ΚΑΤΑΛΗΚΤΙΚΉ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΉΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΡΩΜΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

                                       ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

                                             ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

                                                     

                                                         Πλατεία Αγίου Πέτρου

                                                   Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2013 

 

Τα αναγνώσματα της σημερινής Κυριακής μας καλούν να σκεφτούμε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά της χριστιανικής οικογένειας.

1. Το πρώτο : η οικογένεια που προσεύχεται. Το χωρίο του Ευαγγελίου προβάλλει δύο τρόπους προσευχής, έναν ψεύτικο   - του φαρισαίου- και τον άλλο που είναι αυθεντικός – του τελώνη. Ο φαρισαίος ενσαρκώνει μια συμπεριφορά που δεν εκφράζει την ευχαριστία στον Θεό για τις ευεργεσίες και την ευσπλαχνία του, αλλά μάλλον την ικανοποίηση από τον εαυτό του. Ο φαρισαίος αισθάνεται δίκαιος, αισθάνεται σωστός, επαίρεται γι’ αυτό και κρίνει τους άλλους από το ύψος του βάθρου του. Ο τελώνης, αντίθετα, δεν λέει πολλά. Η προσευχή του είναι ταπεινή, μετριοπαθής, με τη σφραγίδα της συναίσθησης της αναξιότητας, των αθλιοτήτων του : αυτός ο άνθρωπος παραδέχεται πράγματι ότι έχει ανάγκη τη συγγνώμη του Θεού, το έλεος του Θεού.

 

Η προσευχή του τελώνη είναι η προσευχή του φτωχού, είναι η προσευχή που αρέσει στον Θεό και, όπως το λέει το πρώτο Ανάγνωσμα, που «φτάνει ως τον ουρανό»(Σοφία Σειράχ 35,20), ενώ η προσευχή του φαρισαίου βαραίνει από το κύρος της ματαιοδοξίας.

 

Κάτω από το φως αυτού του Λόγου, θα ήθελα να σας ρωτήσω, αγαπητές οικογένειες : προσεύχεστε καμιά φορά οικογενειακώς; Κάποιοι ναι, το ξέρω. Αλλά πολλοί μου λένε : πώς γίνεται; Αλλά γίνεται όπως ο τελώνης, είναι φανερό : ταπεινά, μπροστά στον Θεό. Ο καθένας, ταπεινά, ας αφεθεί  στο βλέμμα του Κυρίου και ας ζητήσει την καλοσύνη του, ώστε αυτή να φτάσει σ’ εμάς. Αλλά, οικογενειακά, πώς γίνεται; Επειδή η προσευχή μοιάζει να είναι υπόθεση προσωπική, κι έπειτα δεν υπάρχει ποτέ μια στιγμή κατάλληλη, ήσυχη,  στην οικογένεια… Ναι, είναι αλήθεια, αλλά είναι επίσης υπόθεση ταπείνωσης, ν’ αναγνωρίσουμε ότι έχουμε ανάγκη τον Θεό, όπως ο τελώνης! Και όλες οι οικογένειες! Έχουμε ανάγκη τον Θεό : όλοι, όλοι ! Χρειαζόμαστε τη βοήθειά του, τη δύναμή του, την ευλογία του, την ευσπλαχνία του, τη συγγνώμη του. Και χρειάζεται απλότητα : για να προσευχηθούμε οικογενειακά, χρειάζεται απλότητα ! Να πούμε όλοι μαζί το «Πάτερ ημών» γύρω από το τραπέζι, δεν είναι κάτι έκτακτο : είναι εύκολο. Και να προσευχηθούμε με το ροζάριο μαζί, οικογενειακά, είναι πολύ ωραίο, δίνει πολλή δύναμη ! Και ακόμα να προσευχηθούμε οι μεν για τους δε : ο άνδρας για τη γυναίκα, η γυναίκα για τον άνδρα, και οι δύο για τα παιδιά, τα παιδιά για τους γονείς, για τους παππούδες και τις γιαγιάδες… Να προσευχόμαστε οι μεν για τους δε. Αυτό σημαίνει  να προσευχόμαστε οικογενειακά, κι αυτό ενισχύει την οικογένεια : η προσευχή!

 

2. Το δεύτερο Ανάγνωσμα  μας θυμίζει  ένα άλλο σημείο : η οικογένεια φυλάττει την πίστη. Ο απόστολος Παύλος, στο γέρμα της ζωής του, κάνει έναν απολογισμό, και λέει : « Την πίστιν εφύλαξα »(2 Τιμ 4, 7). Αλλά πώς τη φύλαξε ; Όχι στο χρηματοκιβώτιο ! Δεν την παράχωσε στη γη, όπως εκείνος ο οκνηρός δούλος. Ο απόστολος Παύλος συγκρίνει τη ζωή του με πάλη και με αγώνα δρόμου. Φύλαξε την πίστη γιατί δεν αρκέστηκε στην υπεράσπισή της, αλλά την εξήγγειλε, τη διέδωσε, τη μετέφερε μακριά. Αντιστρατεύτηκε σθεναρά σ’ εκείνους που ήθελαν να την συντηρήσουν, «να απολιθώσουν» το μήνυμα του Χριστού στα όρια της Παλαιστίνης. Γι’ αυτό έκανε σθεναρές επιλογές, πήγε σε περιοχές εχθρικές, αφέθηκε στις προκλήσεις των μακράν, ποικίλων πολιτισμών, μίλησε ειλικρινά, άφοβα. Ο απόστολος Παύλος φύλαξε την πίστη, γιατί, όπως τη δέχτηκε, την έδωσε, πηγαίνοντας στις περιφέρειες, χωρίς να κατοχυρώνεται σε αμυντικές θέσεις.

 

Στο σημείο αυτό μπορούμε επίσης ν’ αναρωτηθούμε : πώς εμείς, στην οικογένεια, φυλάμε την πίστη μας ; Την κρατάμε για τον εαυτό μας, μέσα στην οικογένειά μας, σαν ιδιωτικό αγαθό, σαν ένα λογαριασμό Τραπέζης, ή ξέρουμε να τη μοιραζόμαστε με τη μαρτυρία, την υποδοχή και το άνοιγμα στους άλλους ; Όλοι ξέρουμε ότι οι οικογένειες, ιδιαίτερα των νέων, είναι συχνά «πιεσμένες», πολύ απασχολημένες. Αλλά σκέφτεστε καμιά φορά πως αυτός ο « αγώνας δρόμου » μπορεί να είναι επίσης ο αγώνας δρόμου της πίστης ; Οι χριστιανικές οικογένειες είναι οικογένειες ιεραποστολικές. Αλλά, χτες ακούσαμε, εδώ, σ’ αυτή την πλατεία, τη μαρτυρία ιεραποστολικών οικογενειών. Είναι ιεραποστολικές επίσης στην καθημερινή ζωή, κάνοντας καθημερινά πράγματα, βάζοντας παντού το αλάτι και τη ζύμη της πίστης ! Να φυλάμε την πίστη στην οικογένεια και να βάζουμε το αλάτι και τη ζύμη της πίστης στα καθημερινά πράγματα.

 

3.Από τον Λόγο του Θεού αντλούμε και μια τρίτη άποψη : Η οικογένεια που ζει τη χαρά. Στον αντιφωνικό Ψαλμό βρίσκουμε αυτή την έκφραση : «Ακουσάτωσαν πραείς και ευφρανθήτωσαν » (33/34, 3). Όλος αυτός ο Ψαλμός είναι ένας ύμνος στον Κύριο, την πηγή χαράς κα ειρήνης. Και ποιος είναι ο λόγος αυτής της χαράς ; Αυτό εδώ : ο Κύριος εγγύς, ακούει την κραυγή των ταπεινών και τους ελευθερώνει από το κακό. Ο απόστολος Παύλος το έγραφε κι αυτός : «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε… ο Κύριος εγγύς »(Φιλ 4, 4-5). Ε, λοιπόν… θα μου άρεσε να θέσω ένα ερώτημα, σήμερα. Αλλά ο καθένας να το πάρει στην καρδιά του, σπίτι του, έτσι ; σαν μια άσκηση που έχει να κάνει. Κι ο καθένας απαντάει μόνος. Πώς πάει η χαρά, στο σπίτι σου ; Πώς πάει η χαρά στην οικογένειά σου ; Και, δώστε την απάντηση.

 

Αγαπητές οικογένειες, το ξέρετε καλά : η πραγματική χαρά που γεύεται κανείς στην οικογένεια δεν είναι κάτι επιπόλαιο, δεν προέρχεται από τα πράγματα, από ευνοϊκές περιστάσεις… Η πραγματική χαρά προέρχεται από μια βαθιά αρμονία ανάμεσα στα πρόσωπα, που όλοι την αισθάνονται στην καρδιά τους και που μας κάνει να νιώθουμε πόσο ωραίο είναι να είμαστε μαζί, να αλληλοστηριζόμαστε στον δρόμο της ζωής. Αλλά στα θεμέλια αυτής της βαθιάς χαράς, υπάρχει η παρουσία του Θεού, η παρουσία του Θεού μέσα στην οικογένεια, υπάρχει η αγάπη του που μας δέχεται, που μας σπλαχνίζεται, που έχει σεβασμό προς όλο τον κόσμο. Και πάνω απ’ όλα μια αγάπη υπομονητική : η υπομονή είναι μια αρετή του Θεού και μας διδάσκει, στην οικογένεια, να έχουμε αυτή την υπομονητική αγάπη, ο ένας για τον άλλον . Να έχουμε υπομονή μεταξύ μας. Αγάπη υπομονητική. Μόνο ο Θεός ξέρει να δημιουργεί την αρμονία των διαφορών. Αν λείπει η αγάπη του Θεού, η οικογένεια χάνει κι αυτή την αρμονία της, υπερισχύουν οι ατομισμοί, και η χαρά σβήνει. Αντίθετα η οικογένεια που βιώνει τη χαρά της πίστης την κοινωνεί αυθόρμητα, είναι το αλάτι της γης και το φως του κόσμου, είναι η ζύμη για όλη την κοινωνία.

 

Αγαπητές οικογένειες, να ζείτε πάντα με πίστη και απλότητα, όπως η αγία οικογένεια της Ναζαρέτ. Η χαρά και η ειρήνη του Κυρίου να είναι πάντα μαζί σας !