στη Λειτουργία της 4ης Ιουνίου 2013

 Ο Πάπας Φραγκίσκος μίλησε και πάλι για τη διαφθορά, κατά τη Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Αγίας Μάρθας. Το πρωί της Τρίτης 4 Ιουνίου, πρότεινε να σκεφτούν οι πιστοί σχετικά με τη γλώσσα που χρησιμοποιούν συνήθως οι διεφθαρμένοι άνθρωποι, δηλαδή τη γλώσσα της υποκρισίας : την ίδια, είπε, που χρησιμοποίησε ο Σατανάς στην έρημο όταν έβαλε σε πειρασμό τον Ιησού.

Στην ομιλία του, ο Πάπας εμπνεύστηκε από μια σελίδα του κατά Μάρκον Ευαγγελίου (12, 13-17), στην οποία ο ευαγγελιστής διηγείται την απόπειρα «μερικών φαρισαίων και μερικών Ηρωδιανών» να παγιδεύσουν τον Ιησού : μόνο «μερικών, επισήμανε ο Πάπας, γιατί δεν ήταν όλοι μοχθηροί». «Χτές, μιλήσαμε για τους διεφθαρμένους. Σήμερα βρίσκουμε τη γλώσσα των διεφθαρμένων. Ποια είναι η γλώσσα τους ; Η γλώσσα της υποκρισίας. Δεν είμαστε εμείς που το λέμε, δεν είμαι εγώ που το λέω, αλλά ο Ιησούς, γνωρίζοντας την υποκρισία τους». Η υποκρισία, υπογράμμισε ακόμα, είναι «η γλώσσα των διεφθαρμένων. Αυτοί δεν αγαπούν την αλήθεια, δεν αγαπούν παρά μόνο τον εαυτό τους κι έτσι επιδιώκουν να απατούν, να παρασύρουν τον άλλον στο ψέμα τους, στην απάτη τους. Η καρδιά τους ψεύδεται· δεν μπορούν να πουν την αλήθεια. Την ίδια γλώσσα χρησιμοποίησε ο Σατανάς μετά τη νηστεία στην έρημο. Πεινάς : αυτή την πέτρα μπορείς να την κάνεις ψωμί· έπειτα : γιατί το σκέφτεσαι, πέσε από τη στέγη του ναού κάτω. Αυτή η γλώσσα, που μοιάζει πειστική, οδηγεί στο λάθος, στο ψέμα». Η υποκρισία είναι λοιπόν η γλώσσα της διαφθοράς, και βέβαια όχι η «γλώσσα της αλήθειας, γιατί η αλήθεια, διευκρίνισε ο Επίσκοπος Ρώμης, δεν πάει ποτέ μόνη· πάει πάντα μαζί με την αγάπη. Δεν υπάρχει αλήθεια χωρίς αγάπη. Η αγάπη είναι η πρώτη αλήθεια. Κι αν δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει αλήθεια». Αντίθετα, οι υποκριτές, «θέλουν μια αλήθεια δούλη των συμφερόντων τους». Ακόμα κι αν υπάρχει σ’ αυτούς ένα είδος αγάπης· αλλά είναι η «αγάπη για τον εαυτό τους», ένα είδος «ναρκισσιστικής ειδωλολατρίας που τους οδηγεί να προδίδουν τους άλλους και οδηγεί στις καταχρήσεις της εμπιστοσύνης». Αντίθετα, « η πραότητα που θέλει από εμάς ο Ιησούς δεν έχει καθόλου να κάνει μ’ εκείνη τη χαμερπή κολακεία, μ’ εκείνο τον γλυκερό τρόπο να φέρεται κανείς. Καθόλου. Η πραότητα είναι απλή όπως των παιδιών· και το παιδί δεν είναι υποκριτής γιατί δεν είναι διεφθαρμένο. Όταν ο Ιησούς λέει : ο λόγος σας να είναι το ναι, ναι και το ου, ου, με μια παιδική ψυχή, μας λέει το αντίθετο από αυτό που λένε οι διεφθαρμένοι». Όλοι μας, αναγνώρισε ο Πάπας Φραγκίσκος, έχουμε στην πραγματικότητα «μια κάποια εσωτερική αδυναμία» και μας αρέσει «να λένε καλά για μας». Κι αυτό αρέσει σε όλους, στο τέλος τέλος, όλοι έχουμε μια υποψία ματαιοδοξίας. Οι διεφθαρμένοι το ξέρουν και, με τη γλώσσα τους, «προσπαθούν να μας κάνουν πιο αδύναμους». Λοιπόν, «ας σκεφτούμε σήμερα σοβαρά, συνέστησε, ποια είναι η γλώσσα μας : μιλάμε εν αληθεία με αγάπη, ή μιλάμε κάπως αυτή τη γλώσσα» που μας οδηγεί να λέμε ωραία πράγματα που όμως δεν τα αισθανόμαστε έτσι ;« Η γλώσσα μας ας είναι ευαγγελική», ευχήθηκε ο Άγιος Πατήρ. Και «ας ζητήσουμε σήμερα  από τον Κύριο η γλώσσα μας να είναι η γλώσσα των απλών, των παιδιών, η γλώσσα των υιών του Θεού : επομένως να μιλάμε την αλήθεια της αγάπης».      

 

 +