Μεγάλος Αδελφός

1η Κυριακή της προ των Χριστουγέννων νηστείας

 Πλατεία Αγίου Πέτρου

1η Κυριακή της προ των Χριστουγέννων νηστείας, 1η Δεκεμβρίου 2013

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, Καλημέρα !

Αρχίζουμε σήμερα, πρώτη Κυριακή της προ των Χριστουγέννων νηστείας, ένα καινούργιο λειτουργικό έτος, δηλαδή μια καινούργια πορεία του Λαού του Θεού μαζί με τον Ιησού Χριστό, τον Ποιμένα μας, που μας οδηγεί μέσα στην ιστορία προς την πραγμάτωση της Βασιλείας του Θεού. Γι’ αυτό η σημερινή μέρα έχει ένα ειδικό θέλγητρο, μας κάνει να αισθανόμαστε ένα βαθύ αίσθημα του νοήματος της ιστορίας. Ανακαλύπτουμε και πάλι την ομορφιά τής από κοινού όλων πορείας μας : η Εκκλησία, με την κλήση της και την αποστολή της, και η ανθρωπότητα ολόκληρη, οι λαοί, οι πολιτισμοί, τεχνικοί και πνευματικοί, όλοι εν πορεία στα μονοπάτια του χρόνου.

Αλλά εν πορεία προς τα πού; Υπάρχει κοινός προορισμός; Και ποιος είναι αυτός; Ο Κύριος μας απαντά μέσω του προφήτη Ησαΐα, και λέει τα εξής :

Θα ‘ρθούνε μέρες που το όρος του ναού θα κυριαρχεί πάνω στα βουνά, ψηλότερο απ’ όλα τ’ άλλα. Εκεί θα συρρέουν οι λαοί. Εκεί θα τρέχουν έθνη πολλά. ‘Εμπρός, θα λένε, ας ανεβούμε στο όρος του Κυρίου, στον οίκο το Θεού του Ιακώβ, τον δρόμο του να μας διδάξει για να τον ακολουθήσουμε’ ( 2, 2-3).

Αυτό λέει ο Ησαΐας σχετικά με τον προορισμό προς τον οποίο πορευόμαστε. Είναι ένα παγκόσμιο προσκύνημα προς έναν κοινό προορισμό, ο οποίος στην Παλαιά Διαθήκη είναι η Ιερουσαλήμ, όπου υψώνεται ο ναός του Κυρίου, επειδή από εκεί, από την Ιερουσαλήμ, ήρθε η αποκάλυψη του προσώπου του Θεού και του νόμου του. Η αποκάλυψη βρήκε στον Ιησού Χριστό την εκπλήρωσή της, και ο «ναός του Κυρίου» έγινε ο Ίδιος, ο σαρκωθείς Λόγος : Αυτός είναι ο οδηγός και ταυτόχρονα ο σκοπός της πορείας μας, της πορείας όλου του Λαού του Θεού· και μέσα στο φως του μπορούν και οι άλλοι λαοί να βαδίσουν προς το Βασίλειο της δικαιοσύνης, προς το Βασίλειο της ειρήνης. Ο προφήτης λέει ακόμα : «Τα ξίφη τους θα τα σφυρηλατήσουν σε άροτρα και τις λόγχες τους σε δρεπάνια. Ξίφος δεν θα σηκώνει το ένα έθνος ενάντια στο άλλο, και πια δεν θα μαθαίνουν να πολεμούν» (2, 4). Θα ήθελα να επαναλάβω αυτό που λέει ο προφήτης, προσέξτε το : «Τα ξίφη τους θα τα σφυρηλατήσουν σε άροτρα και τις λόγχες τους σε δρεπάνια. Ξίφος δεν θα σηκώνει το ένα έθνος ενάντια στο άλλο, και πια δεν θα μαθαίνουν να πολεμούν». Αλλά πότε θα συμβεί αυτό; Πόσο ωραία θα είναι η μέρα που τα όπλα θα ξεμονταρηστούν, για να μετατραπούν σε εργαλεία εργασίας ! Πόσο ωραία θα είναι εκείνη η μέρα ! Κι αυτό είναι δυνατόν ! Ας στοιχηματίσουμε στην ελπίδα, στην ελπίδα της ειρήνης, κι αυτό θα γίνει δυνατόν ! 

Αυτός ο δρόμος δεν τελειώνει ποτέ. Όπως και στη ζωή του καθενός μας, πρέπει πάντα να ξαναρχίζουμε, να ξανασηκωνόμαστε, να ξαναβρίσκουμε το νόημα του προορισμού της ύπαρξής του ο καθένας, το ίδιο για τη μεγάλη ανθρώπινη οικογένεια, πρέπει να ανανεώνουμε πάντα τον κοινόν ορίζοντα προς τον οποίον πορευόμαστε. Τον ορίζοντα της ελπίδας ! Αυτός είναι ο ορίζοντας για να κάνουμε μια καλή πορεία. Ο χρόνος της προ των Χριστουγέννων νηστείας, που τον αρχίζουμε και πάλι σήμερα, μας ξαναδίνει τον ορίζοντα της ελπίδας, μιας ελπίδας που δεν απογοητεύει γιατί είναι θεμελιωμένη στον Λόγο του Θεού. Μιας ελπίδας που δεν απογοητεύει, απλώς επειδή ο Κύριος δεν απογοητεύει ποτέ ! Αυτός είναι πιστός ! Δεν απογοητεύει ! Ας σκεφτούμε κι ας αισθανθούμε αυτή την ομορφιά. 

Το πρότυπο αυτής της πνευματικής στάσης, αυτού του τρόπου υπάρξεως και πορείας στη ζωή, είναι η Παρθένος Μαρία. Μια απλή χωριατοπούλα, που φέρνει μέσα στην καρδιά της όλη την ελπίδα του Θεού ! Στα σπλάχνα της, η ελπίδα του Θεού σαρκώθηκε, έγινε άνθρωπος, έγινε ιστορία : ο Ιησούς Χριστός. Το Μεγαλυνάρι της είναι το άσμα του Λαού του Θεού εν πορεία, και όλων όσοι ελπίζουν στον Θεό, στη δύναμη της ευσπλαχνίας του. Ας αφεθούμε να οδηγηθούμε από εκείνην, που είναι μητέρα και ξέρει πως να μας οδηγήσει. Ας αφεθούμε να μας οδηγήσει εκείνη αυτή την περίοδο της προσμονής και της ενεργού επαγρύπνησης.

+