Μεγάλος Αδελφός

Η Ομιλία του Πάπα Φραγκίσκου στη Λειτουργία του Πάσχα 2013

στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου

 

Αγαπητοί  αδελφοί και αδελφές,

1. Στο ευαγγέλιο αυτής της φωτεινής νύχτας του Όρθρου του Πάσχα, συναντούμε πρώτα πρώτα τις γυναίκες που πηγαίνουν στο μνήμα του Ιησού με αρώματα για να μυρώσουν το σώμα του (Λκ 24, 1-3). Έρχονται για να εκπληρώσουν μια πράξη που δείχνει πως συμπάσχουν, μια πράξη στοργής, αγάπης, μια πράξη παραδοσιακή προς ένα αγαπητό πρόσωπο που έφυγε, όπως κάνουμε κι εμείς. Είχαν ακολουθήσει τον Ιησού, τον είχαν ακούσει, είχαν αισθανθεί καταξιωμένες, και τον είχαν συνοδεύσει ως το τέλος, στον Γολγοθά και στην αποκαθήλωση. Μπορούμε να φανταστούμε τα αισθήματά τους καθώς πηγαίνουν στο μνήμα: κάποια θλίψη, η κατήφεια από το γεγονός ότι ο Ιησούς τις είχε αφήσει, ήταν νεκρός, η ιστορία του είχε τελειώσει. Τώρα θα ξαναγύριζαν στη ζωή που έκαναν πριν. Μέσα στις γυναίκες, ωστόσο, παρέμενε η αγάπη, και αυτή η αγάπη τους για τον Ιησού τις είχε σπρώξει να πάνε στο μνήμα. Αλλά σ’ αυτό το σημείο συμβαίνει κάτι το εντελώς αναπάντεχο, καινούργιο, που αναστατώνει την καρδιά και τα προγράμματά τους και θ’ αναστατώσει τη ζωή τους: βλέπουν την πέτρα κυλισμένη από το μνήμα, πλησιάζουν, και δεν βρίσκουν το σώμα του Κυρίου. Είναι ένα γεγονός που τις αφήνει σε σύγχυση, αμήχανες, γεμάτες ερωτήματα: «Τι έγινε;», «Τι νόημα έχουν όλα αυτά;»(Λκ 24, 4).

Αυτό δεν συμβαίνει ίσως και σ’ εμάς όταν κάτι πραγματικά καινούργιο συμβαίνει στην καθημερινή διαδοχή των γεγονότων; Καθηλωνόμαστε, δεν καταλαβαίνουμε, δεν ξέρουμε πώς να το αντιμετωπίσουμε. Το καινούργιο συχνά μας φοβίζει, ακόμα και το καινούργιο που μας φέρνει ο Θεός, το καινούργιο που μας ζητάει ο Θεός. Είμαστε όπως οι Απόστολοι του Ευαγγελίου: προτιμούμε συχνά να διατηρούμε τις ασφάλειές μας, να σταματάμε σ’ ένα μνήμα, με τη σκέψη μας σ’ έναν νεκρό, που τελικά ζει μόνο στη μνήμη της ιστορίας όπως οι μεγάλες μορφές του παρελθόντος. Φοβόμαστε τις εκπλήξεις του Θεού, φοβόμαστε τις εκπλήξεις του Θεού! Αυτός μας ξαφνιάζει πάντα!

Αδελφοί και αδελφές, ας μην κλεινόμαστε μπροστά στο καινούργιο που ο Θεός θέλει να φέρει στη ζωή μας! Δεν είμαστε συχνά κουρασμένοι, απογοητευμένοι, λυπημένοι, δεν αισθανόμαστε το βάρος των αμαρτιών μας, δεν σκεφτόμαστε ότι δεν θα τα καταφέρουμε; Ας μην κλεινόμαστε στον εαυτό μας, ας μη χάνουμε την εμπιστοσύνη μας, ας μην παραιτούμαστε ποτέ: δεν υπάρχουν καταστάσεις που ο Θεός δεν μπορεί να τις αλλάξει, δεν υπάρχει καμιά αμαρτία που να μην μπορεί να τη συγχωρήσει αν ανοιγόμαστε σ’ Αυτόν.

2. Αλλά ας  ξαναγυρίσουμε στο Ευαγγέλιο, στις γυναίκες κι ας κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Βρίσκουν το μνήμα κενό, το σώμα του Ιησού δεν είναι εκεί, κάτι καινούργιο συνέβη, αλλά όλα αυτά δεν λένε ακόμα τίποτα καθαρό: αυτά προκαλούν ερωτήματα, τις αφήνουν αμήχανες, χωρίς να τους προσφέρουν μια απάντηση. Και να! δύο άνδρες με ρούχα αστραφτερά, που λένε: « Γιατί ζητάτε τον Ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, αναστήθηκε»(Λκ 24, 5-6). Αυτό που ήταν μια απλή πράξη, ένα γεγονός, που είχε γίνει βέβαια από αγάπη – η προσέλευση στο μνημείο – τώρα μεταμορφώνεται σε συμβάν, σ’ ένα γεγονός που αλλάζει πραγματικά τη ζωή. Τίποτα δεν μένει πια όπως πριν, όχι μόνο στη ζωή αυτών των γυναικών, αλλά και στη ζωή μας και στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Ιησούς δεν είναι νεκρός, αναστήθηκε, είναι ο Ζων! Δεν ξαναγύρισε απλώς στη ζωή, αλλά είναι η ίδια η ζωή, γιατί είναι ο Υιός του Θεού, γιατί είναι ο Ζων (Αρ 14, 21-28, Δτ 5, 26, Ιων 3-10). Ο Ιησούς δεν  είναι πια στο παρελθόν, αλλά ζει μέσα στο παρόν και εκτείνεται προς το μέλλον, είναι το αιώνιο «σήμερα» του Θεού. Έτσι το καινούργιο του Θεού παρουσιάζεται στα μάτια των γυναικών, των μαθητών, όλων μας: η νίκη πάνω στην αμαρτία, στο κακό, στον θάνατο, πάνω σε ό,τι καταπιέζει τη ζωή και της δίνει ένα πρόσωπο λιγότερο ανθρώπινο. Και είναι ένα μήνυμα που απευθύνεται σ’ εμένα, σ’ εσένα, αγαπητή αδελφή και αγαπητέ αδελφέ. Πόσες φορές έχουμε ανάγκη ν’ ακούσουμε την Αγάπη να μας λέει: γιατί ζητάτε τον Ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Τα προβλήματα, οι έγνοιες της κάθε μέρας τείνουν να μας κάνουν να διπλωνόμαστε  πάνω στον εαυτό μας, στη θλίψη, στην πικρία… κι εκεί βρίσκεται ο θάνατος. Εκεί ας μη ζητάμε Εκείνον που είναι ζωντανός!

Δέξου, λοιπόν, ο Αναστημένος Ιησούς να μπει στη ζωή σου, υποδέξου τον ως φίλο, με εμπιστοσύνη: Αυτός είναι η ζωή! Αν ως τώρα ήσουν μακριά Του, κάνε ένα μικρό βήμα: θα σε δεχτεί μ’ ανοιχτή αγκαλιά. Αν είσαι αδιάφορος δέξου να διακινδυνεύσεις: δεν θ’ απογοητευθείς. Αν σου φαίνεται δύσκολο να τον ακολουθήσεις, μη φοβάσαι, έχε εμπιστοσύνη σ’ Αυτόν, να είσαι βέβαιος ότι Αυτός είναι κοντά σου, είναι μαζί σου και θα σου δώσει την ειρήνη που γυρεύεις και τη δύναμη να ζήσεις όπως θέλει Εκείνος.

3. Υπάρχει ένα τελευταίο απλό στοιχείο στο Ευαγγέλιο αυτού του φωτεινού Όρθρου του Πάσχα που θα ήθελα να τονίσω. Οι γυναίκες συναντούν το καινούργιο του Θεού: ο Ιησούς αναστήθηκε, είναι ο Ζων! Αλλά μπροστά στο κενό μνημείο και στους δυο άνδρες με τις αστραφτερές φορεσιές, η πρώτη τους αντίδραση είναι ο φόβος: «έσκυψαν το πρόσωπο προς τη γη» - σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς -, δεν είχαν το θάρρος ούτε να κοιτάξουν. Αλλά όταν ακούνε το άγγελμα της Ανάστασης, το δέχονται με πίστη. Και οι δύο άνδρες με τις αστραφτερές φορεσιές φέρνουν στο προσκήνιο έναν λόγο καίριο: «Θυμηθείτε τι σας είπε όταν ήταν ακόμα στη Γαλιλαία… Και τότε θυμήθηκαν τα λόγια του» (Λκ 24, 6.8). Τις καλεί να θυμηθούν τη συνάντηση με τον Ιησού, τα λόγια του, τις πράξεις του, τη ζωή του. Και ακριβώς αυτό το γεγονός ότι θυμούνται με αγάπη την εμπειρία τους από τη ζωή μαζί με τον Διδάσκαλο οδηγεί τις γυναίκες να ξεπεράσουν κάθε φόβο και να φέρουν το άγγελμα της Ανάστασης στους Αποστόλους και σε όλους τους άλλους (Λκ 24, 9). Να θυμόμαστε αυτά που έκανε ο Θεός πράγματι για μένα, για μας, να θυμόμαστε το δρόμο που διατρέξαμε. Αυτό ανοίγει την καρδιά στην ελπίδα για το μέλλον. Ας μάθουμε να θυμόμαστε τι έκανε ο Θεός στη ζωή μας.

Αυτή τη Νύχτα του φωτός, επικαλούμενοι τις πρεσβείες της Παρθένου Μαρίας, που κρατούσε όλα τα γεγονότα στην καρδιά της (Λκ 2, 19.51), ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας κάνει μετόχους της Ανάστασής του: να μας έχει ανοιχτούς στο δικό του καινούργιο που μεταμορφώνει, στις εκπλήξεις του Θεού. Να μας κάνει ανθρώπους ικανούς να θυμόμαστε ό,τι πραγματοποιεί στην προσωπική μας ζωή και στη ζωή του κόσμου. Να μας κάνει ικανούς να τον αισθανόμαστε ως τον Ζώντα, που ζει και δρα ανάμεσά μας. Να μας μάθει την κάθε μέρα να μη γυρεύουμε τον Ζώντα ανάμεσα στους νεκρούς. Αμήν.