Μεγάλος Αδελφός

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ 20η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗΣ ΖΩΗΣ

                                          Βασιλική του Βατικανού

                                       Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2016

Μπροστά στα μάτια μας, εκτυλίσσεται ένα γεγονός απλό, ταπεινό και μεγάλο : ο Ιησούς οδηγείται από τη Μαρία και τον Ιωσήφ στον Ναό της Ιερουσαλήμ. Είναι ένα παιδί όπως τόσα άλλα, όπως όλοι, αλλά είναι μοναδικός : είναι ο μονογενής Υιός που ήρθε για όλους. Αυτό το παιδί μάς έφερε την ευσπλαχνία και την τρυφερότητα του Θεού : ο Ιησούς είναι το πρόσωπο της ευσπλαχνίας του Πατέρα. Είναι η εικόνα που μας προσφέρει το Ευαγγέλιο στο τέλος του έτους της αφιερωμένης ζωής, ένα έτος που βιώθηκε με τόσο ενθουσιασμό. Αυτό το έτος, σαν ποταμός, πέφτει τώρα στη θάλασσα της ευσπλαχνίας, μέσα σ’ αυτό το απέραντο μυστήριο αγάπης του οποίου αποκτούμε την εμπειρία με το έκτακτο ιωβηλαίο.

 

Η σημερινή γιορτή, ιδιαίτερα στην Ανατολή, ονομάζεται Υπαπαντή (γιορτή της συνάντησης). Πράγματι, στο Ευαγγέλιο που αναγνώστηκε, βλέπουμε πολλές συναντήσεις (βλ. Λκ 2, 22-40). Μέσα στον ναό, ο Ιησούς έρχεται να μας συναντήσει κι εμείς πηγαίνουμε να τον συναντήσουμε, Αυτόν. Αναλογιζόμαστε τη συνάντηση με τον γέροντα Συμεών, που εκπροσωπεί την πιστή προσμονή του Ισραήλ και το σκίρτημα της καρδιάς για την εκπλήρωση των αρχαίων υποσχέσεων. Θαυμάζουμε επίσης τη συνάντηση με την Άννα, την  ηλικιωμένη προφήτιδα που βλέποντας το Παιδί σκιρτά από χαρά και δοξολογία στον Θεό. Ο Συμεών και η Άννα είναι η προσμονή και η προφητεία, ο Ιησούς είναι η ανακαίνωση και η εκπλήρωση : Εκείνος παρουσιάζεται σ’ εμάς ως η αιώνια έκπληξη από μέρους του Θεού· στο πρόσωπο αυτού του παιδιού που γεννήθηκε για όλους συναντιούνται το παρελθόν, καμωμένο από μνήμη και επαγγελίες, και το μέλλον, γεμάτο ελπίδα.

Μπορούμε να δούμε σ’ αυτά τα στοιχεία την αρχή της αφιερωμένης ζωής. Οι αφιερωμένοι άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, έχουν κληθεί να είναι πριν απ’ όλα πρόσωπα της συνάντησης. Πράγματι, η κλήση δεν ξεκινάει από ένα προσχέδιο που το μελετήσαμε «σ’ ένα γραφείο», αλλά από μια χάρη του Κυρίου που ενώνεται μαζί μας, μέσω μιας συνάντησης που αλλάζει τη ζωή. Εκείνος που συναντά αληθινά τον Ιησού δεν μπορεί να παραμένει όμοιος μ’ εκείνον που ήταν πριν. Είναι η ανακαίνωση που κάνει τα πάντα καινά. Όποιος ζει αυτή τη συνάντηση γίνεται ικανός να δώσει μαρτυρία γι’αυτήν και καθιστά δυνατή αυτή τη συνάντηση και για τους άλλους·  γίνεται επίσης ο προαγωγός της καλλιέργειας της συνάντησης, αποφεύγοντας την αυτοαναφορικότητα που μας κλείνει στον εαυτό μας.

Το χωρίο από την προς Εβραίους Επιστολή που μόλις ακούσαμε, μας θυμίζει πως και ο ίδιος ο Ιησούς, για να έρθει προς συνάντησή μας, δεν δίστασε να μετάσχει στη δική μας, την ανθρώπινη κατάσταση : «Επειδή  τα παιδιά αυτά ήταν άνθρωποι, έγινε και ο Ιησούς άνθρωπος» (Εβρ 2, 14). Ο Ιησούς δεν μας έσωσε «εξωτερικά», δεν έμεινε έξω από το δράμα μας, αλλά θέλησε να μετάσχει στη ζωή μας. Τα αφιερωμένα πρόσωπα καλούνται να είναι ένα συγκεκριμένο και προφητικό σημείο αυτής της εγγύτητας του Θεού, αυτής της μετοχής του στην ανθρώπινη κατάσταση, στο εύθραυστο, στην αμαρτία και στις πληγές του σύγχρονου ανθρώπου. Όλες οι μορφές αφιερωμένης ζωής, καθεμιά ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της, καλούνται να είναι σε διαρκή κατάσταση ιεραποστολής, μετέχοντας «στις χαρές και στις ελπίδες, στις θλίψεις και στις αγωνίες των ανθρώπων του  καιρού μας, των φτωχών κυρίως κι εκείνων που υποφέρουν» (Gaudium et spes,n. 1).

Το Ευαγγέλιο μας λέει ότι «ο πατέρας και η μητέρα του Ιησού θαύμαζαν ακούγοντας όσα λέγονταν γι’ αυτόν» (στ.33). Ο Ιωσήφ και η Μαρία διατηρούν τον θαυμασμό από αυτή τη συνάντηση τη γεμάτη φως και ελπίδα για όλους τους λαούς. Το ίδιο κι εμείς, ως χριστιανοί και ως αφιερωμένοι άνθρωποι, είμαστε οι φύλακες του θαυμασμού των. Ενός θαυμασμού που απαιτεί να ανανεώνεται συνεχώς· προσέχετε τις συνήθειες στην πνευματική ζωή· προσοχή μήπως τα χαρίσματά μας κρυσταλλωθούν σε μια αφηρημένη διδασκαλία : τα χαρίσματα των δημιουργών – όπως το έχω πει κι άλλες φορές – δεν είναι για να σφραγίζονται μέσα σε μπουκάλια, δεν είναι μουσειακά αντικείμενα. Οι θεμελιωτές της πίστης μας ζωογονούνταν από το Πνεύμα και δεν φοβούνταν να λερώσουν τα χέρια τους μέσα στην καθημερινή ζωή, με τα προβλήματα των ανθρώπων, διατρέχοντας με θάρρος τις γεωγραφικές και υπαρξιακές περιφέρειες. Δεν σταματούσαν μπροστά στα εμπόδια και στην έλλειψη κατανόησης από μέρους των άλλων, γιατί είχαν διατηρήσει μέσα στην καρδιά τους τον θαυμασμό από τη συνάντηση με τον Χριστό. Δεν εξοικειώθηκαν με τη χάρη του Ευαγγελίου· είχαν πάντα μέσα στην καρδιά τους μια υγιή ανησυχία για τον Κύριο, μια οδυνηρή επιθυμία να τον φέρουν στους άλλους, όπως έκαναν η Μαρία και ο Ιωσήφ στον ναό. Κι εμείς καλούμαστε σήμερα να επιτελέσουμε προφητικές και θαρραλέες επιλογές.

Τελικά, η σημερινή γιορτή μας μαθαίνει να ζούμε την ευγνωμοσύνη για τη συνάντηση με τον Ιησού και για τη δωρεά της κλήσης στην αφιερωμένη ζωή. Να είμαστε ευγνώμονες, να ευχαριστούμε : Ευχαριστία. Πόσο ωραίο είναι να συναντούμε το ευτυχισμένο πρόσωπο αφιερωμένων ανθρώπων, ίσως ήδη ηλικιωμένων όπως ο Συμεών και η Άννα, ευχαριστημένων και γεμάτων ευγνωμοσύνη για την κλήση τους. Είναι μια λέξη που μπορεί να συνθέσει όλα όσα ζήσαμε στη διάρκεια αυτού του έτους αφιερωμένης ζωής : ευγνωμοσύνη για τη δωρεά του Αγίου πνεύματος, που εμψυχώνει πάντα την Εκκλησία μέσω των ποικίλων χαρισμάτων.

Η Ευαγγελική περικοπή καταλήγει με αυτή τη φράση : «Το παιδί μεγάλωνε, δυνάμωνε και γέμιζε από σοφία. Και η χάρη του Θεού ήταν μαζί του» (στ. 40). Μακάρι ο Κύριος Ιησούς, με τη μητρική μεσιτεία της Παναγίας, να μεγαλώνει μέσα μας, και να αυξάνει στον καθένα μας την επιθυμία της συνάντησης, τη διαφύλαξη του θαυμασμού και τη χαρά της ευγνωμοσύνης. Κι άλλα πρόσωπα θα προσελκυσθούν τότε από το φως του, και θα μπορέσουν να συναντήσουν την ευσπλαχνία του Πατέρα.

Στην έξοδο από τον εορτασμό, ο Πάπας αυτοσχεδίασε τα ακόλουθα στον πρόναο της βασιλικής :

Αγαπητοί αφιερωμένοι αδελφοί και αδελφές, ευχαριστώ πολύ ! Μετείχατε στην Ευχαριστία, και παρά τον κρύο καιρό, η καρδιά σας φλέγεται !  

Ευχαριστώ που τελειώσαμε έτσι, όλοι μαζί, αυτό το έτος της αφιερωμένης ζωής. Και τώρα προχωρήστε ! Καθένας μας έχει μια θέση, έχει ένα έργο μέσα στην  Εκκλησία. Σας παρακαλώ μην ξεχνάτε την πρώτη κλήση, το πρώτο κάλεσμα. Κρατείστε το στη μνήμη σας ! Με την ίδια αγάπη με την οποία σας κάλεσε ο Κύριος συνεχίζει και σήμερα να σας καλεί. Μην υποτιμάτε, μην υποτιμάτε αυτή την ομορφιά, αυτό τον θαυμασμό της πρώτης κλήσης. Κι έπειτα συνεχίστε να εργάζεστε. Είναι ωραίο ! Συνεχίστε. Υπάρχει πάντα κάτι να κάνετε. Το κυριότερο είναι να προσεύχεστε. Ο «μυελός» της αφιερωμένης ζωής είναι η προσευχή : να προσεύχεστε ! Και να γερνάτε έτσι, αλλά να ωριμάζετε σαν το καλό κρασί !

Ένα πράγμα σας λέω. Μου αρέσει πολύ να συναντάω αυτές τις ηλικιωμένες μοναχές ή μοναχούς, αλλά με μάτια που λάμπουν, επειδή η φωτιά της πνευματικής ζωής καίει μέσα τους. Δεν έσβησε, αυτή η φωτιά δεν έσβησε ! Προχωρήστε σήμερα, κάθε μέρα, και συνεχίστε να εργάζεστε και ν’ αντιμετωπίζετε το αύριο με ελπίδα, ζητώντας πάντα από τον Κύριο να σας στέλνει καινούργιες κλήσεις, έτσι το έργο σας της αφιέρωσης θα μπορέσει να προχωρήσει και να σπέρνετε άφθονα. Ας ευχηθούμε αυτοί που έρχονται μετά από εμάς να μπορέσουν να δεχτούν την κληρονομιά που θα τους αφήσουμε.

Για την ώρα, ας απευθύνουμε μια προσευχή στην Παναγία. Χαίρε Μαρία… [Ευλογία].

Καλό βράδυ και να προσεύχεστε για μένα.