Μεγάλος Αδελφός

Οι ευχές του Πάπα Φραγκίσκου για τα Χριστούγεννα

 

Πώς να γίνεται η εργασία στην Κούρια

                 Επαγγελματισμός, υπηρεσία, αγιότητα και λιγότερη φλυαρία

Εξοχότατοι,

Αγαπητοί Αδελφοί Επίσκοποι και Ιερείς,

Αγαπητοί Αδελφοί και Αδελφές, είμαι πολύ ευγνώμων στον κοσμήτορα Καρδινάλιο για τα λόγια του. Ευχαριστώ!

 

Ο Κύριος μας αξίωσε να περάσουμε την περίοδο της προ των Χριστουγέννων νηστείας, και πολύ σύντομα φτάσαμε σ’ αυτές τις τελευταίες μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Είναι μέρες που τις χαρακτηρίζει μια μοναδική πνευματική ατμόσφαιρα συγκινήσεων, αναμνήσεων και σημείων, λειτουργικών και άλλων, όπως η φάτνη… Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα γίνεται αυτή η παραδοσιακή συνάντηση μαζί μ’ εσάς τους Προϊστάμενους και Επίσημους της Ρωμαϊκής Κούριας, που συνεργάζεστε καθημερινά στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Σας χαιρετώ όλους στοργικά. Επιτρέψτε μου να απευθύνω ειδικό χαιρετισμό στον Αρχιεπίσκοπο Πιέτρο Παρολίν, που πρόσφατα ανέλαβε την υπηρεσία του ως Γραμματέας του Κράτους (;) και χρειάζεται τις προσευχές μας!

Ενώ οι καρδιές μας είναι γεμάτες ευγνωμοσύνη στον Θεό, που τόσο πολύ μας αγάπησε ώστε μας έστειλε τον μονογενή του Υιό, είναι επίσης καλό να κάνουμε τόπο για ευγνωμοσύνη του ενός προς τον άλλον. Έτσι, τα πρώτα μου Χριστούγεννα ως Επίσκοπος Ρώμης, αισθάνομαι επίσης την ανάγκη να εκφράσω τις ειλικρινείς ευχαριστίες μου σε όλους εσάς ως κοινότητα εργασίας και στον καθένα σας ξεχωριστά. Σας ευχαριστώ για την εργασία που κάνετε κάθε μέρα: για τη φροντίδα, την επιμέλεια και τη δημιουργικότητα που δείχνετε· και για την προσπάθειά σας – ξέρω πως δεν είναι πάντα εύκολο – να εργάζεστε μαζί στο γραφείο, να ακούτε αλλά και να προκαλείτε ο ένας τον άλλον, και να εκδηλώνετε ό,τι καλύτερο έχετε στις διαφορετικές σας προσωπικότητες και στα διαφορετικά σας χαρίσματα, με πνεύμα αμοιβαίου σεβασμού. 

Ειδικά θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σ’ εκείνους που ολοκληρώνουν την υπηρεσία τους και πλησιάζουν στην συνταξιοδότησή τους. Ως ιερείς και επίσκοποι ξέρουμε πολύ καλά πως ποτέ δεν αποσυρόμαστε πλήρως, αλλά αφήνουμε το γραφείο, και σωστά, ώστε να αφιερωθούμε με κάπως περισσότερη πληρότητα στην προσευχή και στη φροντίδα των ψυχών, αρχίζοντας από τη δική μας! Έτσι ένα πολύ ειδικό και εγκάρδιο ‘ευχαριστώ’ απευθύνεται σ’ εκείνους από σας που εργάστηκαν τόσο πολλά χρόνια εδώ με τεράστια αφοσίωση, κρυμμένοι από τα μάτια του κόσμου. Είναι κάτι αληθινά θαυμαστό. Σέβομαι τόσο πολύ αυτούς τους ‘Μονσινιόρι’ που βγήκαν από το ίδιο καλούπι όπως οι curiales του παλιού καιρού, υποδειγματικά πρόσωπα… Τους χρειαζόμαστε ακόμα σήμερα! Άνθρωποι που εργάζονται με αρμοδιότητα, ακρίβεια και αυτοθυσία για να εκπληρώσουν τα καθημερινά τους καθήκοντα. Θα ήθελα στο σημείο αυτό να αναφέρω μερικούς απ’ αυτούς ονομαστικά, για να εκφράσω την εκτίμηση και την ευγνωμοσύνη μου, αλλά ξέρουμε πως, σε κάθε κατάλογο, τα πρώτα ονόματα που σημειώνουν οι άνθρωποι είναι οι απόντες! Εξάλλου, θα κινδύνευα να παρασιωπήσω κάποιον και να διαπράξω έτσι μια αδικία και μια στέρηση αγάπης. Αλλά θέλω να πω σ’ αυτούς τους αδελφούς μας ότι προσέφεραν πολύ σημαντική μαρτυρία στην πορεία της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία.

Αποτελούν επίσης ένα παράδειγμα, και το παράδειγμά τους και η μαρτυρία τους με κάνουν να σκεφτώ δύο χαρακτηριστικά των εργαζομένων  και ακόμα περισσότερο των προϊσταμένων στην Κούρια, τα οποία θα ήθελα να υπογραμμίσω: τον επαγγελματισμό και την υπηρεσία.

Με τον όρο επαγγελματισμός εννοώ την υπευθυνότητα, την επιμέλεια, την κατά μέτωπο αντιμετώπιση των πραγμάτων… Αυτό είναι ένα βασικό απαιτούμενο για να εργαστεί κάποιος στην Κούρια. Φυσικά, ο επαγγελματισμός είναι κάτι που αναπτύσσεται, και εν μέρει αποκτάται· αλλά νομίζω ότι, ακριβώς για να αναπτυχθεί και για ν’ αποκτηθεί, χρειάζεται να υπάρχει μια καλή θεμελίωση από την αρχή.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η υπηρεσία: υπηρεσία προς τον Πάπα και προς τους επισκόπους, προς την παγκόσμια Εκκλησία και προς τις επιμέρους Εκκλησίες. Στη Ρωμαϊκή Κούρια μαθαίνει κανείς – με έναν ειδικό τρόπο, ‘τον αναπνέει κανείς’ – αυτή τη διπλή όψη της Εκκλησίας, αυτή την εναλλαγή του παγκόσμιου και του ειδικού. Νομίζω πως αυτή είναι μια από τις πιο λεπτές εμπειρίες εκείνων που ζουν και εργάζονται στη Ρώμη: ‘να αισθάνονται’ την Εκκλησία κατ’ αυτό τον τρόπο. Όταν λείπει ο επαγγελματισμός, υπάρχει μια αργή τάση προς τα κάτω προς τη μετριότητα. Οι φάκελοι γεμίζουν τετριμμένες και άπνοες πληροφορίες, και γίνονται ανίκανοι για ανοίγματα σε υψηλές προοπτικές. Τότε επίσης, όταν η στάση δεν είναι πια η στάση της υπηρεσίας προς τις ιδιαίτερες Εκκλησίες και τους επισκόπους των, η δομή της Κούριας μετατρέπεται σ’ ένα βαρύ, γραφειοκρατικό τελωνείο, που συνεχώς επιθεωρεί κι εξετάζει, εμποδίζοντας το έργο του Αγίου Πνεύματος και την ανάπτυξη του λαού του Θεού.

 Σ’ αυτά τα δύο προσόντα του επαγγελματισμού και της υπηρεσίας, θα ήθελα να προσθέσω ένα τρίτο, που είναι η αγιότητα της ζωής. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι στην ιεραρχία των αξιών, αυτή είναι η πιο σημαντική. Πράγματι, αυτή είναι θεμελιακή για την ποιότητα της εργασίας μας, της υπηρεσίας μας. Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να πω ότι στη Ρωμαϊκή Κούρια υπήρξαν, και υπάρχουν ακόμα, άγιοι. Αυτό το είπα δημόσια σε περισσότερες από μία ευκαιρίες, για να ευχαριστήσω με αυτό τον τρόπο τον Κύριο. Αγιότητα σημαίνει μια ζωή βυθισμένη στο Πνεύμα, μια καρδιά ανοιχτή στον Θεό, αδιάλειπτη προσευχή, βαθιά ταπείνωση και αδελφική αγάπη στις σχέσεις μας με τους συνεργάτες μας. Σημαίνει επίσης αποστολικότητα, διακριτική και πιστή ποιμαντική προσφορά, που διεξάγεται με ζήλο σε άμεση επαφή με τον λαό του Θεού. Για τους ιερείς, αυτό είναι απαραίτητο.

Αγιότητα, στην Κούρια, σημαίνει επίσης συνειδησιακή αντίσταση. Μάλιστα, συνειδησιακή αντίσταση στη φλυαρία! Δικαίως επιμένουμε στη σημασία της συνειδησιακής αντίστασης, αλλά ίσως κι εμείς οι ίδιοι έχουμε ανάγκη να την ασκούμε ως μέσον άμυνας του εαυτού μας απέναντι σ’ έναν άγραφο νόμο του περιβάλλοντός μας, που δυστυχώς είναι ο νόμος της φλυαρίας. Έτσι, ας γίνουμε όλοι αντιστασιακοί συνειδήσεως· και προσέξτε, δεν κάνω απλώς κήρυγμα! Γιατί η φλυαρία είναι επιβλαβής για τον λαό, επιβλαβής για την εργασία μας και για το περιβάλλον μας.

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας αισθανθούμε κοντά ο ένας στον άλλον σ’ αυτό το τελευταίο τμήμα του δρόμου προς την Βηθλεέμ. Θα κάναμε καλά να σκεφτούμε τον άγιο Ιωσήφ, που ήταν τόσο σιωπηλός αν και τόσο απαραίτητος στο πλάι της Παναγίας. Ας τον σκεφτούμε αυτόν και τη φροντίδα του, την γεμάτη αγάπη, για τη Μαρία και για το Βρέφος Ιησού. Αυτό μπορεί να μας πει πολλά για την υπηρεσία μας προς την Εκκλησία! Έτσι ας βιώσουμε τα φετινά Χριστούγεννα σε πνευματική εγγύτητα προς τον άγιο Ιωσήφ. Αυτό θα είναι ευεργετικό για όλους μας!

Σας ευχαριστώ μ’ όλη μου την καρδιά για την εργασία σας και ιδιαίτερα για τις προσευχές σας. Ειλικρινά αισθάνομαι ‘ανυψωμένος’ από τις προσευχές σας και σας παρακαλώ να συνεχίσετε να με στηρίζετε με τον τρόπο αυτόν. Κι εγώ επίσης σας μνημονεύω ενώπιον του Κυρίου, και σας δίνω την ευλογία μου μαζί με τις καλύτερες ευχές μου για ολόφωτα και ειρηνικά Χριστούγεννα για καθέναν από σας και για όσους αγαπάτε. Καλά Χριστούγεννα!   

+