Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των τειχών, Τρίτη Κυριακή του Πάσχα  14 Απριλίου 2013 

 Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές!

Είναι χαρά για μένα να λειτουργώ μαζί σας μέσα σ’ αυτή τη Βασιλική. Χαιρετώ τον Αρχιερέα, τον Καρδινάλιο James Harvey, και τον ευχαριστώ για την προσφώνησή του. Χαιρετώ επίσης κι ευχαριστώ τα διάφορα ιδρύματα που ανήκουν σ’ αυτή τη Βασιλική, όπως και όλους εσάς. Βρισκόμαστε στον τάφο του αγίου  Παύλου, ταπεινού και μεγάλου αποστόλου του Κυρίου, που τον ανήγγειλε με τον λόγο, έδωσε μαρτυρία γι’ αυτόν με το μαρτύριο και τον λάτρεψε με όλη την καρδιά του. Αυτά ακριβώς είναι τα τρία ρήματα πάνω στα οποία θα ήθελα να σκεφτούμε κάτω από το φως του Λόγου του Θεού που ακούσαμε: αναγγέλλω, δίνω μαρτυρία, λατρεύω. 

1. Στο πρώτο ανάγνωσμα, η δύναμη του Πέτρου και των άλλων αποστόλων εντυπωσιάζει. Στη ρητή διαταγή να σωπάσουν, να μην διδάσκουν πια στο όνομα του Ιησού, να μην αναγγέλλουν το μήνυμά του, αυτοί απαντούν απερίφραστα: «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις». Και το γεγονός ότι τους μαστίγωσαν, τους ταπείνωσαν και τους φυλάκισαν ούτε αυτό τους σταματά. Ο Πέτρος και οι απόστολοι αναγγέλλουν με θάρρος, με κάθε ειλικρίνεια, αυτό που είχαν δεχτεί, το Ευαγγέλιο του Ιησού. Κι εμείς; Είμαστε ικανοί να φέρουμε τον Λόγο του Θεού στο περιβάλλον όπου ζούμε; Ξέρουμε να μιλήσουμε για τον Χριστό, το τι σημαίνει αυτός για μας, στην οικογένειά μας, με τους ανθρώπους που μοιράζονται μαζί μας την καθημερινή ζωή; Η πίστη γεννιέται από την ακρόαση, και ενισχύεται με το άγγελμα.

2.Αλλά ας προχωρήσουμε ένα βήμα: το άγγελμα του Πέτρου και των αποστόλων δεν είναι μόνο λόγια, αλλά η πιστότητα στον Χριστό αγγίζει τη ζωή τους, που αλλάζει, που παίρνει μια καινούργια κατεύθυνση, και με τη ζωή τους ακριβώς δίνουν μαρτυρία στην πίστη και στην αναγγελία του Χριστού. Στην ευαγγελική περικοπή, ο Ιησούς ζητάει τρεις φορές από τον Πέτρο να βόσκει το ποίμνιό του, και να το βόσκει με την αγάπη του, και του προφητεύει: «Όταν γεράσεις, θ’ απλώσεις τα χέρια σου, κι άλλος θα σε ζώσει και θα σε πάει εκεί που δεν θέλεις» (Ιω 21,18). Είναι ένας λόγος που απευθύνεται προπάντων σ’ εμάς τους ιερείς: δεν μπορούμε να βόσκουμε το ποίμνιο του Θεού αν δεν αποδεχόμαστε να οδηγούμαστε από το θέλημα του Θεού, και εκεί ακόμα όπου δεν θα θέλαμε, αν δεν είμαστε έτοιμοι να δώσουμε μαρτυρία για τον Χριστό με την προσφορά του εαυτού μας, ανεπιφύλακτα, χωρίς υπολογισμούς, κάποτε με αντίτιμο τη ζωή μας. Αλλά αυτό ισχύει για όλους: το Ευαγγέλιο πρέπει ν’ αναγγελθεί και να δοθεί μαρτυρία γι’ αυτό. Καθένας μας θα όφειλε να διερωτηθεί: Πώς εγώ δίνω μαρτυρία για τον Χριστό με την πίστη μου; Έχω το θάρρος του Πέτρου και των άλλων αποστόλων να σκέπτομαι, να επιλέγω και να ζω ως χριστιανός υπακούοντας στον Θεό; Η μαρτυρία της πίστης έχει ασφαλώς πολλές μορφές, όπως σε μια μεγάλη τοιχογραφία όπου υπάρχει ποικιλία χρωμάτων και αποχρώσεων: όλες ωστόσο είναι σημαντικές, ακόμα κι εκείνες που δεν φαίνονται. Στο μεγάλο σχέδιο του Θεού, κάθε λεπτομέρεια είναι σημαντική, ακόμα και η δική σου μαρτυρία και η δική μου, των ταπεινών και των μικρών, ακόμα και η κρυφή μαρτυρία εκείνου που ζει με απλότητα την πίστη του στην καθημερινότητα των σχέσεων στην οικογένεια, στην εργασία, στη φιλία. Υπάρχουν οι άγιοι οι καθημερινοί, οι «κρυφοί» άγιοι, ένα είδος «μέσης τάξης της αγιότητας», όπως έλεγε ένας γάλλος συγγραφέας, αυτή η «μέση τάξη της αγιότητας» στην οποία μπορούμε όλοι να ανήκουμε. Αλλά σε διάφορα μέρη του κόσμου, υπάρχουν επίσης άνθρωποι που υποφέρουν, όπως ο Πέτρος και οι απόστολοι, εξαιτίας του Ευαγγελίου. Υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν τη ζωή τους για να μείνουν πιστοί στον Χριστό, με μια μαρτυρία σημαδεμένη με την τιμή του αίματος. Ας θυμόμαστε όλοι με ειλικρίνεια: δεν μπορεί κανείς ν’ αναγγείλει το Ευαγγέλιο του Ιησού χωρίς τη συγκεκριμένη μαρτυρία της ζωής. Όποιος μας ακούει και μας βλέπει πρέπει να μπορεί να διαβάζει μέσα από τις πράξεις μας αυτό που ακούει από το στόμα μας και να δοξάζει τον Θεό! Αυτή τη στιγμή μου έρχεται στο νου μια συμβουλή που ο άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης έδινε στους αδελφούς του: να κηρύσσετε το Ευαγγέλιο, και αν είναι απαραίτητο, και με τα λόγια. Να κηρύσσετε με τη ζωή: τη μαρτυρία. Όταν αυτό που λένε οι πιστοί και οι ποιμένες κι αυτό που κάνουν, τα λόγια τους κι ο τρόπος της ζωής τους,  δεν συμπίπτουν, τότε υπονομεύεται η δυνατότητα της Εκκλησίας να γίνεται πιστευτή.

3.Αλλά αυτά όλα είναι δυνατά μόνο όταν αναγνωρίζουμε τον Ιησού Χριστό, γιατί αυτός είναι εκείνος που μας κάλεσε, που μας προσκάλεσε να διανύσουμε τον δικό του δρόμο, που μας διάλεξε. Τότε μόνο είναι δυνατό να αναγγέλλουμε και να δίνουμε μαρτυρία αν είμαστε κοντά του, ακριβώς όπως ο Πέτρος, ο Ιωάννης και οι άλλοι απόστολοι, στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, είναι γύρω από τον αναστημένο Ιησού. Υπάρχει μια καθημερινή εγγύτητα μ’ εκείνον, και ξέρουν καλά ποιος είναι, τον γνωρίζουν. Ο ευαγγελιστής υπογραμμίζει ότι «κανείς δεν τολμούσε να τον ρωτήσει: ‘ποιος είσαι;’ Γιατί ήξεραν πως ήταν ο Κύριος»(Ιω 21,12). Κι αυτό είναι κάτι σημαντικό για μας: να ζούμε μια έντονη σχέση με τον Ιησού, μια εγγύτητα διαλόγου και ζωής, ώστε να τον αναγνωρίζουμε ως «τον Κύριο». Να τον λατρεύουμε! Το χωρίο από την Αποκάλυψη που ακούσαμε μας μιλάει για τη λατρεία: το πλήθος των αγγέλων, όλα τα πλάσματα, τα ζωντανά όντα, οι πρεσβύτεροι, πέφτουν και προσκυνούν λατρευτικά μπροστά στον Θρόνο του Θεού και στο Αρνίο το εσφαγμένο, που είναι ο Χριστός, στον οποίον απευθύνεται ο ύμνος, η τιμή και η δόξα (Απ 5,11-14). Θα ήθελα να θέσουμε όλοι στον εαυτό μας αυτό το ερώτημα: Εσύ, εγώ, λατρεύουμε τον Κύριο; Πηγαίνουμε στον Θεό μόνο για να ζητήσουμε, για να ευχαριστήσουμε, ή και για να τον λατρέψουμε; Αλλά τι σημαίνει λατρεύω τον Θεό; Σημαίνει να μάθουμε να μένουμε μαζί του, να στεκόμαστε για να διαλεγόμαστε μαζί του, με την αίσθηση ότι η παρουσία του είναι η πιο αληθινή, η καλύτερη, η πιο σημαντική από όλες. Καθένας μας, στη ζωή του, με τρόπο όχι συνειδητό και ίσως κάποτε χωρίς να το καταλαβαίνει, έχει μια πολύ συγκεκριμένη τάξη των πραγμάτων που θεωρεί λίγο ως πολύ σημαντικά. Να λατρεύουμε τον Κύριο σημαίνει να του δίνουμε τη θέση που του πρέπει. Να λατρεύουμε τον Κύριο σημαίνει να βεβαιώνουμε, να πιστεύουμε, όχι μόνο με λόγια, ότι μόνο αυτός οδηγεί πραγματικά τη ζωή μας. Να λατρεύουμε τον Κύριο σημαίνει ότι μπροστά του είμαστε πεπεισμένοι ότι είναι ο μόνος Θεός, ο Θεός της ζωής μας, ο Θεός της ιστορίας μας.

4.Αυτό έχει ένα επακόλουθο στη ζωή μας: να απεκδυθούμε πολλά μικρά και μεγάλα είδωλα που έχουμε, και που σ’ αυτά καταφεύγουμε, στα οποία επιζητούμε και πολλές φορές εναποθέτουμε την ασφάλειά μας. Είναι είδωλα που συχνά τα έχουμε κρυμμένα. Μπορεί να είναι η φιλοδοξία, ο καριερισμός, η επιθυμία της επιτυχίας, ο εγωκεντρισμός, η τάση να κυριαρχούμε πάνω στους άλλους, η αξίωση να είμαστε οι μόνοι κύριοι της ζωής μας, κάποιες αμαρτίες στις οποίες είμαστε προσκολλημένοι, κι άλλα πολλά. Απόψε, θα ήθελα μια ερώτηση να ηχήσει στην καρδιά του καθενός μας και ν’ απαντήσουμε με ειλικρίνεια: έχω σκεφτεί, εγώ, αυτό το κρυφό είδωλο που έχω στη ζωή μου και που μ’ εμποδίζει να λατρεύω τον Κύριο; Να λατρεύουμε σημαίνει να απεκδυθούμε τα είδωλά μας ακόμα και τα πιο κρυμμένα, και να διαλέξουμε τον Κύριο ως το κέντρο, ως τη βασιλική οδό της ζωής μας.

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ο Κύριος μας καλεί κάθε μέρα να τον ακολουθήσουμε με θάρρος και πιστότητα. Μας έκανε τη μεγάλη δωρεά να μας διαλέξει για μαθητές του. Μας καλεί να τον αναγγείλουμε με χαρά ως τον Αναστάντα, αλλά μας ζητάει να το κάνουμε με τον λόγο και με τη μαρτυρία της ζωής μας, μέσα στην καθημερινότητα. Ο Κύριος είναι ο μοναδικός, ο μοναδικός Θεός της ζωής μας και μας καλεί να απεκδυθούμε τα πολυάριθμα είδωλα και να λατρεύουμε μόνο αυτόν. Να αναγγέλλουμε, να δίνουμε μαρτυρία, να λατρεύουμε. Η μακαρία Παρθένος Μαρία και ο απόστολος Παύλος ας μας βοηθούν σ’ αυτό τον δρόμο και ας μεσιτεύουν για μας. Αμήν.                 

+