Αποστολική Περιοδεία στο Ρίο Ντε Τζανέιρο

Με την ευκαιρία της 28ης Παγκόσμιας ημέρας Νεότητας

 

 

Πανηγυρική Ευχαριστία στη Βασιλική του ιερού της Παναγίας της ΑΠΑΡΕΣΙΝΤΑ

 

Εθνικό Ιερό-Απαρεσιντά

Τετάρτη 24 Ιουλίου 2013

 

Κύριε Καρδινάλιε,

Σεβαστοί αδελφοί της Επισκοπής και του κλήρου,

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,

 

Τι χαρά για μένα να έρθω στον οίκο της Μητέρας του κάθε Βραζιλιάνου, στο Ιερό της Nossa Senhora Aparesida! Την επομένη της εκλογής μου ως Επισκόπου Ρώμης, επισκέφθηκα τη Βασιλική της Μεγάλης Παναγίας (Sainte-Marie-Majeure) στη Ρώμη, ώστε να αναθέσω το λειτούργημά μου στην Παρθένο Μαρία. Σήμερα θέλησα να έρθω εδώ για να ζητήσω από τη Μαρία τη Μητέρα μας την επιτυχία των Παγκόσμιων Ημερών Νεότητας και για καταθέσω στα πόδια της τη ζωή του λατινοαμερικανικού λαού.

Στην αρχή, θα ήθελα να σας πω ένα πράγμα. Μέσα σ’ αυτό το ιερό όπου διεξήχθη η 5η γενική Σύνοδος των Επισκόπων της λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής εδώ κι έξι χρόνια, συνέβη ένα πολύ ωραίο γεγονός που μπόρεσα να το καταλάβω προσωπικά: πώς δηλαδή οι επίσκοποι - που εργάστηκαν πάνω στο θέμα της συνάντησης με τον Χριστό, στο θέμα να είναι κανείς μαθητής του Χριστού και στο θέμα της αποστολής- αισθάνονταν ενθαρρυμένοι, συντροφευμένοι και, κατά κάποιο τρόπο εμπνευσμένοι από τις χιλιάδες των προσκυνητών που έρχονταν κάθε μέρα ν’ αναθέσουν τη ζωή τους στην Παρθένο Μαρία: αυτή η Σύνοδος υπήρξε μια μεγάλη στιγμή για την Εκκλησία. Και μπορούμε πράγματι να πούμε ότι τα Πρακτικά της Απαρεσιντά είναι πασίγνωστα ακριβώς εξαιτίας αυτής της διαπλοκής ανάμεσα στις εργασίες των ποιμένων και στην απλή πίστη των προσκυνητών, κάτω από τη μητρική προστασία της Παναγίας. Η Εκκλησία, όταν ζητάει τον Χριστό, χτυπάει πάντα την πόρτα στον οίκο της Μητέρας του και παρακαλεί: «Δείξε μας τον Ιησού». Από εκείνη μαθαίνουμε να είμαστε αληθινοί μαθητές. Γι’ αυτό τον λόγο η Εκκλησία πηγαίνει στην ιεραποστολή βαδίζοντας πάντα στα ίχνη της Παναγίας.

Σήμερα, με το βλέμμα στραμμένο προς τις Παγκόσμιες Ημέρες Νεότητας που με έφεραν στη Βραζιλία, έρχομαι κι εγώ να χτυπήσω τη πόρτα του οίκου της Μαρίας - που αγάπησε και ανάθρεψε τον Ιησού - ώστε να μας βοηθάει όλους, ποιμένες του Λαού του Θεού, γονείς και δασκάλους, να μεταδίδουμε στους νέους μας τις αξίες που θα τους κάνουν δημιουργούς ενός δικαιότερου Έθνους κι ενός δικαιότερου κόσμου, πιο αλληλέγγυων και πιο αδελφικών. Με την έννοια αυτή θα ήθελα να θυμίσω τρεις απλές καταστάσεις, τρεις διαθέσεις απλές: να διατηρούμε την ελπίδα, να αφηνόμαστε να μας εκπλήσσει ο Θεός και να ζούμε χαρούμενοι.

1. Να διατηρούμε την ελπίδα. Το δεύτερο ανάγνωσμα της Λειτουργίας παρουσιάζει μια δραματική σκηνή: μια γυναίκα -εικόνα της Παναγίας και της Εκκλησίας - καταδιώκεται από ένα Δράκοντα - τον διάβολο- που θέλει να καταβροχθίσει το παιδί της. Κι όμως η σκηνή δεν καταλήγει στον θάνατο, αλλά στη ζωή, γιατί επεμβαίνει ο Θεός και σώζει το παιδί (πρβλ. Απ 12, 13α. 15-16). Πόσες δυσκολίες στη ζωή του καθενός μας, στην ύπαρξη των προσώπων, στις κοινότητές μας, αλλά όσο τεράστιες μπορεί να φαίνονται αυτές οι δυσκολίες, ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ να μας καταποντίσουν. Μπροστά στην αποθάρρυνση που θα μπορούσε να υπάρξει στη ζωή και που θα μπορούσε να κερδίσει αυτούς που μοχθούν για τη διάδοση του Ευαγγελίου ή που προσπαθούν να ζήσουν την πίστη ως πατέρας και μητέρα της οικογένειας, θα ήθελα με έμφαση να πω: έχετε πάντα στην καρδιά σας αυτή τη βεβαιότητα: ο Θεός βαδίζει στο πλάι σας, δεν σας εγκαταλείπει καμιά στιγμή! Μη χάνετε ποτέ την ελπίδα! Μην την σβήνετε ποτέ μέσα στην καρδιά σας! Ο «δράκοντας», το κακό, είναι παρών στην ιστορία μας, αλλά δεν είναι ο πιο δυνατός. Ο Θεός είναι ο πιο δυνατός! Ο Θεός είναι η ελπίδα μας! Είναι αλήθεια ότι στις μέρες μας, όλοι, το ίδιο και οι νέοι μας, αισθάνονται λίγο να γοητεύονται από πολλά είδωλα που υποκαθιστούν τον Θεό και μοιάζουν να δίνουν ελπίδα: το χρήμα, η επιτυχία, η εξουσία, η ευχαρίστηση. Μια αίσθηση μοναξιάς και κενού κερδίζει συχνά την καρδιά πολλών και τους σπρώχνει στην αναζήτηση αντισταθμίσεων, στην αναζήτηση αυτών των εφήμερων ειδώλων. Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας είμαστε φώτα ελπίδας! Ας βλέπουμε θετικά την πραγματικότητα. Ας ενθαρρύνουμε τη γενναιοψυχία που χαρακτηρίζει τους νέους, ας τους ενθαρρύνουμε στις αναζητήσεις τους να γίνουν οι πρωταγωνιστές στην οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου: αυτοί είναι μια ισχυρή κινητήρια δύναμη για την Εκκλησία και για την κοινωνία. Δεν έχουν ανάγκη μόνο από πράγματα, έχουν πάνω απ’ όλα ανάγκη να τους προταθούν αξίες μη υλικές που είναι η πνευματική καρδιά ενός λαού, η μνήμη ενός λαού. Μέσα σ’ αυτό εδώ το ιερό, μπορούμε σχεδόν να διαβάσουμε αυτές τις αξίες, καταγραμμένες στη μνήμη της Βραζιλίας: πνευματικότητα, γενναιοδωρία, αλληλεγγύη, καρτερία, αδελφοσύνη, χαρά. Οι πιο βαθιές ρίζες αυτών των αξιών βρίσκονται στη χριστιανική πίστη.

2. Η δεύτερη διάθεση: ν’ αφηνόμαστε να μας εκπλήσσει ο Θεός. Ο άνθρωπος της ελπίδας - της μεγάλης ελπίδας που μας δίνει η πίστη - ξέρει πως, ακόμα και μέσα στις δυσκολίες, ο Θεός ενεργεί και μας εκπλήσσει. Η ιστορία αυτού του ιερού είναι ένα παράδειγμα που το επιβεβαιώνει: τρεις ψαράδες, ύστερα από μια μέρα που πέρασε χωρίς να πιάσουν τίποτα, βρίσκουν μέσα στα νερά του ποταμού Παρναΐμπα κάτι απρόσμενο: μια εικόνα της Nossa Senhora da Conceiçao. Ποιος θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί πως ο τόπος μιας άκαρπης αλιείας θα γινόταν ο τόπος όπου όλοι οι Βραζιλιάνοι μπορούν να αισθάνονται παιδιά της ίδιας Μητέρας; Ο Θεός καταπλήσσει πάντα, όπως το καινούργιο κρασί στο Ευαγγέλιο που μόλις ακούσαμε. Ο Θεός φυλάει πάντα για μας ό,τι καλύτερο. Αλλά μας ζητάει ν’ αφηνόμαστε να μας καταπλήσσει η αγάπη του και να δεχόμαστε αυτές τις εκπλήξεις. Ας έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό! Αν απομακρυνόμαστε από αυτόν, το κρασί της χαράς, το κρασί της ελπίδας τελειώνει. Αν πλησιάζουμε σ’ αυτόν, αν μένουμε μαζί του, οι παγωμάρες μας, οι δυσκολίες μας, οι αμαρτίες μας μεταμορφώνονται σε καινούργιο κρασί φιλίας μαζί του.

3.  Η τρίτη διάθεση: να ζούμε χαρούμενοι. Αγαπητοί φίλοι, αν πορευόμαστε με ελπίδα, αφήνοντας τον εαυτό μας να εκπλήττεται από το καινούργιο κρασί που μας προσφέρει ο Ιησούς, θα υπάρχει χαρά στην καρδιά μας και θα είμαστε δίχως άλλο μάρτυρες αυτής της χαράς. Ο χριστιανός είναι χαρούμενος, δεν είναι ποτέ λυπημένος. Ο Θεός μας συντροφεύει. Έχουμε μια Μητέρα που μεσιτεύει πάντα για τη ζωή των παιδιών της, για μας, όπως η βασίλισσα Εσθήρ στο πρώτο ανάγνωσμα (πρβλ Εσθ 5, 3). Ο Ιησούς μας έδειξε ότι το πρόσωπο του Θεού είναι το πρόσωπο ενός Πατέρα που μας αγαπά. Η αμαρτία και ο θάνατος νικήθηκαν. Ο χριστιανός δεν μπορεί να είναι απαισιόδοξος! Δεν έχει το πρόσωπο κάποιου που μοιάζει να πενθεί μονίμως. Αν είμαστε αληθινά ερωτευμένοι με τον Χριστό κι αν αισθανόμαστε πόσο μας αγαπάει, η καρδιά μας «θα φλέγεται» από μια τέτοια χαρά που θα μεταδίδεται σε όλους τους διπλανούς μας. Όπως το έλεγε ο Βενέδικτος ο 16ος, εδώ, μέσα σ’ αυτό το ιερό: «Ο μαθητής ξέρει ότι χωρίς τον Χριστό δεν υπάρχει φως, ούτε ελπίδα, ούτε αγάπη, ούτε μέλλον» ( Εναρκτήριος Λόγος της Συνόδου της Aparecida [13 Μαΐου2007], σελ.861).

Αγαπητοί φίλοι, ήρθαμε να χτυπήσουμε την πόρτα του οίκου της Παναγίας. Μας άνοιξε, μας οδήγησε μέσα και μας έδειξε τον Γιό της. Και τώρα μας ζητά ένα πράγμα: « Ό,τι θα σας λέει, να το κάνετε» (Ιω 2, 5). Ναι, Μητέρα, υποσχόμαστε να κάνουμε ό,τι θα μας λέει ο Ιησούς! Και θα το κάνουμε με ελπίδα, βέβαιοι για τις υποσχέσεις του Θεού και γεμάτοι χαρά. Έτσι ας γίνει. 

+