Κοιμητήριο του Βεράνο

Σάββατο, 1η Νοεμβρίου 2014

Όταν στο πρώτο Ανάγνωσμα ακούσαμε τη φωνή του Αγγέλου να φωνάζει στους άλλους τέσσερεις Αγγέλους, που τους δόθηκε η δύναμη να καταστρέψουν την γη και τη θάλασσα, «Μη βλάψετε τη γη ή την θάλασσα ή τα δέντρα» (Αποκάλυψη 7:3), αυτό έφερε στο νου μία φράση, που δεν βρίσκεται εδώ αλλά στην καρδιά του καθενός: «οι άνθρωποι είναι πολύ ικανότεροι να το κάνουν αυτό από εσάς». Είμαστε ικανοί να καταστρέψουμε τη γη πολύ καλύτερα από τους Αγγέλους. Και αυτό ακριβώς κάνουμε: καταστρέφουμε την δημιουργία. Καταστρέφουμε τις ζωές. Καταστρέφουμε τις κουλτούρες. Καταστρέφουμε τις αξίες. Καταστρέφουμε την ελπίδα! Πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε, η δύναμη του Κυρίου να μας σφραγίσει με την αγάπη και την δύναμή του, ώστε να σταματήσουμε αυτή την τρελή κούρσα προς την καταστροφή! Καταστρέφοντας αυτά που Εκείνος μας έχει προσφέρει, τα ομορφότερα πράγματα που έφτιαξε για εμάς με σκοπό να τα εξελίσσουμε, να τα αναθρέψουμε ώστε να δώσουν καρπό. Όταν είδα τις φωτογραφίες της εκκλησίας που τραβήχτηκαν πριν από 71 χρόνια (του βομβαρδισμού του Βεράνο στις 19 Ιουλίου 1943), σκέφτηκα, «Αυτό ήταν τόσο σοβαρό, τόσο επίπονο. Αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα, σε σύγκριση με αυτό που συμβαίνει σήμερα». Ο άνθρωπος παίρνει τον έλεγχο των πάντων, πιστεύει ότι είναι Θεός, πιστεύει ότι είναι βασιλιάς. Και οι πόλεμοι, οι πόλεμοι που συνεχίζονται, δεν βοηθούν τόσο την διάδοση του σπόρου της ζωής αλλά την καταστροφή. Είναι μία βιομηχανία καταστροφής. Είναι επίσης ένα σύστημα, ζωής και αυτό, που όταν τα πράγματα δεν μπορούν να «διορθωθούν», απορρίπτονται. Απορρίπτουμε παιδιά, απορρίπτουμε γέρους, απορρίπτουμε τους άνεργους νέους. Αυτός ο αφανισμός έχει δημιουργήσει την κουλτούρα των αποβλήτων. Αποβάλλουμε ανθρώπους… Αυτή είναι η πρώτη εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό καθώς άκουγα αυτό το Ανάγνωσμα.              

Η δεύτερη εικόνα από το ίδιο Ανάγνωσμα: « Ένα μεγάλο πλήθος που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αριθμήσει, από κάθε έθνος, από όλες τις φυλές και τους ανθρώπους και τις γλώσσες (7:9). Τα έθνη, οι φυλές… Τώρα αρχίζει να κρυώνει: αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι, που πρέπει να δραπετεύσουν από τις ζωές τους, από τα σπίτια τους, από τους ανθρώπους τους, από τα χωριά τους, για την έρημο… και ζουν σε σκηνές, αισθάνονται το κρύο, την πείνα, αρρωσταίνουν αφού ο «άνθρωπος-θεός» πήρε τον έλεγχο της Δημιουργίας, από όλα αυτά τα καλά που έκανε ο Θεός για εμάς. Αλλά ποιος πληρώνει αυτό το φαγοπότι; Αυτοί! Ο νέος, ο φτωχός, εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν απορριφθεί. Και αυτό δεν είναι αρχαία ιστορία: συμβαίνει σήμερα. «Μα Πατέρα, αυτό βρίσκεται μακριά…». Όχι! Βρίσκεται και εδώ, βρίσκεται παντού. Συμβαίνει σήμερα. Και συνεχίζω: μοιάζει ότι αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα παιδιά που είναι πεινασμένα και άρρωστα, δεν φαίνεται να υπολογίζονται! Σαν να είναι άλλου είδους, σαν να μην είναι ούτε καν άνθρωποι. Και αυτό το πλήθος είναι ενώπιον του Θεού και παρακαλεί, «Λύτρωση, παρακαλώ! Ειρήνη, παρακαλώ! Ψωμί, παρακαλώ! Εργασία, παρακαλώ! Παιδιά και παππούδες, παρακαλώ! Νέους ανθρώπους με την δυνατότητα να είναι σε θέση να εργαστούν, παρακαλώ!». Πέρα από αυτά υπάρχουν επίσης εκείνοι που διώκονται για την πίστη τους, και «τότε ένας από τους πρεσβύτερους απευθύνθηκε σε μένα λέγοντας, «ποιοι είναι αυτοί, ντυμένοι στα λευκά, και πότε έφτασαν;» … «Αυτοί είναι εκείνοι που εμφανίζονται ύστερα από μεγάλη δοκιμασία, έχουν πλύνει τις ενδυμασίες τους και τις έχουν κάνει λευκές μέσα από το αίμα του Αμνού» (7:13-14). Και σήμερα, χωρίς υπερβολή, σήμερα στην γιορτή των Αγίων Πάντων θα ήθελα να αναλογιστούμε όλους αυτούς, του άγνωστους αγίους. Αμαρτωλοί σαν εμάς, σε χειρότερη κατάσταση από εμάς, κατεστραμμένοι. Από αυτό το πλήθος των ανθρώπων που είναι σε μεγάλη απελπισία: ο περισσότερος κόσμος είναι σε δοκιμασία. Και ο Κύριος καθαγιάζει αυτούς τους ανθρώπους, αμαρτωλούς σαν εμάς, αλλά καθαγιάζει αυτούς τους ανθρώπους σε δοκιμασία.         

Τέλος, υπάρχει μία τρίτη εικόνα: ο Θεός. Η πρώτη ήταν η καταστροφή, η δεύτερη ήταν τα θύματα, η τρίτη είναι ο Θεός. Σε αυτό το Δεύτερο Ανάγνωσμα ακούσαμε: «Αγαπητοί, είμαστε τα παιδιά του Θεού τώρα, ακόμα δεν φαίνεται τι ακριβώς θα γίνουμε» (1 Ιω 3:2), δηλαδή, την ελπίδα. Και αυτή είναι η χάρις του Κυρίου, που εξακολουθούμε να έχουμε: την ελπίδα. Την ελπίδα ότι Αυτός θα δείξει έλεος στους ανθρώπους Του, συμπόνια σε εκείνους που βρίσκονται σε μεγάλη δοκιμασία και οίκτο για τους καταστροφείς έτσι ώστε να μεταστραφούν. Και έτσι, η αγιότητα της Εκκλησίας φανερώνεται: με αυτούς τους ανθρώπους, με εμάς, που θα δούμε τον Θεό όπως Αυτός είναι. Ποια θα πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας αν θέλουμε να είμαστε και εμείς μέρος αυτού του πλήθους που ταξιδεύει προς τον Πατέρα, σε αυτό τον κόσμο της καταστροφής, σε αυτό τον κόσμο του πολέμου, σε αυτό τον κόσμο της δοκιμασίας; Η συμπεριφορά μας, όπως ακούσαμε στο Ευαγγέλιο, πρέπει να είναι η συμπεριφορά των Μακαρισμών. Μόνο αυτό το μονοπάτι θα μας οδηγήσει στη συνάντηση με τον Θεό. Μόνο αυτό το μονοπάτι θα μας σώσει από την καταστροφή, από τον αφανισμό της γης, της Δημιουργίας, της ηθικής, της ιστορίας, της οικογένειας, των πάντων. Αυτό το μονοπάτι και μόνο. Αλλά θα μας οδηγήσει μέσα από δύσκολα πράγματα! Θα μας φέρει προβλήματα, διωγμούς. Αλλά μόνο αυτό το μονοπάτι οδηγεί προς τα εμπρός. Επομένως, αυτοί οι άνθρωποι που υποφέρουν τόσο πολύ σήμερα εξαιτίας του εγωισμού των καταστροφέων, από τους αδερφούς μας καταστροφείς, αυτοί οι άνθρωποι εξακολουθούν να αγωνίζονται με τους Μακαρισμούς, με την ελπίδα να βρουν τον Θεό, να βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο με τον Κύριο ελπίζοντας να γίνουν άγιοι, κατά την ώρα της τελικής μας συνάντησης με Αυτόν.        

Ας μας βοηθήσει ο Κύριος και ας μας προσφέρει την χάρη αυτής της ελπίδας, καθώς και το θάρρος να αναδυθούμε από όλη αυτή την καταστροφή, την ερήμωση, τον σχετικισμό της ζωής, τον αποκλεισμό των άλλων, τον αποκλεισμό των αξιών, τον αποκλεισμό όλων εκείνων που ο Κύριος μας έχει προσφέρει. Από τον αποκλεισμό της ειρήνης! Ας μας απελευθερώσει από αυτό, και ας μας δώσει την χάρη να προχωρήσουμε με την ελπίδα να βρεθούμε κάποια μέρα πρόσωπο με πρόσωπο με Αυτόν. Και αυτή η ελπίδα, αδερφοί και αδερφές, δεν απογοητεύει!

+