Πλατεία αγίου Πέτρου,Τετάρτη 17 Απριλίου 2013

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, Καλημέρα!

 

Στο Πιστεύω, βρίσκουμε τη βεβαίωση ότι ο Ιησούς «ανήλθε στον ουρανό  και κάθισε στα δεξιά του Πατρός». Η επίγεια ζωή του Ιησού φτάνει στο αποκορύφωμά της με το γεγονός της Ανάληψης, όταν δηλαδή περνάει από τον  κόσμο αυτόν στον Πατέρα και υψώνεται στα δεξιά του. Ποιο είναι το νόημα αυτού του συμβάντος; Ποιες είναι οι συνέπειές του για τη ζωή μας; Τι σημαίνει: «θεωρώ τον Ιησούν καθήμενον εν δεξιά του Πατρός»; Στο θέμα αυτό, ας αφεθούμε να μας οδηγήσει ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

 

Ας ξεκινήσουμε από τη στιγμή που ο Ιησούς αποφασίζει  το τελευταίο προσκύνημά του στην Ιερουσαλήμ. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς επισημαίνει: «Ενώ πλησίαζαν να συμπληρωθούν οι μέρες  που ο Ιησούς θα άφηνε αυτό τον κόσμο, πήρε με θάρρος τον δρόμο για την Ιερουσαλήμ» (Λκ 9, 51). Ενώ «ανεβαίνει προς την αγία πόλη, όπου θα συντελεστεί η «έξοδός» του από τη ζωή αυτή, ο Ιησούς βλέπει ήδη τον στόχο, τον Ουρανό, αλλά ξέρει καλά ότι ο δρόμος που τον οδηγεί στη δόξα του Πατέρα περνάει μέσα από τον Σταυρό, μέσα από την υπακοή στο θεϊκό σχέδιο αγάπης για την ανθρωπότητα. Η Κατήχηση της καθολικής Εκκλησίας  βεβαιώνει ότι «η ύψωση στον σταυρό σημαίνει και αναγγέλλει την Ανάληψη στον ουρανό»(σ.661). Το ίδιο κι εμείς, πρέπει να το έχουμε ξεκάθαρο στη σκέψη μας ότι, στη χριστιανική ζωή μας, η είσοδος στη δόξα του Θεού απαιτεί την καθημερινή πιστότητα στο θέλημά του, ακόμα κι όταν αυτό απαιτεί μια θυσία, όταν μας ζητάει κάποτε ν’ αλλάξουμε τα προγράμματά μας. Η Ανάληψη του Ιησού συνέβη συγκεκριμένα πάνω στο Όρος των Ελαιών, κοντά στον τόπο όπου είχε αποσυρθεί να προσευχηθεί πριν το Πάθος για να μείνει σε βαθιά ενότητα με τον Πατέρα: ακόμα μια φορά βλέπουμε ότι η προσευχή μάς δίνει τη χάρη να ζούμε πιστοί στο σχέδιο του Θεού.

 

Στο τέλος του Ευαγγελίου του, ο Λουκάς αναφέρει το γεγονός της Αναλήψεως  πολύ συνοπτικά. Ο Ιησούς οδήγησε τους μαθητές «ως τη Βηθανία και, σηκώνοντας τα χέρια, τους ευλόγησε. Ενώ τους ευλογούσε, χωρίστηκε απ’ αυτούς κι ανέβαινε στον ουρανό. Αυτοί τον προσκύνησαν, έπειτα γύρισαν στην Ιερουσαλήμ, γεμάτοι χαρά. Και έμεναν συνέχεια στον Ναό δοξολογώντας τον Θεό» (24,50-53). Έτσι μιλάει ο ευαγγελιστής Λουκάς. Θα ήθελα να υπογραμμίσω δύο στοιχεία της διήγησης. Πρώτα, στη διάρκεια της Ανάληψης, ο Ιησούς τελεί την ιερατική χειρονομία της ευλογίας και οι μαθητές εκφράζουν ασφαλώς την πίστη τους με την προσκύνηση, γονατίζουν σκύβοντας το κεφάλι. Αυτό είναι ένα πρώτο σημαντικό σημείο: Ο Ιησούς είναι ο μοναδικός και αιώνιος ιερέας που με το πάθος του πέρασε από τον θάνατο και τον τάφο, που αναστήθηκε και ανέβηκε στον ουρανό. Βρίσκεται κοντά στον Θεό Πατέρα, όπου για πάντα προσεύχεται για μας (πρβλ.Εβρ 9,24). Όπως το βεβαιώνει ο Ιωάννης στην Πρώτη Επιστολή του, Αυτός είναι ο συνήγορός μας: τι ωραία που ακούγεται! Όταν κάποιος καλείται από τον δικαστή ή περνάει από δίκη, το πρώτο που κάνει είναι να αναζητήσει έναν συνήγορο για να τον υποστηρίξει.  Εμείς έχουμε έναν συνήγορο που μας υποστηρίζει  πάντα, μας υποστηρίζει από τις απειλές του διαβόλου, μας υποστηρίζει από εμάς τους ίδιους, από τις αμαρτίες μας! Πολύ αγαπητοί αδελφοί και αδελφές έχουμε αυτό τον συνήγορο: ας μη φοβόμαστε να πάμε σ’ Αυτόν για να ζητήσουμε συγγνώμη, για να ζητήσουμε την ευλογία του, για να ζητήσουμε έλεος! Μας συγχωρεί πάντα, είναι ο συνήγορός μας: μας υπερασπίζεται πάντα! Μην το ξεχνάτε! Η ανάληψη του Ιησού στον Ουρανό μας κάνει να γνωρίσουμε αυτή την πραγματικότητα την τόσο ενισχυτική για την πορεία μας: στο πρόσωπο του Χριστού, αληθινού Θεού και αληθινού ανθρώπου, η ανθρώπινη φύση μας οδηγήθηκε κοντά στον Θεό.  Αυτός μας άνοιξε τη διάβαση. Αυτός είναι σαν αρχηγός  ομάδας αλπινιστών σε αναρρίχηση στο  βουνό, ο οποίος  έφτασε στην κορυφή και μας κατευθύνει  σ’ Αυτόν τον ίδιο για να μας οδηγήσει στον Θεό. Αν του εμπιστευθούμε τη ζωή μας, αν αφήσουμε τον εαυτό μας να οδηγείται απ’ Αυτόν είμαστε βέβαιοι ότι βρισκόμαστε σε χέρια ασφαλή, στα χέρια του σωτήρα μας, του συνηγόρου μας.

 

Ένα δεύτερο στοιχείο: ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει ότι οι Απόστολοι, αφού είδαν τον Ιησού ν’ ανεβαίνει στον ουρανό, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ «γεμάτοι χαρά». Αυτό μας φαίνεται λίγο παράδοξο . Γενικά, όταν χωριζόμαστε από τους γονείς μας, από τους φίλους μας για μια οριστική αναχώρηση και προπάντων εξαιτίας του θανάτου, αισθανόμαστε μια φυσική λύπη, γιατί δεν θα ξαναδούμε πια το πρόσωπό τους, δεν θ’ ακούσουμε πια τη φωνή τους, δεν θα μπορούμε πια να χαρούμε τη στοργή τους, την παρουσία τους. Αντίθετα ο ευαγγελιστής υπογραμμίζει τη βαθιά χαρά των αποστόλων. Αλλά γιατί; Ακριβώς επειδή, με το βλέμμα της πίστης, καταλαβαίνουν ότι ο Ιησούς , έστω και απομακρυσμένος από τα  μάτια τους, μένει για πάντα μαζί τους, δεν  τους εγκαταλείπει και, μέσα στη δόξα του Πατέρα, τους στηρίζει, τους οδηγεί και μεσιτεύει γι’ αυτούς.

 

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς διηγείται το γεγονός της Αναλήψεως και στην αρχή των Πράξεων των Αποστόλων , για να υπογραμμίσει ότι το γεγονός αυτό είναι ένα είδος δακτυλίου που συνδέει και ενώνει την επίγεια ζωή του Ιησού με τη ζωή της Εκκλησίας. Εδώ, ο Λουκάς αναφέρει και τη νεφέλη που κρύβει τον Ιησού από τα μάτια των μαθητών, κι αυτοί μένουν ν’ ατενίζουν τον Χριστό καθώς ανεβαίνει προς τον Θεό (πρβλ.Πρ 1, 9-10). Δύο άνδρες ντυμένοι στα λευκά μεσολαβούν τότε και τους καλούν να μη στέκονται ακίνητοι να βλέπουν τον ουρανό, αλλά να θρέψουν τη ζωή και τη μαρτυρία τους με τη βεβαιότητα ότι ο Ιησούς θα ξανάρθει με τον  τρόπο που τον είδαν να ανεβαίνει στον ουρανό (πρβλ. Πρ 1, 10-11). Πρόκειται ακριβώς για την πρόσκληση να φύγουν από την ενατένιση της Κυριότητας του Χριστού, για να λάβουν από Αυτόν τη δύναμη να γίνουν φορείς του Ευαγγελίου και να δίνουν μαρτυρία γι’ αυτό στην καθημερινή ζωή: να προσεύχεται κανείς και να δρα, ora et labora διδάσκει ο άγιος Βενέδικτος, είναι και τα δύο απαραίτητα τη ζωή μας ως χριστιανών.

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, η Ανάληψη δεν σημαίνει την απουσία του Ιησού, αλλά μας λέει ότι είναι ζωντανός ανάμεσά μας μ’ έναν καινούργιο τρόπο. Δεν είναι πια σ’ έναν συγκεκριμένο τόπο του κόσμου, όπως ήταν πριν την Ανάληψη. Τώρα βρίσκεται στην Κυριότητα του Θεού, παρών παντού και πάντα, κοντά στον καθένα μας. Στη ζωή μας, δεν είμαστε ποτέ μόνοι: έχουμε αυτόν τον συνήγορο που μας περιμένει, που μας υπερασπίζεται. Δεν είμαστε ποτέ μόνοι: ο εσταυρωμένος και αναστημένος Κύριος μας οδηγεί. Μαζί μας είναι πολλοί αδελφοί και αδελφές που, μέσα στην ησυχία και στην ανωνυμία, στην οικογενειακή και στην εργασιακή τους ζωή, μέσα στα προβλήματα και στις δυσκολίες τους, μέσα στις χαρές και στις ελπίδες τους, ζουν καθημερινά την πίστη τους και φέρνουν, μαζί μ’ εμάς στον κόσμο την Κυριότητα της αγάπης του Θεού, στο πρόσωπο του αναστημένου Ιησού Χριστού, που ανέβηκε στον ουρανό, να συνηγορεί για μας. Ευχαριστώ.

 

 

Χαιρετώ εγκάρδια τους γαλλόφωνους προσκυνητές, ιδιαίτερα εκείνους που μετέχουν σε διάφορες επισκοπικές και ενοριακές προσκυνηματικές πορείες, όπως και τους πολυάριθμους παρόντες μαθητές. Η προσευχή και η δράση είναι και οι δύο απαραίτητες στη ζωή μας ως χριστιανών. Σας καλώ λοιπόν να  ενατενίζετε την Κυριότητα του Ιησού για να είστε πιστοί στο σχέδιο του Θεού για σας και για να έχετε τη  δύναμη να μαρτυρείτε για το Ευαγγέλιο στην καθημερινότητα τη ζωής σας. Καλή πορεία σε όλους!

 

                                  __________________________________

    

                                                 ΕΚΚΛΗΣΗ

                                          

Με λύπη μου έμαθα για τον βίαιο σεισμό που έπληξε τους λαούς του Ιράν και του Πακιστάν, προκαλώντας  θάνατο, πόνο και καταστροφή. Προσεύχομαι στον Θεό για τα θύματα και για όλους εκείνους που υποφέρουν κι επιθυμώ να εκδηλώσω την εγγύτητά μου προς τον ιρανικό και τον πακιστανικό λαό.