Ομιλία του Πάπα Φραγκίσκου

Πλατεία του Αγίου Πέτρου

Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2014

 

Μόλις ακούσαμε μία από τις διασημότερες ρήσεις σε ολόκληρο το Ευαγγέλιο: «Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ (προσφέρετε στον Καίσαρα αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα και στο Θεό αυτά που ανήκουν στο Θεό Ματ. 22:21).»    

 Προκαλούμενος από τους Φαρισαίους που ήθελαν, όπως συνέβαινε, να τον εξετάσουν και να τον οδηγήσουν σε σφάλμα, ο Ιησούς δίνει αυτή την ειρωνική και ευφυή απάντηση. Είναι μία εντυπωσιακή φράση την οποία ο Κύριος έχει κληροδοτήσει σε όλους όσους βιώνουν ηθικούς ενδοιασμούς, ιδιαίτερα όταν η άνεση, ο πλούτος, η αίγλη, η δύναμη και η φήμη τους, βρίσκονται υπό αμφισβήτηση. Αυτό συμβαίνει συνεχώς. Πάντα γινόταν.  

Σίγουρα ο Ιησούς δίνει έμφαση στο δεύτερο σκέλος της φράσης: «και (προσφέρετε) στο Θεό αυτά που ανήκουν στο Θεό». Αυτό απαιτεί την παραδοχή και ομολογία – κατά πρόσωπο κάθε μορφής δύναμης – ότι ο Θεός είναι ο μόνος Κύριος του ανθρωπίνου είδους, και δεν υπάρχει άλλος. Αυτή είναι η αιώνια καινοτομία, που καλείται να αποκαλύπτεται καθημερινά, και αξιώνει την τιθάσευση του φόβου, που συχνά αισθανόμαστε στις εκπλήξεις του Θεού.   

Ο Θεός δεν φοβάται τα νέα πράγματα! Γι’ αυτό μας εκπλήσσει διαρκώς, ανοίγοντας τις καρδιές μας και οδηγώντας μας σε απρόβλεπτες διαδρομές. Μας ανανεώνει: σταθερά μας κάνει «καινούργιους». Ένας Χριστιανός που ζει το Ευαγγέλιο είναι «Θεού καινοτομία» για την Εκκλησία και τον κόσμο. Πόσο αγαπάει ο Θεός αυτή την «καινοτομία»!

 «Προσφέροντας στον Θεό αυτά που ανήκουν στο Θεό» σημαίνει να είσαι υπάκουος στο θέλημά Του, αφιερώνοντας τις ζωές μας σε εκείνον και δουλεύοντας για το βασίλειο του, του ελέους, της αγάπης και της ειρήνης.  

Εδώ είναι που βρίσκεται η πραγματική μας δύναμη, εδώ είναι η μαγιά που την κάνει να μεγαλώσει και το αλάτι που δίνει την γεύση σε όλες μας τις προσπάθειες να καταπολεμήσουμε τον επικρατούντα πεσιμισμό, που προτείνει σε εμάς ο κόσμος. Εδώ είναι επίσης που φανερώνεται η ελπίδα μας, διότι όταν στηρίζουμε την ελπίδα μας στον Θεό, μήτε εγκαταλείπουμε την πραγματικότητα, ούτε ψάχνουμε για άλλοθι. Αντίθετα, μοχθούμε να προσφέρουμε στον Θεό αυτά που ανήκουν στον Θεό. Γι’ αυτό εμείς οι Χριστιανοί κοιτάζουμε προς το μέλλον, το μέλλον του Θεού. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να ζήσουμε αυτή τη ζωή στην μέγιστη πληρότητα – με τα πόδια μας σταθερά τοποθετημένα στο έδαφος – και να αποκρινόμαστε με θάρρος σε οποιεσδήποτε νέες προκλήσεις βρεθούν στο διάβα μας.        

Αυτές τις μέρες, κατά τη διάρκεια της Έκτακτης Συνόδου των Επισκόπων, έχουμε δει πόσο πραγματικό είναι αυτό. «Σύνοδος» σημαίνει να «ταξιδεύεις μαζί». Και όντως οι ποιμένες και οι κοσμικοί άνθρωποι, από κάθε μέρος του κόσμου, έχουν έρθει στην Ρώμη, φέρνοντας την φωνή των ιδιαίτερων Εκκλησιών τους, ώστε να βοηθήσουν τις σημερινές οικογένειες να περπατήσουν τον δρόμο του Ευαγγελίου με το βλέμμα τους προσηλωμένο στον Ιησού. Ήταν σπουδαία εμπειρία, μέσω της οποίας ζήσαμε συνοδικά και συναδερφικά, και νοιώσαμε την δύναμη του Αγίου Πνεύματος που σταθερά οδηγεί και ανανεώνει την Εκκλησία. Η Εκκλησία καλείται να μην χάσει καθόλου χρόνο παρά να γυρέψει την επίδεση των ανοιχτών πληγών και την αναζωπύρωση της ελπίδας σε τόσο πολλούς ανθρώπους που έχουν χάσει την ελπίδα.            

Για το δώρο αυτής της Συνόδου και το εποικοδομητικό πνεύμα που έχει, καθένας ας επιδείξει, σε συμφωνία με τον Απόστολο Παύλο ότι: «ευχαριστούμε τον Θεό πάντοτε για όλους εσάς, κάνοντας αναφορά για εσάς στις προσευχές μας αδιαλείπτως» (1η Επιστολή προς Θεσ. 1:2). Το Άγιο Πνεύμα, το οποίο κατά την διάρκεια αυτών των πολυάσχολων ημερών μας επέτρεψε να εργαστούμε γενναιόδωρα, με πραγματική ελευθερία και ταπεινή δημιουργικότητα, ας εξακολουθήσει να καθοδηγεί το ταξίδι, που, μέσα από τις Εκκλησίες απ’ άκρο σ’ άκρο του κόσμου, μας μεταφέρει στην Τακτική Σύνοδο των Επισκόπων, τον Οκτώβριο του 2015. Έχουμε σπείρει και εξακολουθούμε να σπέρνουμε, υπομονετικά και επίμονα, με την πεποίθηση ότι είναι ο Κύριος που προσφέρει ανάπτυξη, σε αυτά που έχουμε σπείρει. (Επιστολή προς Κορινθίους 3:6).     

Την σημερινή μέρα της Μακαριωνυμίας του Πάπα Παύλου του 6ου, αναλογίζομαι τα λόγια με τα οποία εδραίωσε την Σύνοδο των Επισκόπων: «μέσα από την προσεκτική μελέτη των σημείων των καιρών, καταβάλουμε κάθε προσπάθεια να προσαρμόσουμε τρόπους και μεθόδους… για τις αυξανόμενες ανάγκες του καιρού μας και τις μεταβαλλόμενες συνθήκες της κοινωνίας (Αποστολικό Γράμμα Motu Proprio Apostolica Sollicitudo).

Όταν κοιτάμε αυτόν τον σπουδαίο Πάπα, αυτό τον θαρραλέο Χριστιανό, τον ακούραστο απόστολο, δεν μπορούμε παρά να πούμε στην σκέψη του Θεού, μία λέξη τόσο απλή όσο θερμή και σημαντική: ευχαριστούμε! Σε ευχαριστούμε, ακριβέ και αγαπημένε Πάπα Παύλε. Ευχαριστούμε για την ταπεινή και προφητική σου μαρτυρία αγάπης για τον Χριστό και την Εκκλησία του!     

Στο προσωπικό του ημερολόγιο, ο μεγάλος τιμονιέρης της Συνόδου έγραψε, στο πέρας της τελευταίας συνεδρίασης: «Ίσως ο Κύριος να με κάλεσε και να με διατήρησε σε αυτή την υπηρεσία, όχι διότι είμαι ο πλέον κατάλληλος γι’ αυτή, ή τόσο που να μπορώ να κατευθύνω και να λυτρώσω την Εκκλησία, από τις παρούσες δυσκολίες, αλλά για να μπορώ να υπομείνω κάτι για την Εκκλησία, και με αυτό τον τρόπο θα είναι ξεκάθαρο ότι αυτός, και κανένας άλλος, δεν είναι ο οδηγός και σωτήρας της (P.  Macchi, Paolo VI nella sua parola, Brescia, 2001, pp. 120-121). Σε αυτή την ταπεινότητα, το μεγαλείο του Οσίου Παύλου 6ου φεγγοβολάει: πριν την εμφάνιση μίας εξασφαλισμένης και εχθρικής κοινωνίας. Μπορούσε να συγκρατήσει στέρεα, με διορατικότητα και σοφία – και ενίοτε μόνος – το κουμάντο του καραβιού του Πέτρου, δίχως ποτέ να χάνει την χαρά και την εμπιστοσύνη του στον Κύριο.        

Ο Παύλος ο 6ος πραγματικά «προσέφερε στο Θεό αυτά που ανήκουν στο Θεό» αφιερώνοντας ολόκληρη την ζωή του στο «ιερό, πανηγυρικό και σοβαρό έργο της συνέχισης στην ιστορία και της ανάπτυξης στη γη, της αποστολής του Χριστού» (Ομιλία για το Τυπικό της Στέψης: Insegnamenti I, 1963, 26), αγαπώντας την Εκκλησία και οδηγώντας την έτσι ώστε να μπορεί να είναι «ταυτόχρονα η αγαπημένη μητέρα της πανανθρώπινης οικογένειας και ο αρωγός της σωτηρίας (Εγκύκλιος Λόγος Ecclesiam Suam, Πρόλογος).

+