Μεγάλος Αδελφός

Μη μιλάτε μόνο, ενεργήστε

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές καλημέρα!

 

Σήμερα, η λειτουργία μας μιλάει για την παραβολή του «Καλού Σαμαρείτη», παρμένη από το Ευαγγέλιο του Λουκά (10: 25-37). Μέσα στην απλότητα και τη συναρπαστικότητα της ιστορίας, (ο Ιησούς) υποδεικνύει ένα τρόπο ζωής, στο οποίο το κέντρο βάρους δεν είμαστε εμείς, αλλά άλλοι, με τις δυσκολίες τους, τους οποίους συναντάμε στο ταξίδι μας και που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε. Οι άλλοι μας κάνουν να αναρωτιόμαστε. Και όταν οι άλλοι δεν έχουν αυτή την επίδραση πάνω μας, κάτι δεν πάει καλά, κάτι σε αυτές τις καρδιές δεν είναι χριστιανικό. Ο Ιησούς χρησιμοποιεί αυτή την παραβολή καθώς μιλάει σε ένα νομοδιδάσκαλο σχετικά με τη διπλή εντολή που σου επιτρέπει να εισέλθεις στην αιώνια ζωή: ‘να αγαπάς τον Θεό με όλη σου την καρδιά και τον διπλανό σου όπως τον εαυτό σου ‘(vv. 25-28). «Ναι – απαντάει ο νομοδιδάσκαλος – αλλά, πες μου, «ποιος είναι ο διπλανός μου;» (V, 29). Και εμείς επίσης μπορούμε να αναρωτιόμαστε το ίδιο: Ποιος είναι ο διπλανός μου; Ποιον αγαπώ όπως τον εαυτό μου; Τους συγγενείς μου; Τους φίλους μου; Τους συμπατριώτες μου; Εκείνους με την ίδια θρησκεία; … Ποιος είναι ο διπλανός μου;   

 

 

Και ο Ιησούς απαντάει με μία παραβολή. Ένας άνθρωπος, στο δρόμο από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ, δέχθηκε επίθεση, τραυματίστηκε και εγκαταλείφθηκε από ληστές. Στον ίδιο δρόμο πήγαινε και ένας ιερέας και ύστερα ένας Λευίτης, οι οποίοι, καθώς βλέπουν τον πληγωμένο άνθρωπο, δεν σταματούν και προχωρούν ίσια μπροστά (vv. 31-32). Ύστερα ένα Σαμαρείτης, δηλαδή ένας κάτοικος της Σαμάρειας, και ως εκ τούτου, μισημένος από τους Ιουδαίους διότι δεν μαρτυρούν την ίδια θρησκεία. Ωστόσο εκείνος, ο ίδιος, όταν είδε αυτόν τον φτωχό δυστυχή, «μετακινήθηκε με συμπόνια. Τον πλησίασε και έδεσε τις πληγές του […]», τον πήγε σε ένα πανδοχείο και τον φρόντισε (vv. 33-34). Και την επόμενη μέρα, τον έθεσε κάτω από την φροντίδα του πανδοχέα, τον οποίο πλήρωσε και του είπε ότι θα πλήρωνε ό,τι άλλο (cf. V. 35).

 

Σε αυτό το σημείο, ο Ιησούς γύρισε στο νομοδιδάσκαλο και τον ρώτησε: «Ποιος από αυτούς τους τρεις, κατά τη γνώμη σου, ήταν ο διπλανός για το θύμα των ληστών;» Και φυσικά – εκείνος όντας ευφυής – αποκρίνεται, «Εκείνος που του φέρθηκε με έλεος» (vv. 36-37). Με αυτές τις λέξεις, ο Ιησούς έχει αντιστρέψει τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Δεν είναι στο χέρι μας να επιχειρήσουμε την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων, να δούμε αν λογίζονται ως διπλανοί. Αντίθετα, η απόφαση του να είσαι ή όχι ένας διπλανός, εξαρτάται από εμάς. Εξαρτάται από μένα. Εξαρτάται από μένα το να είμαι ή όχι ο διπλανός στο πρόσωπο που συναντώ το οποίο χρειάζεται τη βοήθεια μου, ακόμα και αν είναι ένας ξένος, ή ακόμα και εχθρός. Και καταλήγει ο Ιησούς: «Πήγαινε και πράξε ομοίως» (v. 37). Είναι ένα περίεργο μάθημα! Και λέει στον καθένα από εμάς: «Πηγαίνετε και πράξετε ομοίως», ειδικά στον αδελφό και αδελφή που συναντάτε σε δύσκολη κατάσταση. «Πηγαίνετε και πράξετε το ίδιο». Κάνετε καλές πράξεις, μην λέτε μόνο λόγια που τα παίρνει ο άνεμος. Ένα τραγούδι μου έρχεται στο μυαλό: «Λόγια, λόγια, λόγια». Όχι, παρακαλώ, κάνετε, Πράξετε. Και από τις καλές πράξεις που κάνουμε με αγάπη και ευχαρίστηση για τους άλλους, η πίστη μας αυξάνεται και αποδίδει καρπούς. Ας αναρωτηθούμε – ο καθένας από εμάς αποκρινόμενος στην καρδιά μας – ας αναρωτηθούμε: Είναι η πίστη μας γόνιμη; Παράγει η πίστη μας καλές πράξεις; Ή είναι περισσότερο άγονη, και άραγε περισσότερο νεκρή παρά ζωντανή; Είμαι ‘ο διπλανός’ ή απλά προσπερνάω; Ή είμαι ανάμεσα σε εκείνους που επιλέγουν ανθρώπους σύμφωνα με τη δική τους ικανοποίηση; Είναι καλό να αναρωτηθούμε αυτές τις ερωτήσεις και συχνά διότι, στο τέλος, θα κριθούμε για τις πράξεις ελέους. Ο Κύριος θα μας πει: ‘Αλλά εσύ, θυμάσαι εκείνο τον καιρό στο δρόμο από την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ; Εκείνος ο άνδρας ήμουν εγώ μισοπεθαμένος. Θυμάσαι; Αυτό το πεινασμένο παιδί ήμουν εγώ.  Θυμάσαι; Ο μετανάστης που πολλοί θέλουν να διώξουν ήμουν εγώ. Αυτοί οι παππούδες μονάχοι και εγκαταλελειμμένοι στα γηροκομεία, ήμουν εγώ. Αυτό το άρρωστο άτομο μόνο του στο νοσοκομείο, που κανείς δεν πηγαίνει να δει, ήμουν εγώ.      

 

     

Ας μας βοηθήσει η Παναγία Παρθένος να περπατήσουμε στα μονοπάτια της γενναιόδωρης αγάπης προς τους άλλους, το μονοπάτι του Καλού Σαμαρείτη. Ας μας βοηθήσετε εσείς να βιώσουμε τη βασική εντολή που μας άφησε ο Χριστός. Και αυτός είναι ο δρόμος για να εισέλθουμε στην αιώνια ζωή.