ. 20, 2). Αυτή η αρχή φαίνεται σαν ξένη προς τους αληθινούς και κατάλληλους κανόνες που ακολουθούν, αλλά δεν είναι.

Γιατί ο Θεός κάνει αυτή την διακήρυξη για τον Εαυτό Του και την απελευθέρωση; Επειδή οι Εβραίοι φτάνουν στο όρος Σινά αφού διασχίζουν την Ερυθρά Θάλασσα: Ο Θεός του Ισραήλ, πρώτα σώζει και στη συνέχεια ζητά εμπιστοσύνη[1]!  Ή μάλλον: ο Δεκάλογος αρχίζει με τη γενναιοδωρία του Θεού. Ο Θεός ποτέ δεν ζητάει χωρίς να δώσει πρώτα. Ποτέ. Πρώτα σώζει, πρώτα δίνει, και μετά ζητάει. Αυτός είναι ο Πατέρας μας, ο καλός Θεός μας.

(Δεύτερη διδασκαλία)

 

Αγαπητοί αδελφοί,

Θα συνεχίσουμε να μιλάμε για τις εντολές οι οποίες, όπως είπαμε, αντί διαταγών είναι τα λόγια του Θεού προς τον λαό Του, έτσι ώστε να μπορεί να πορευθεί ο λαός Του σωστά. Αυτά είναι τα αγαπημένα λόγια ενός Πατέρα, ο Δεκάλογος ξεκινά έτσι: «Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου, ο οποίος σε έβγαλε από την Αίγυπτο, από τη χώρα της σκλαβιάς» (Παρ. 20, 2). Αυτή η αρχή φαίνεται σαν ξένη προς τους αληθινούς και κατάλληλους κανόνες που ακολουθούν, αλλά δεν είναι.

Γιατί ο Θεός κάνει αυτή την διακήρυξη για τον Εαυτό Του και την απελευθέρωση; Επειδή οι Εβραίοι φτάνουν στο όρος Σινά αφού διασχίζουν την Ερυθρά Θάλασσα: Ο Θεός του Ισραήλ, πρώτα σώζει και στη συνέχεια ζητά εμπιστοσύνη[1]!  Ή μάλλον: ο Δεκάλογος αρχίζει με τη γενναιοδωρία του Θεού. Ο Θεός ποτέ δεν ζητάει χωρίς να δώσει πρώτα. Ποτέ. Πρώτα σώζει, πρώτα δίνει, και μετά ζητάει. Αυτός είναι ο Πατέρας μας, ο καλός Θεός μας.

Η περιγραφή αυτού του τυπικού περπατήματος στο κατά Μάρκον πάντα μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε πως ο Κύριος φροντίζει για τον λαό του με μια παιδαγωγική δική Του. Ταξιδεύοντας στην Ιερουσαλήμ, ο Ιησούς φροντίζει να περπατήσει μπροστά από τους μαθητές Του...

Η Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύει την καθοριστική και αποφασιστική στιγμή της ζωής Του. Όλοι γνωρίζουμε ότι σε σημαντικούς και κρίσιμους χρόνους της ζωής, η καρδιά μπορεί να μιλήσει και να αποκαλύψει τις προθέσεις και τις εντάσεις μέσα μας. Αυτά τα σημεία καμπής στη ζωή μας προκαλούν, αναδεικνύουν ερωτήματα και επιθυμίες, που δεν είναι πάντα εμφανείς στις ανθρώπινες καρδιές μας. Αυτό είναι αυτό που παρουσιάζεται, με μεγάλη απλότητα και ρεαλισμό, στο κομμάτι του Ευαγγελίου που μόλις ακούσαμε.

Αγαπητοί αδελφοί,

Ξεκινήσαμε έναν νέο κύκλο κατήχησης, στις εντολές του Θεού. Έχουμε δει ότι ο Κύριος Ιησούς δεν ήρθε να καταργήσει το νόμο, αλλά να τον εκπληρώσει. Πρέπει όμως να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή την προοπτική.

Στη Γραφή οι εντολές δεν υπάρχουν αυτόνομα, αλλά αποτελούν μέρος μιας σχέσης. Ο Κύριος Ιησούς δεν ήρθε να καταργήσει το νόμο, αλλά να τον εκπληρώσει όπως είπαμε. Και υπάρχει βεβαίως αυτή η σχέση, της Σύμβασης μεταξύ του Θεού και του λαού Του. Στην αρχή του Κεφαλαίου 20 του βιβλίου της Εξόδου διαβάζουμε -και αυτό είναι σημαντικό- «Και ο Θεός μίλησε όλα αυτά τα λόγια» (εδ. 1).

Φαίνεται να είναι ένα "άνοιγμα" όπως κάθε άλλο, αλλά τίποτα στη Βίβλο δεν είναι κοινό. Το κείμενο δεν λέει: «Και ο Θεός έδωσε-είπε αυτές τις εντολές»· αλλά «αυτά τα λόγια». Η εβραϊκή παράδοση ονομάζει πάντοτε τον Δεκάλογο «τα δέκα λόγια». Και ο όρος "Δεκάλογος" έχει σκοπό να πει ακριβώς αυτό. Παρά ταύτα έχουν τη μορφή νόμων, είναι αντικειμενικές εντολές. Γιατί λοιπόν, ο Αγιος Συγγραφέας χρησιμοποιεί, εδώ, τον όρο «δέκα λόγια»; Γιατί; Και γιατί όχι «δέκα εντολές»;

Τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα σε μια εντολή και ένα λόγο;

Μια εντολή είναι ουσιαστικά μια επικοινωνία, που δεν απαιτεί διάλογο! Ο λόγος, από την άλλη πλευρά, είναι το βασικό μέσο των σχέσεων, ως διάλογος. Ο Θεός Πατέρας δημιουργεί μέσω του Λόγου Του και ο Τιός Του είναι ο Λόγος που έγινε σάρκα. Η αγάπη καλλιεργείται με λόγια, όπως η εκπαίδευση ή η συνεργασία. Δύο άνθρωποι που δεν αγαπούν ο ένας τον άλλον, δεν είναι σε θέση να επικοινωνούν. Όταν κάποιος μιλάει στην καρδιά μας, η μοναξιά μας παίρνει τέλος! Δέχεστε μια κουβέντα, η επικοινωνία γίνεται και οι εντολές είναι λόγια του Θεού: ο Θεός προσφέρει τον εαυτό Του με αυτά τα δέκα λόγια και περιμένει την ανταπόκρισή μας!

Ένα γεγονός είναι να λάβετε μια εντολή, το άλλο να αντιληφθούμε ότι κάποιος προσπαθεί να μιλήσει μαζί μας. Ο διάλογος είναι πολύ περισσότερο από την επικοινωνία μιας αλήθειας. Μπορώ να σας πω: «Σήμερα είναι η τελευταία μέρα της άνοιξης, έχει ζέστη για άνοιξη, αλλά σήμερα είναι η τελευταία μέρα». Αυτό είναι αλήθεια, δεν είναι διάλογος. Αλλά αν σας πω, «Τι πιστεύετε για αυτήν την άνοιξη;», κάνω ένα διάλογο. Οι εντολές είναι ένας διάλογος. Η επικοινωνία πραγματοποιείται για την ευχαρίστηση της ομιλίας και για το πραγματικό καλό που επικοινωνείται μεταξύ εκείνων που επιθυμούν ο ένας τον άλλον καλά, με λόγια. Είναι ένα καλό, που δεν συνίσταται σε πράγματα, αλλά στους ίδιους τους ανθρώπους, που δίνουν αμοιβαία τον εαυτό τους ο ένας στον άλλο στον διάλογο.

Αυτή η διαφορά δεν είναι κάτι τεχνητό. Ας δούμε τι συνέβη στην αρχή. Ο πειραστής, ο διάβολος, θέλει να εξαπατήσει τον άνδρα και τη γυναίκα & αυτό το σημείο: Θέλει να τους πείσει, ότι ο Θεός τους απαγόρευσε να φάνε το καρπό του δέντρου του καλού και του κακού, για να τους κρατήσει σε υποταγή. Η πρόκληση είναι ακριβώς αυτό: Είναι ο πρώτος κανόνας που ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο; Θέλει να το παρουσιάσει σαν την επιβολή ενός δεσπότη που απαγορεύει και αναγκάζει; Ή είναι η φροντίδα ενός πατέρα που νοιάζεται για τους νέους του και τους προστατεύει από την αυτοκαταστροφή; Είναι λόγος επικοινωνίας ή είναι μια εντολή; Το πιο τραγικό, ανάμεσα στα πολλά ψέματα που το φίδι λέει στην Εύα, είναι ότι αυτό αποτελεί πρόταση μιας ζηλιάρας θεότητας! «Όχι, ο Θεός σας ζηλεύει»! Μιας κτητικής θεότητας - «ο Θεός δεν θέλει να έχετε ελευθερία». Τα γεγονότα δείχνουν δραματικά ότι το φίδι (Γένεση 2, 16-17· 3, 4-5), τους έκανε να πιστέψουν ότι ένας λόγος αγάπης ήταν εντολή!!

Ο άνθρωπος βρίσκεται στο σταυροδρόμι:               ο Θεός επιβάλλει πράγματα ή φροντίζει για μένα; Είναι οι εντολές Του απλώς ένας νόμος; Ή μήπως περιέχουν διδασκαλία, για να με φροντίζουν; Είναι ο Θεός πλοίαρχος ή πατέρας; Ο Θεός είναι ο Πατέρας! Ποτέ δεν το ξεχνάμε αυτό. Ακόμη και στις χειρότερες καταστάσεις, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε ένα Πατέρα, που μας αγαπά όλους. Είμαστε υποκείμενα ή απόγονοι; Αυτή η σύγκρουση, μέσα ή έξω από μας, παρουσιάζεται συνεχώς! Χίλιες φορές πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ της νοοτροπίας των δούλων ή της νοοτροπίας των γιων. Η εντολή είναι εκείνη ενός πατέρα. Ο λόγος είναι αυτός ενός Πατέρα!

Το Αγιο Πνεύμα είναι Πνεύμα των γιων. Είναι το Πνεύμα του Ιησού. Ένα πνεύμα σκλάβων δεν μπορεί παρά να λάβει τον Νόμο με καταπιεστικό τρόπο και μπορεί να παράγει δύο αντιτιθέμενα αποτελέσματα: είτε μια ζωή αποτελούμενη από καθήκοντα και υποχρεώσεις, είτε μια βίαιη αντίδραση απόρριψης. Όλος ο Χριστιανισμός είναι η μετάβαση από το γράμμα του Νόμου, στο Πνεύμα που του δίνει ζωή (Β' Κορ 3, 6- 17). Ο Ιησούς είναι ο Λόγος του Πατέρα, όχι η καταδίκη του Πατέρα. Ο Ιησούς ήρθε να σώσει, με το Λόγο Του, όχι μας καταδικάσε ι!

Μπορούμε να δούμε πότε ένας άνδρας ή μια γυναίκα έχει βιώσει αυτό το "πέρασμα" ή όχι! Οι άνθρωποι συνειδητοποιούν εάν είναι ένας χριστιανικός λόγος όπως σ' ένα γιο ή ένας λόγος για σκλάβους! Και εμείς οι ίδιοι θυμόμαστε απ' τις σπουδές μας αν οι εκπαιδευτικοί μας έδιναν φροντίδα σε εμάς σαν πατέρες ή μητέρες ή απλά επέβαλαν κανόνες.

Οι εντολές είναι η πορεία προς την ελευθερία, επειδή είναι ο λόγος του Πατέρα που μας κάνει ελεύθερους σε αυτό το ταξίδι.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται νομιμοποίηση, αλλά φροντίδα. Χρειάζεται χριστιανούς με την καρδιά των γιων. Χρειάζεται χριστιανούς με καρδιάγιων: μη το ξεχνάτε αυτό.

Πάπας Φραγκίσκος

Πάπας Φραγκίσκος

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλημέρα!

Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ευαγγελιστής Λουκάς εξιστορεί ότι ο Ιησούς, καθώς ταξίδευε προς την Ιερουσαλήμ, εισέρχεται στην πόλη και καλωσορίζεται στο σπίτι δύο αδελφών: της Μαρίας και της Μάρθας (Λουκάς 10, 38-42). Και οι δύο τους καλωσόρισαν τον Κύριο, αλλά το έκαναν με διαφορετικούς τρόπους. Η Μαρία κάθισε στα πόδια του Ιησού και άκουσε τον λόγο του (10:39), ενώ η Μάρθα είναι πολύ απασχολημένη ετοιμάζοντας πράγματα. Κάποια στιγμή, λέει στον Ιησού, «Κύριε, δεν σε απασχολεί που η αδελφή μου με άφησε μόνη μου να κάνω το σερβίρισμα; Πες της να με βοηθήσει» (10, 40). Και ο Ιησούς αποκρίνεται, «Μάρθα, Μάρθα, είσαι νευρική και ανήσυχη για πολλά πράγματα. Υπάρχει ανάγκη για ένα μόνο πράγμα. Η Μαρία επέλεξε το καλύτερο κομμάτι και δεν θα της αφαιρεθεί» (41-42).     

                                               Βασιλική του Βατικανού

                                              Κυριακή 15 Μαΐου 2016

«Δεν θα σας αφήσω ορφανούς» (Ιω 14, 18.)

 

Η αποστολή του Ιησού, που αποκορυφώνεται με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, είχε αυτόν τον ουσιώδη σκοπό : να αποκαταστήσει τη σχέση μας με τον Πατέρα, που η αμαρτία την είχε καταστρέψει· να μας αποσπάσει από την κατάσταση των ορφανών και να μας επαναφέρει στην κατάσταση των υιών και θυγατέρων.

(Ομιλία του Πάπα Φραγκίσκου με την οποία εμπιστεύεται όλες τις μητέρες στην Παναγία.)

(Ακολουθεί ένα ‘’Χαίρε Μαρία’’ για όλες της μητέρες, ζωντανές και νεκρές.)

Αγαπητοί αδερφοί και αδερφές καλημέρα.

Σήμερα στην Ιταλία και σε άλλα μέρη του κόσμου, υπάρχει ο εορτασμός της Ανάληψης του Χριστού στον Ουρανό, που συνέβη 40 ημέρες μετά το Πάσχα. Αναλογιζόμαστε το μυστήριο του Ιησού που εγκαταλείπει τον γήινο χώρο για να περάσει στην πληρότητα της δόξας του Θεού, παίρνοντας μαζί του την ανθρωπότητα μας. Η ανθρωπότητά μας εισέρχεται για πρώτη φορά στον ουρανό. Το Ευαγγέλιο του Λουκά μας παρουσιάζει την αντίδραση των μαθητών μπροστά στον Κύριο που «απομακρύνεται από αυτούς και ανεβαίνει στους ουρανούς». 

στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου

 

Αγαπητοί  αδελφοί και αδελφές,

1. Στο ευαγγέλιο αυτής της φωτεινής νύχτας του Όρθρου του Πάσχα, συναντούμε πρώτα πρώτα τις γυναίκες που πηγαίνουν στο μνήμα του Ιησού με αρώματα για να μυρώσουν το σώμα του (Λκ 24, 1-3). Έρχονται για να εκπληρώσουν μια πράξη που δείχνει πως συμπάσχουν, μια πράξη στοργής, αγάπης, μια πράξη παραδοσιακή προς ένα αγαπητό πρόσωπο που έφυγε, όπως κάνουμε κι εμείς. Είχαν ακολουθήσει τον Ιησού, τον είχαν ακούσει, είχαν αισθανθεί καταξιωμένες, και τον είχαν συνοδεύσει ως το τέλος, στον Γολγοθά και στην αποκαθήλωση. Μπορούμε να φανταστούμε τα αισθήματά τους καθώς πηγαίνουν στο μνήμα: κάποια θλίψη, η κατήφεια από το γεγονός ότι ο Ιησούς τις είχε αφήσει, ήταν νεκρός, η ιστορία του είχε τελειώσει. Τώρα θα ξαναγύριζαν στη ζωή που έκαναν πριν. Μέσα στις γυναίκες, ωστόσο, παρέμενε η αγάπη, και αυτή η αγάπη τους για τον Ιησού τις είχε σπρώξει να πάνε στο μνήμα. Αλλά σ’ αυτό το σημείο συμβαίνει κάτι το εντελώς αναπάντεχο, καινούργιο, που αναστατώνει την καρδιά και τα προγράμματά τους και θ’ αναστατώσει τη ζωή τους: βλέπουν την πέτρα κυλισμένη από το μνήμα, πλησιάζουν, και δεν βρίσκουν το σώμα του Κυρίου. Είναι ένα γεγονός που τις αφήνει σε σύγχυση, αμήχανες, γεμάτες ερωτήματα: «Τι έγινε;», «Τι νόημα έχουν όλα αυτά;»(Λκ 24, 4).

 Βασιλική του Βατικανού

                                  Μέγα Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016



«Ο  Πέτρος έτρεξε στο μνημείο» (Λκ 24, 12). Ποιες σκέψεις άραγε συγκλόνιζαν το πνεύμα και την καρδιά του Πέτρου σ’ αυτή τη διαδρομή ; Το Ευαγγέλιο μας λέει πως οι Ένδεκα, μεταξύ των οποίων και ο Πέτρος, δεν είχαν πιστέψει τη μαρτυρία των γυναικών, το αναστάσιμο άγγελμά τους. Ακόμα περισσότερο, «τα λόγια αυτά τους φάνηκαν φλυαρίες» (στ. 11). Η αμφιβολία, λοιπόν, μαζί με πολλές αρνητικές σκέψεις γέμιζαν την καρδιά του Πέτρου : η λύπη για τον θάνατο του αγαπημένου Διδασκάλου, και η απογοήτευση ότι τον είχε αρνηθεί τρεις φορές στη διάρκεια του Πάθους.

C.A.R.A.  Auxilium

                                      Castelnuovo di Porto (Roma)

                                  Μεγάλη Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

 

Οι κινήσεις μιλούν περισσότερο απ’ όσο οι εικόνες και οι λέξεις. Οι κινήσεις. Υπάρχουν, στον Λόγο του Θεού που διαβάσαμε, δύο κινήσεις : ο Ιησούς που υπηρετεί, που πλένει τα πόδια. Αυτός που ήταν ο αρχηγός, πλένει τα πόδια των άλλων, των δικών του, των μικρότερων. Η δεύτερη κίνηση : ο Ιούδας που συναντά τους εχθρούς του Ιησού, εκείνους που δεν θέλουν την ειρήνη με τον Ιησού, για να πάρει τα χρήματα για τα οποία τον πρόδωσε, τα τριάντα αργύρια. Δύο κινήσεις. Και σήμερα το ίδιο, υπάρχουν δύο κινήσεις : η πρώτη είναι η αποψινή : όλοι εμείς, μαζί, μουσουλμάνοι, ινδοί, καθολικοί, κόπτες, ευαγγελικοί, αλλά αδελφοί, παιδιά του ίδιου Θεού, που θέλουμε να ζούμε ειρηνικά, σ’ ένα σύνολο. Η άλλη κίνηση είναι αυτή που έγινε τρεις μέρες πριν : κίνηση πολέμου, καταστροφής σε μια πόλη της Ευρώπης, από μέρους ανθρώπων που δεν θέλουν να ζουν ειρηνικά. Αλλά πίσω από αυτή την κίνηση, όπως πίσω από τον Ιούδα, υπήρχαν άλλοι. Πίσω από τον Ιούδα ήταν αυτοί που έδωσαν τα χρήματα ώστε να τους παραδοθεί ο Ιησούς. Πίσω από την προ τριών ημερών κίνηση σ’ αυτή την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα υπάρχουν οι κατασκευαστές, οι έμποροι των όπλων που θέλουν αίμα, όχι ειρήνη· που θέλουν τον πόλεμο, όχι την αδελφοσύνη.

                                                                          Βασιλική του Βατικανού

                                      Μεγάλη Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016



Μετά την ανάγνωση του χωρίου του Ησαΐα, ακούγοντας από τα χείλη του Ιησού τα λόγια : «Σήμερα βρίσκει την εκπλήρωσή της η προφητεία που μόλις ακούσατε» (Λκ  4, 21), χειροκροτήματα θα μπορούσαν να είχαν ξεσπάσει μέσα στη συναγωγή της Ναζαρέτ. Και στη συνέχεια θα μπορούσαν να είχαν κλάψει ήσυχα, με μια βαθιά χαρά, όπως έκλαιγε ο λαός όταν ο Νεεμίας και ο ιερέας Έσδρας διάβαζαν το βιβλίο του Νόμου που είχαν ξαναβρεί όταν ξανάχτιζαν τα τείχη. Αλλά τα Ευαγγέλια μας λένε ότι αντίθετα αισθήματα ξύπνησαν μέσα στους συμπατριώτες του Ιησού : τον απομάκρυναν και του έκλεισαν την καρδιά τους. Στην αρχή «όλοι έλεγαν καλά γι’ αυτόν και θαύμαζαν για τα γεμάτα χάρη λόγια που έβγαιναν από το στόμα του» (Λκ 4, 22)· αλλά στη συνέχεια, μια δόλια ερώτηση επικράτησε : «Αυτός δεν είναι ο γιός του Ιωσήφ, [του μαραγκού]», και στο τέλος «εξοργίστηκαν» (Λκ 4, 28). Ήθελαν να τον ρίξουν στον γκρεμό από την άκρη του βουνού… Εκπληρωνόταν έτσι εκείνο που ο γέροντας Συμεών είχε προφητέψει στη Μαριάμ : αυτός θα είναι «σημείον αντιλεγόμενον» (Λκ 2, 34). Ο Ιησούς, με τα λόγια και τις πράξεις του, κάνει να αποκαλύπτεται ό,τι έχει κάθε άνθρωπος στην καρδιά του.

Πλατεία Αγίου Πέτρου

                                           31η  Παγκόσμια Ημέρα Νεότητας

                                                 Κυριακή 20 Μαρτίου 2016



Το πλήθος της Ιερουσαλήμ φώναζαν, γιορταστικά, καθώς υποδέχονταν τον Ιησού : «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου» (βλ Λκ 19, 38). Εκείνον τον ενθουσιασμό τον έχουμε κάνει δικό μας : κραδαίνοντας τους φοίνικες και τα κλαδιά της ελιάς, εκφράσαμε τον ύμνο και τη χαρά, την επιθυμία να δεχτούμε τον Ιησού που έρχεται σ’ εμάς. Ναι, όπως έκανε την είσοδό του στην Ιερουσαλήμ, με τον ίδιο τρόπο επιθυμεί να μπει και στις πόλεις μας και στη ζωή μας. Έρχεται ταπεινά σ’ εμάς, όπως λέει το Ευαγγέλιο, καθισμένος απλά σ’ ένα γαϊδουράκι, αλλά έρχεται «στο όνομα του Κυρίου» : με τη δύναμη της θεϊκής του αγάπης συγχωρεί τις αμαρτίες μας και μας συμφιλιώνει με τον Πατέρα και με τον εαυτό μας.

 (12-18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016)

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΗΣ ΓΟΥΑΔΕΛΟΥΠΗΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Μεξικό

Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2016

 

Ακούσαμε πώς η Μαρία πήγε να συναντήσει την εξαδέλφη της την Ελισάβετ. Βιαστικά, χωρίς δισταγμούς, χωρίς αργοπορία, πηγαίνει να συμπαρασταθεί στη συγγενή της στους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης της.

Η συνάντηση με τον άγγελο δεν συγκρατεί τη Μαρία, επειδή δεν αισθάνθηκε προνομιούχος, ούτε ότι έπρεπε να απομακρυνθεί από τους δικούς της. Το αντίθετο, αυτή η συνάντηση αναζωογόνησε και υποκίνησε μια στάση για την οποία η Μαρία αναγνωρίστηκε και θα αναγνωρίζεται ως η γυναίκα του ναι, ένα ναι της  προσφοράς  του εαυτού της στον Θεό  και ταυτόχρονα της προσφοράς της στους αδελφούς της. Αυτό ακριβώς το ναι την ώθησε να δώσει το καλύτερο ξεκινώντας να πάει προς τους άλλους.

                                          Βασιλική του Βατικανού

                                       Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2016

Μπροστά στα μάτια μας, εκτυλίσσεται ένα γεγονός απλό, ταπεινό και μεγάλο : ο Ιησούς οδηγείται από τη Μαρία και τον Ιωσήφ στον Ναό της Ιερουσαλήμ. Είναι ένα παιδί όπως τόσα άλλα, όπως όλοι, αλλά είναι μοναδικός : είναι ο μονογενής Υιός που ήρθε για όλους. Αυτό το παιδί μάς έφερε την ευσπλαχνία και την τρυφερότητα του Θεού : ο Ιησούς είναι το πρόσωπο της ευσπλαχνίας του Πατέρα. Είναι η εικόνα που μας προσφέρει το Ευαγγέλιο στο τέλος του έτους της αφιερωμένης ζωής, ένα έτος που βιώθηκε με τόσο ενθουσιασμό. Αυτό το έτος, σαν ποταμός, πέφτει τώρα στη θάλασσα της ευσπλαχνίας, μέσα σ’ αυτό το απέραντο μυστήριο αγάπης του οποίου αποκτούμε την εμπειρία με το έκτακτο ιωβηλαίο.

                                                                  Βασιλική του Βατικανού

                                                               Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2016

 Τα  λόγια του Προφήτη Ησαΐα – που απευθύνονται στην αγία πόλη της Ιερουσαλήμ – μας καλούν να σηκωθούμε, να βγούμε, να βγούμε από τα στεγανά μας, να βγούμε από τον εαυτό μας, και να αναγνωρίσουμε τη λαμπρότητα του φωτός που φωταγωγεί την ύπαρξή μας :  «Ορθώσου, Ιερουσαλήμ, λάμψε ! Γιατί ήρθε το φως σου, και η δόξα του Κυρίου έχει ανατείλει πάνω σου» (60, 1). ‘‘Το φως σου’’, είναι η δόξα του Κυρίου. Η Εκκλησία δεν πρέπει να νομίζει ότι λάμπει από το δικό της φως· δεν πρέπει να το νομίζει αυτό. Ο άγιος Αμβρόσιος το υπενθυμίζει με μια ωραία έκφραση, χρησιμοποιώντας τη σελήνη μεταφορικά για την Εκκλησία : «Η Εκκλησία είναι πραγματικά όπως η σελήνη : […] λάμπει όχι από το δικό της φως, αλλά από το φως του Χριστού. Αντλεί τη λαμπρότητά της από τον Ήλιο της δικαιοσύνης, έτσι που να μπορεί κανείς να πει : ‘‘Τώρα πια δεν ζω εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπό μου ο Χριστός’’» (Εις την Εξαήμερον, IV, 8, 32). Ο Χριστός είναι το αληθινό φως που φωτίζει·  και στο μέτρο που η Εκκλησία παραμένει δεμένη μαζί του σαν σε άγκυρα, στο μέτρο που η Εκκλησία αφήνεται να φωτίζεται από αυτόν, κατορθώνει να φωτίζει τη ζωή ανθρώπων και λαών. Για τον λόγο αυτόν οι άγιοι Πατέρες αναγνώριζαν στο πρόσωπο της Εκκλησίας το ‘‘μυστήριο της σελήνης’’.

                                                                Chapelle Sixtine

                                                    Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016

 

Ο Ιησούς, σαράντα μέρες μετά τη γέννησή του, οδηγήθηκε στον Ναό. Η Μαρία και ο Ιωσήφ τον έφεραν εκεί για να τον παρουσιάσουν στον Θεό. Σήμερα, στη γιορτή της βάπτισης του Κυρίου, εσείς, οι γονείς, φέρνετε τα παιδιά σας για να λάβουν το βάπτισμα, για να λάβουν αυτό που είχατε ζητήσει στην αρχή, όταν σας έθεσα την πρώτη ερώτηση : « Την πίστη. Θέλω την πίστη για το παιδί μου». Έτσι, η πίστη μεταδίδεται από τη μία γενιά στην άλλη, σαν μια αλυσίδα, μέσα  στον χρόνο.