User Rating: 0 / 5

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 

(Μ. Πέμπτη 2013)

 Αγαπητοί Αδελφοί και Αδελφές, το σημερινό πρωινό έχω τη χαρά να τελώ την πρώτη μου Λειτουργία του Χρίσματος ως Επίσκοπος Ρώμης. Σας χαιρετώ όλους σας με στοργή, ιδιαίτερα εσάς, αγαπητοί ιερείς, που, όπως κι εγώ, σήμερα ξαναζείτε τη μέρα της χειροτονίας σας.

Τα αναγνώσματα της Λειτουργίας μας μιλούν για τους «κεχρισμένους» του Θεού: τον πάσχοντα Δούλο του Ησαϊα, τον Βασιλέα Δαβίδ και τον Ιησού τον Κύριό μας. Και οι τρεις έχουν το εξής κοινό: το χρίσμα που έλαβαν έχει το νόημα να χρίσουν με τη σειρά τους τον πιστό λαό του Θεού, του οποίου λαού είναι  διάκονοι.  Έλαβαν το χρίσμα για τους φτωχούς, για τους φυλακισμένους, για τους καταπιεσμένους… Μια έξοχη εικόνα  αυτού του «να είσαι για» τους άλλους μπορεί κανείς να τη βρει στον Ψαλμό: «Ως μύρον επί κεφαλής το καταβαίνον επί πώγωνα, τον πώγωνα του Ααρών, το καταβαίνον επί την ώαν του ενδύματος αυτού»(Ψλ 133, 2). Η εικόνα του ελαίου που απλώνεται, κυλώντας κάτω, από τη γενειάδα του Ααρών πάνω στην τραχηλιά του ιερού χιτώνα του, είναι εικόνα του ιερατικού χρίσματος το οποίο, μέσω του Χριστού, του Κεχρισμένου, φτάνει στις άκρες της γης, που σύμβολό τους είναι ο  χιτώνας. 

 

Οι ιεροί χιτώνες του Αρχιερέα είναι πλούσιοι σε συμβολισμούς. Ένα τέτοιο σύμβολο αποτελεί το γεγονός ότι τα ονόματα των γιων του Ισραήλ ήταν χαραγμένα στους λίθους από όνυχα που ήταν στερεωμένοι ψηλά, στα τμήματα του εφώδ που σκέπαζαν τους ώμους, πρόδρομος του σημερινού ανάλογου άμφιου : έξι στον λίθο του δεξιού ώμου και έξι στον λίθο του αριστερού (Εξ 28, 6-14). Τα ονόματα των δώδεκα φυλών του Ισραήλ ήταν επίσης χαραγμένα σε πολύτιμους λίθους πάνω στο επιστήθιο (Εξ 28, 21). Αυτό σημαίνει ότι ο ιερέας λειτουργεί φέροντας πάνω στους ώμους του τον λαό τον εμπιστευμένο στη φροντίδα του και που τα ονόματά τους τα φέρει γραμμένα στην καρδιά του. Όταν φοράμε το απλό μας άμφιο, αυτό θα έπρεπε να μας κάνει να αισθανόμαστε, πάνω στους ώμους μας και στις καρδιές μας, τα βάρη και τα πρόσωπα του πιστού λαού μας, των αγίων και των μαρτύρων μας από τους οποίους υπάρχουν πολλοί  στις μέρες μας…

 

Από την ομορφιά όλων αυτών των λειτουργικών πραγμάτων, που δεν έχουν να κάνουν με στολισμούς και λεπτουργήματα αλλά με τη δόξα του Θεού μας που λάμπει πάνω στον λαό του, δίνοντάς του ζωή και δύναμη, στρεφόμαστε σε μια σκέψη δραστηριότητας, σε πράξη. Το πολύτιμο έλαιο που χρίει την κεφαλή του Ααρών κάνει κάτι περισσότερο από το να αρωματίζει απλώς το πρόσωπό του. Χύνεται χαμηλά στις «άκρες». Ο Κύριος θα το πει αυτό με σαφήνεια: το χρίσμα του έχει  σημασία για τους φτωχούς, τους φυλακισμένους και τους αρρώστους, για τους πενθούντες και τους μόνους. Σκοπός του χρίσματος δεν είναι απλώς να μας κάνει να ευωδιάζουμε, ακόμα λιγότερο να φυλάγεται σ’ ένα δοχείο, γιατί τότε θα τάγκιζε… και η καρδιά θα γέμιζε πίκρα.

 

Ένας καλός ιερέας μπορεί να αναγνωρισθεί από τον τρόπο που είναι χρισμένος ο λαός του. Πρόκειται καθαρά για μια δοκιμή. Όταν οι πιστοί μας είναι χρισμένοι με το έλαιο της αγαλλίασης, αυτό είναι φανερό: για παράδειγμα, όταν φεύγουν από τη Λειτουργία και φαίνονται σαν να έχουν ακούσει καλά νέα. Αρέσει στον λαό μας ν’ ακούει το Ευαγγέλιο να το κηρύττουμε με «βάλσαμο», τους αρέσει όταν το Ευαγγέλιο που κηρύττουμε αγγίζει την καθημερινή ζωή τους, όταν κυλάει κάτω όπως το έλαιο του Ααρών ως τις άκρες της πραγματικότητας, όταν φέρνει φως στις στιγμές του ακραίου σκότους, στα «κράσπεδα» όπου οι άνθρωποι της πίστης είναι περισσότερο εκτεθειμένοι στις επιθέσεις εκείνων που θέλουν να γκρεμίσουν την πίστη τους. Οι άνθρωποι μας ευχαριστούν γιατί αισθάνονται πως προσευχηθήκανε για τις πραγματικότητες της καθημερινής τους ζωής, τις ταλαιπωρίες τους, τις χαρές τους, τα φορτία τους και τις ελπίδες τους. Και όταν αισθάνονται πως η ευωδιά του Κεχρισμένου, του Χριστού, έφτασε σ’ αυτούς μέσα από μας, νιώθουν ότι έχουν το θάρρος να μας εμπιστευθούν καθετί που θέλουν να φέρουν μπροστά στον Κύριο: «Προσευχήσου για μένα, Πάτερ, γιατί έχω αυτό το πρόβλημα», «Ευλόγησέ με», «Προσευχήσου για μένα»- αυτές οι λέξεις είναι το σημείο ότι το έλαιο του χρίσματος έχει κυλήσει κάτω στις άκρες του χιτώνα, γιατί έχει μετατραπεί σε προσευχή. Σε προσευχές του λαού του Θεού. Όταν έχουμε αυτή τη σχέση με τον Θεό και με τον λαό του, και η χάρη περνάει μέσα από μας, τότε είμαστε ιερείς, μεσίτες μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Εκείνο που θέλω να τονίσω είναι ότι χρειαζόμαστε σταθερά να προκαλούμε τη χάρη του Θεού και να διακρίνουμε σε κάθε αίτημα, ακόμα και σ’ εκείνα τα αιτήματα που είναι άτοπα και κάποτε καθαρώς υλικά ή εντελώς τετριμμένα - αλλά μόνο φαινομενικά τέτοια – την επιθυμία του λαού μας να χρισθούν με ευωδιαστό έλαιο, αφού ξέρουν ότι εμείς το έχουμε. Να διακρίνουμε και να αισθανόμαστε, ακόμα όπως ο Κύριος αισθάνθηκε τον γεμάτο ελπίδα σπαραγμό της αιμορροούσας όταν αυτή άγγιξε το κράσπεδο του ιματίου του. Εκείνη τη στιγμή, ο Ιησούς, μέσα στο πλήθος που τον κυκλώνει απ’ όλες τις μεριές, παρουσιάζει όλη την ομορφιά του Ααρών ντυμένου ιερατική στολή, με το έλαιο να κυλάει κάτω, στον χιτώνα του. Είναι μια κρυμμένη ομορφιά, τέτοια που ακτινοβολεί μόνο για τα γεμάτα πίστη μάτια της αιμορροούσας. Αλλά ακόμα και οι μαθητές - μελλοντικοί ιερείς – δεν βλέπουν, δεν καταλαβαίνουν:  στα «υπαρξιακά κράσπεδα», βλέπουν μόνο ό,τι είναι στην επιφάνεια: τα πλήθη που τον περιβάλλουν ασφυκτικά (Λκ 8,42). Ο Κύριος, από την άλλη, αισθάνεται τη δύναμη του θείου χρίσματος που φτάνει κάτω ως το κράσπεδο του ιματίου του.

 

Χρειάζεται να «βγούμε έξω», λοιπόν, ώστε να λάβουμε πείρα του δικού μας χρίσματος, της δύναμής του και της λυτρωτικής του αποτελεσματικότητας: στα «κράσπεδα» όπου υπάρχει πόνος, αιμορραγία, τυφλότητα που λαχταρά για φως, και φυλακισμένοι  σκλάβοι σε πολλούς κακούς αφεντάδες. Τον Κύριο δεν τον συναντάμε ψάχνοντας την ψυχή μας ή με συνεχή ενδοσκόπηση: οι επιλογές της αυτοβοήθειας μπορεί να είναι χρήσιμες στη ζωή, αλλά να ζει κανείς τρέχοντας από τη μια επιλογή στην άλλη, από τη μία μέθοδο στην άλλη μας κάνει να πελαγοδρομούμε και να ελαττώνουμε τη δύναμη της χάρης, η οποία ζωντανεύει και αναπτύσσεται στο μέτρο που εμείς, με πίστη, βγαίνουμε και προσφέρουμε τον εαυτό μας και το Ευαγγέλιο στους άλλους, δίνοντας όσο λίγο χρίσμα έχουμε σ’ εκείνους που δεν έχουν τίποτα, εντελώς τίποτα.

 

Ένας ιερέας που σπάνια βγαίνει έξω από τον εαυτό του, που μυρώνει λίγο – δεν θα πω «καθόλου» γιατί, δόξα τω θεώ, ο λαός μας παίρνει από μας το μύρο μας έτσι κι αλλιώς – χάνει το καλύτερο του λαού μας, εκείνο που μπορεί ν’ αναταράξει τα βάθη της ιερατικής του καρδιάς. Εκείνοι που δεν βγαίνουν από τον εαυτό τους, αντί να είναι  μεσoλαβητές, σταδιακά γίνονται διαιτητές, προϊστάμενοι. Γνωρίζουμε τη διαφορά: ο διαιτητής, ο προϊστάμενος, «απέχει τον μισθόν αυτού», έχει λάβει την ανταμοιβή του, και όσο δεν διακινδυνεύει το ίδιο του το πετσί και την ίδια του την καρδιά, δεν θ’ ακούσει ποτέ μια ζεστή και εγκάρδια λέξη ευχαριστίας. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο μερικοί ιερείς καταντούν ανικανοποίητοι, γίνονται θλιμμένοι ιερείς, αποθαρρύνονται και καταλήγουν κατά κάποιο τρόπο συλλέκτες αρχαιοτήτων ή καινοτομιών – αντί να είναι ποιμένες που ζουν με «την οσμή των προβάτων», ποιμένες στο μέσον του ποιμνίου τους, αλιείς ανθρώπων. Είναι αλήθεια ότι η λεγόμενη κρίση ιερατικής ταυτότητας μας απειλεί όλους και προστίθεται στην ευρύτερη πολιτισμική κρίση. Αλλά αν μπορέσουμε ν’ αντισταθούμε στην επίθεσή της, θα τα καταφέρουμε να τα βγάλουμε πέρα στο όνομα του Κυρίου και να ρίξουμε τα δίχτυα μας. Δεν είναι κακό το γεγονός ότι η πραγματικότητα μας υποχρεώνει να « ρίξουμε στα βαθιά», εκεί όπου ό,τι είμαστε με τη χάρη του Θεού φαίνεται σαφώς ως καθαρή χάρη, στα βαθιά του σύγχρονου κόσμου, όπου το μόνο που μετράει είναι το «χρίσμα» - όχι το αξίωμα – (unction not function) και τα δίχτυα που ξεχειλίζουν από ψάρια είναι μόνο εκείνα που ρίχτηκαν στο όνομα του Ενός τον οποίο εμπιστευόμαστε: στο όνομα του Ιησού.

 

Αγαπητοί πιστοί λαϊκοί, μείνετε κοντά στους ιερείς σας με στοργή και με τις προσευχές σας, ώστε να μπορούν πάντα να είναι ποιμένες όπως θέλει ο Θεός.

 

Αγαπητοί ιερείς, ο Θεός Πατέρας ας ανανεώνει μέσα μας το Πνεύμα της αγιότητας με το οποίο χριστήκαμε. Ας ανανεώνει το Πνεύμα του μέσα στις καρδιές μας, ώστε αυτό το χρίσμα να σκορπιέται στον καθένα, ακόμα και σ’ εκείνα τα «κράσπεδα» όπου ο πιστός λαός μας το γυρεύει και κατά το πλείστον το εκτιμά. Ας νιώσει ο λαός μας ότι είμαστε οι μαθητές του Κυρίου. Ας αισθανθούν ότι τα ονόματά τους είναι γραμμένα πάνω στα ιερατικά μας άμφια και ότι δεν ψάχνουμε για άλλη ταυτότητα. Και ας δεχτούν μέσα από τα λόγια και τις πράξεις μας το έλαιον της αγαλλιάσεως  που ο Ιησούς, ο Κεχρισμένος, ήρθε να μας φέρει. Αμήν. 

 

+