Μεγάλος Αδελφός

Μίμηση και Ειρήνη του Χριστού

ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΑΣΊΖΗ

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

Πλατεία Αγίου Φραγκίσκου, Ασίζη

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013 

 

«Σ’ ευχαριστώ, Πατέρα, Κύριε του ουρανού και της γης, γιατί αυτά που έκρυψες από τους σοφούς και τους συνετούς τα φανέρωσες στους ταπεινούς» (Μτ 11, 25).

 

Να ειρηνεύετε όλοι σας και να ‘στε καλά ! Μ’ αυτό τον φραγκισκανικό χαιρετισμό σας ευχαριστώ που ήρθατε εδώ, σ’ αυτή τη γεμάτη ιστορία και πίστη πλατεία, για να προσευχηθούμε μαζί.

 

Σήμερα κι εγώ, όπως πολλοί από τους προσκυνητές, ήρθα για να δοξάσω τον Πατέρα για όλα αυτά που θέλησε ν’ αποκαλύψει σ’ έναν από τους «νηπίους» για τους οποίους μας μιλάει το Ευαγγέλιο : στον Φραγκίσκο, γιο ενός πλούσιου εμπορευόμενου της Ασίζης. Η συνάντηση με τον Ιησού τον έκανε να απεκδυθεί μια άνετη και ανέμελη ζωή, για να συζευχθεί την «Κυρία Πτωχεία»  και να ζήσει ως αληθινός γιος του ουράνιου Πατέρα. Για τον άγιο Φραγκίσκο, αυτή η επιλογή έδειχνε ένα ριζικό τρόπο να μιμηθεί τον Χριστό, να ενδυθεί Εκείνον που, ενώ ήταν πλούσιος, έγινε φτωχός ώστε να μας πλουτίσει με τη φτώχεια του (2 Κορ 8, 9). Σε όλη τη ζωή του Φραγκίσκου, η αγάπη για τους φτωχούς και η μίμηση του φτωχού Χριστού είναι δυο στοιχεία ενωμένα αδιάζευκτα, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

 

Ποια μαρτυρία μας δίνει σήμερα ο Φραγκίσκος ;  Τι μας λέει, όχι με τα λόγια του – αυτό είναι εύκολο – αλλά με τη ζωή του ;

 

1. Το πρώτο που μας λέει, η θεμελιακή πραγματικότητα που μας δίνει ως μαρτυρία είναι η εξής :

να είσαι χριστιανός σημαίνει ζωτική σχέση με το Πρόσωπο του Ιησού, σημαίνει να Τον ενδυθείς, να μοιάσεις μ’ Αυτόν.

Από πού ξεκινάει ο δρόμος του Φραγκίσκου προς τον Χριστό ; Ξεκινάει από το βλέμμα του Ιησού πάνω στον σταυρό. Να αφεθούμε να μας κοιτάξει Εκείνος τη στιγμή που δίνει τη ζωή του για μας και μας ελκύει σ’ Αυτόν. Ο Φραγκίσκος είχε αυτή την εμπειρία ιδιαίτερα στη μικρή εκκλησία του αγίου Δαμιανού, ενώ προσευχόταν μπροστά στον Εσταυρωμένο, που κι εγώ θα μπορέσω σήμερα να τιμήσω. Σ’ εκείνο τον Εσταυρωμένο ο Ιησούς δεν φαίνεται νεκρός, αλλά ζωντανός ! Το αίμα κυλάει από τις πληγές των χεριών, των ποδιών και της πλευράς του, αλλά αυτό το αίμα εκφράζει τη ζωή. Τα μάτια του Ιησού δεν είναι κλειστά, αλλά ανοιχτά : ένα βλέμμα που μιλάει στην καρδιά. Και ο Εσταυρωμένος δεν μας μιλάει ούτε για ήττα ούτε για αποτυχία. Παραδόξως μας μιλάει για ένα θάνατο που είναι ζωή, που γεννά τη ζωή, γιατί μας μιλάει γι’ αγάπη, γιατί είναι η σαρκωμένη Αγάπη του Θεού, και η Αγάπη δεν πεθαίνει, το αντίθετο, θριαμβεύει πάνω στο κακό και στον θάνατο. Αυτός που αφήνεται να τον κοιτάξει ο εσταυρωμένος Ιησούς είναι ανα-δημιουργημένος, γίνεται «καινή κτίση». Όλα ξεκινούν από εδώ : πρόκειται για την εμπειρία της χάρης που μεταμορφώνει, το γεγονός ότι είμαστε αγαπημένοι χωρίς να το αξίζουμε, μολονότι αμαρτωλοί. Γι’ αυτό ο Φραγκίσκος μπορεί να πει, όπως ο Παύλος : « Όσο για μένα, δεν θέλω άλλη αφορμή για καύχηση εκτός από τον σταυρό του κυρίου μας Ιησού Χριστού» (Γαλ 6, 14).

 

Απευθυνόμαστε σ’ εσένα, Φραγκίσκε, και σου ζητάμε : μάθε μας να στέκουμε μπροστά στον Εσταυρωμένο, ν’ αφηνόμαστε να μας κοιτάζει Αυτός, να  αφηνόμαστε να μας συγχωρεί και να μας αναδημιουργεί με την αγάπη του.

 

2. Ακούσαμε, στο Ευαγγέλιο, αυτά τα λόγια : «Ελάτε σ’ εμένα όλοι εσείς που κοπιάζετε και που σηκώνετε κάποιο φορτίο, κι εγώ θα σας ξεκουράσω. Σηκώστε πάνω σας τον ζυγό μου, γίνετε μαθητές μου, γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ξεκούραση» ( Μτ 11, 28-29).

 

Το δεύτερο πράγμα που μας δίνει ο Φραγκίσκος ως μαρτυρία :

όποιος ακολουθεί τον Χριστό έχει την πραγματική ειρήνη, αυτήν που μόνο Εκείνος και όχι ο κόσμος μπορεί να μας δώσει.

Πολλοί συνδυάζουν τον άγιο Φραγκίσκο με την ειρήνη, και δικαίως, λίγοι όμως προχωρούν σε βάθος. Ποια είναι η ειρήνη που δέχτηκε ο Φραγκίσκος και την έζησε και που μας τη μεταδίδει ; Η ειρήνη του Χριστού, που πέρασε από την πιο μεγάλη αγάπη, την αγάπη του Σταυρού. Είναι η ειρήνη που ο αναστημένος Ιησούς έδωσε στους μαθητές όταν παρουσιάστηκε ανάμεσά τους (Ιω 20, 19. 20).

 

Η φραγκισκανική ειρήνη δεν είναι ένα αίσθημα γλυκερό. Σας παρακαλώ : αυτός ο άγιος Φραγκίσκος δεν υπάρχει !  Ούτε είναι ένα είδος πανθεϊστικής αρμονίας με τις κοσμικές ενέργειες… κι αυτό δεν είναι φραγκισκανικό ! Όχι, αλλά είναι μια ιδέα που κάποιοι τη μαστόρεψαν !  Η ειρήνη του αγίου Φραγκίσκου είναι η ειρήνη του Χριστού, και τη βρίσκει όποιος «σηκώνει πάνω του» τον «ζυγό» του, δηλαδή την εντολή του : ΄Εχετε αγάπη μεταξύ σας όπως εγώ σας αγάπησα (Ιω 13, 34. 15,12). Και δεν μπορεί κανείς να σηκώνει αυτό τον ζυγό με αλαζονεία, με έπαρση, με υπερηφάνεια, αλλά μπορεί κανείς να τον σηκώνει μόνο με πραότητα και ταπείνωση καρδιάς.

 

Απευθυνόμαστε σ’ εσένα, Φραγκίσκε, και σου ζητάμε : μάθε μας να είμαστε «όργανα ειρήνης», της ειρήνης που πηγάζει από τον Θεό, της ειρήνης που μας έφερε ο Κύριος Ιησούς.

 

3. Ο Φραγκίσκος αρχίζει τον Ύμνο έτσι : «Ύψιστε, παντοδύναμε, αγαθέ Κύριε… Ας είσαι δοξασμένος… μαζί με όλα τα πλάσματά σου» (ΦΦ,1820). Η αγάπη για όλη τη δημιουργία, για την αρμονία της ! Ο Άγιος της Ασίζης μαρτυρεί σεβασμό για όλα όσα δημιούργησε ο Θεός  και όπως Αυτός τα δημιούργησε, χωρίς πειραματισμούς πάνω στη δημιουργία για να την καταστρέψουμε. Να τη βοηθούμε να αυξάνει, να είναι πιο ωραία και πιο όμοια με αυτό που δημιούργησε ο Θεός. Και προπάντων ο άγιος Φραγκίσκος μαρτυρεί σεβασμό προς τα πάντα, μαρτυρεί ότι ο άνθρωπος καλείται να φυλάει τον άνθρωπο, ότι ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο της δημιουργίας στη θέση όπου ο Θεός – ο Δημιουργός – τον θέλησε. Όχι ένα όργανο των ειδώλων που δημιουργούμε. Η αρμονία και η ειρήνη ! Ο Φραγκίσκος υπήρξε άνθρωπος αρμονίας, άνθρωπος ειρήνης ! Από αυτή την Πολιτεία της Ειρήνης, επαναλαμβάνω με τη δύναμη και την πραότητα της αγάπης : ας σεβόμαστε τη δημιουργία, ας μην είμαστε όργανα καταστροφής ! Ας σεβόμαστε κάθε ανθρώπινο ον : ας πάψουν οι ένοπλες συγκρούσεις που ματώνουν τη γη, ας σιγήσουν τα όπλα και παντού το μίσος ας παραχωρήσει τη θέση του στην αγάπη, η προσβολή στη συγγνώμη και η διχόνοια στην ενότητα. Ας ακούσουμε την κραυγή εκείνων που κλαίνε, υποφέρουν και πεθαίνουν εξαιτίας της βίας, της τρομοκρατίας ή του πολέμου, στους Αγίους Τόπους, που τόσο αγάπησε ο άγιος Φραγκίσκος, στη Συρία, στη Μέση Ανατολή, στον κόσμο ολόκληρο.

 

Απευθυνόμαστε σ’ εσένα, Φραγκίσκε, και σε παρακαλούμε : παρακάλεσε τον Θεό να  δώσει στον κόσμο μας το δώρο της αρμονίας, της ειρήνης και του σεβασμού προς τη δημιουργία!

 

Δεν μπορούμε, τέλος, να ξεχάσουμε, ότι σήμερα η Ιταλία γιορτάζει τον άγιο Φραγκίσκο ως τον Πολιούχο της. Και απευθύνω τις ευχές μου σε όλους τους ιταλούς, στο πρόσωπο του παρόντος εδώ πρωθυπουργού. Αυτό εκφράζεται επίσης με την παραδοσιακή πράξη προσφοράς ελαίου για το αναθηματικό καντήλι, που επιστρέφει φέτος στην Επαρχία της Ομβρίας. Ας προσευχηθούμε για το ιταλικό Έθνος, ώστε όλοι να εργάζονται πάντα για το κοινό καλό, βλέποντας ό,τι ενώνει μάλλον παρά ό,τι διαιρεί.

 

Επαναλαμβάνω ως δική μου την προσευχή του αγίου Φραγκίσκου, για την Ιταλία, για τον κόσμο : « Σε παρακαλώ, λοιπόν, Κύριε Ιησού Χριστέ, πατέρα των οικτιρμών, να μην καταδεχτείς να κοιτάξεις την αγνωμοσύνη μας, αλλά να θυμάσαι πάντα το υπεράφθονο έλεος που έχεις εκδηλώσει [σ’ αυτή την πόλη], ώστε να είναι πάντα ο τόπος διαμονής εκείνων που σε γνωρίζουν πραγματικά και δοξάζουν το ευλογημένο και πανένδοξο όνομά σου στους αιώνες των αιώνων. Αμήν » (Κάτοπτρο τελειότητος,124, ΦΦ, 1824).         

+