Βασιλική Βατικανού

Μ. Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

 

 

Η αποψινή νύχτα είναι παννυχίς. Ο Θεός δεν κοιμάται· ο φύλακας προσέχει τους ανθρώπους του για να τους βγάλει από τη σκλαβιά και να ανοίξει μπροστά τους το δρόμο της ελευθερίας.

Ο Θεός γρηγορεί και με τη δύναμή της αγάπης του, οδηγεί τους ανθρώπους του, το λαό του, μέσω της Ερυθράς. Οδηγεί επίσης τον Ιησού μέσα από την άβυσσο του Θανάτου και του Άδου.

 

Ήταν μια νύχτα παννυχίς για τους ακολούθους του Ιησού, μια νύχτα θλίψης και φόβου. Οι άνδρες παρέμειναν κλειδωμένοι στο υπερώο. Όμως, οι γυναίκες πήγαν στον τάφο το ξημέρωμα της Κυριακής για να αλείψουν το σώμα του Ιησού με αρώματα. Οι καρδιές τους βρίσκονταν σε έκσταση και αναρωτιόντουσαν: «Πως θα εισέλθουμε;». Να όμως το πρώτο σημάδι του μεγάλου γεγονότος: Η μέγάλη πέτρα ήταν ήδη αποκυλισθείσα και ο τάφος ανοικτός!

«Και εἰσελθούσαι εἰς τό μνημείον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς περιβεβλημένον στολήν λευκήν…» Οι γυναίκες ήσαν οι πρώτες που είδαν αυτό το μεγάλο σημείο· τον άδειο τάφο και ήταν οι πρώτες που μπήκαν…

«Καί εἰσελθοῦσαι εἰς τό μνημείον». Θα ήταν καλό για εμάς , αυτή τη νύκτα της παννυχίδος, να αναλογιστούμε την εμπειρία των γυναικών, η οποία επίσης μιλά και σε μας. Διότι αυτός είναι ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ: Να εισέλθουμε, να εισέλθουμε στο Μυστήριο που ο Θεός ολοκλήρωσε με την παννυχίδα της αγάπης του.

Δεν μπορούμε να ζήσουμε το Πάσχα χωρίς να εισέλθουμε στο μυστήριο. Δεν είναι κάτι διανοητικό, κάτι που μόνο μάθαμε ή διαβάσαμε. Είναι κάτι πολύ, πολύ περισσότερο!

Η είσοδος στο μυστήριο σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε ικανοί να αναρωτιόμαστε, να συλλογιζόμαστε· να ακούμε τη σιωπή και να αφουγκραζόμαστε το σιγανό ψίθυρο και την απέραντη σιωπή δια των οποίων ο Θεός μας μιλά.

Η είσοδος στο μυστήριο απαιτεί να μη φοβηθούμε την πραγματικότητα· απαιτεί να μην κλειστούμε στους εαυτούς μας, να μην να μην τρέξουμε μακριά από όλα όσα αποτυγχάνουμε να καταλάβουμε· απαιτεί να μην κλείσουμε τα μάτια μας στα προβλήματα ή να τα αρνηθούμε, να μην παραιτηθούμε από τις ερωτήσεις μας…

Η είσοδος στο μυστήριο σημαίνει ότι πρέπει να διαβούμε τα όριοα της άνεσής μας, πέρα από την τεμπελιά και την αδιαφορία που μας κρατούν πίσω και να προχωρήσουμε μπροστά σε αναζήτηση της αλήθειας, της ομορφιάς και της αγάπης. Απαιτείται η αναζήτηση ενός βαθύτερου νοήματος, μια απάντηση, όχι εύκολη, στις ερωτήσεις που προκαλούν την πίστη μας, την γνησιότητά μας και την ίδια την ύπαρξή μας.

Για να προσέλθουμε στο μυστήριο χρειαζόμαστε ταπείνωση, χρειαζόμαστε την ταπεινότητα να «απομειώσουμε» τους εαυτούς μας, να κατεβούμε από το βάθρο του «εγώ» που είναι τόσο περήφανο, του βάθρου των ιδεών μας. Χρειαζόμαστε την ταπείνωση να μη λαμβάνουμε τους εαυτούς μας τόσο σοβαρά υπ’ όψη, αναγνωρίζοντας ποιοι πραγματικά είμαστε: Πλάσματα με αδυναμίες, αμαρτωλοί που χρήζουν συγχώρησης. Για να εισέλθουμε στο μυστήριο χρειαζόμαστε την ταπεινότητα που στερείται την ισχύ, χρειάζεται να αποκηρύξουμε τα είδωλά μας, με μια λέξη, πρέπει να λατρέψουμε. Χωρίς λατρεία, δε μπορούμε να εισέλθουμε στο μυστήριο.

Οι γυναίκες που ήταν ακόλουθοι του Ιησού μας διδάσκουν για όλα αυτά. Παρέμειναν σε εγρήγορση εκείνη τη νύχτα, μαζί με την Μαρία. Κι εκείνη, η Παρθένος Μητέρα, τις βοήθησε να μην χάσουν την πίστη και την ελπίδα. Ως αποτέλεσμα δεν παρέμειναν φυλακισμένες στο φόβο και τη θλίψη αλλά με το πρώτο φως της αυγής ξεκίνησαν κουβαλώντας τα έλαιά τους με τις καρδιές τους αλειμμένες με αγάπη. Ξεκίνησαν και βρήκαν τον τάφο ανοικτό. Και μπήκαν μέσα. Παρέμειναν σ’ εγρήγορση, προχώρησαν προς τα μπρος και εισήλθαν στο μυστήριο. Ας μάθουμε από αυτές να γρηγορούμε στη σχέση μας με τον Θεό και τη Μαρία τη Μητέρα μας, ώστε κι εμείς να εισέλθουμε στο Μυστήριο που οδηγεί από το θάνατο στη ζωή.