Μεγάλος Αδελφός

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

                                                                  Βασιλική του Βατικανού

                                                               Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2016

 Τα  λόγια του Προφήτη Ησαΐα – που απευθύνονται στην αγία πόλη της Ιερουσαλήμ – μας καλούν να σηκωθούμε, να βγούμε, να βγούμε από τα στεγανά μας, να βγούμε από τον εαυτό μας, και να αναγνωρίσουμε τη λαμπρότητα του φωτός που φωταγωγεί την ύπαρξή μας :  «Ορθώσου, Ιερουσαλήμ, λάμψε ! Γιατί ήρθε το φως σου, και η δόξα του Κυρίου έχει ανατείλει πάνω σου» (60, 1). ‘‘Το φως σου’’, είναι η δόξα του Κυρίου. Η Εκκλησία δεν πρέπει να νομίζει ότι λάμπει από το δικό της φως· δεν πρέπει να το νομίζει αυτό. Ο άγιος Αμβρόσιος το υπενθυμίζει με μια ωραία έκφραση, χρησιμοποιώντας τη σελήνη μεταφορικά για την Εκκλησία : «Η Εκκλησία είναι πραγματικά όπως η σελήνη : […] λάμπει όχι από το δικό της φως, αλλά από το φως του Χριστού. Αντλεί τη λαμπρότητά της από τον Ήλιο της δικαιοσύνης, έτσι που να μπορεί κανείς να πει : ‘‘Τώρα πια δεν ζω εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπό μου ο Χριστός’’» (Εις την Εξαήμερον, IV, 8, 32). Ο Χριστός είναι το αληθινό φως που φωτίζει·  και στο μέτρο που η Εκκλησία παραμένει δεμένη μαζί του σαν σε άγκυρα, στο μέτρο που η Εκκλησία αφήνεται να φωτίζεται από αυτόν, κατορθώνει να φωτίζει τη ζωή ανθρώπων και λαών. Για τον λόγο αυτόν οι άγιοι Πατέρες αναγνώριζαν στο πρόσωπο της Εκκλησίας το ‘‘μυστήριο της σελήνης’’.

 

Χρειαζόμαστε αυτό το φως που έρχεται από ψηλά για ν’ ανταποκριθεί με συνάφεια στην κλήση που λάβαμε. Να αναγγέλλουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού δεν είναι μια επιλογή που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει μεταξύ τόσων άλλων, δεν είναι ούτε ένα επάγγελμα. Για την Εκκλησία, να είσαι ιεραπόστολος δεν σημαίνει να κάνεις προσηλυτισμό. Για την Εκκλησία, να είσαι ιεραπόστολος φτάνει στο σημείο να εκφράζει την ίδια της τη φύση : να είσαι φωτισμένος από τον Θεό και να αντικατοπτρίζεις το φως του. Αυτό είναι το έργο της. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Η ιεραποστολή είναι η κλήση της : να κάνει να λάμπει το φως του Χριστού είναι το έργο της. Πόσοι άνθρωποι περιμένουν  από εμάς αυτή την ιεραποστολική δέσμευση, επειδή χρειάζονται τον Χριστό, έχουν ανάγκη να γνωρίσουν το πρόσωπο του Πατέρα.

Οι Μάγοι, για τους οποίους μιλάει το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, είναι μια ζωντανή μαρτυρία του γεγονότος ότι τα σπέρματα της αλήθειας είναι παρόντα παντού, επειδή αποτελούν μια δωρεά του δημιουργού που καλεί τον καθένα να τον αναγνωρίσει ως καλό και πιστό Πατέρα. Οι Μάγοι εκπροσωπούν τους ανθρώπους από όλα τα μέρη του κόσμου, που γίνονται δεκτοί μέσα στο σπίτι του Θεού.  Μπροστά στον Ιησού δεν υφίσταται πια καμιά διάκριση φυλής, γλώσσας ή πολιτισμού : στο πρόσωπο αυτού του Παιδιού, ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκει την ενότητά της. Και η Εκκλησία έχει το καθήκον να αναγνωρίσει και  να κάνει να φανεί καθαρότερα η επιθυμία που έχει καθένας μέσα του για τον Θεό. Όπως οι Μάγοι, πολλοί άνθρωποι, και του καιρού μας, ζουν με την ‘‘καρδιά ανήσυχη’’ που εξακολουθεί να ρωτάει χωρίς να βρίσκει σίγουρες απαντήσεις – πρόκειται για την ανησυχία του Αγίου Πνεύματος που κινείται μέσα στις καρδιές. Βρίσκονται ακόμα στην αναζήτηση του Άστρου που δείχνει τον δρόμο προς τη Βηθλεέμ.

Πόσα αστέρια υπάρχουν στον ουρανό ! Κι ωστόσο, οι Μάγοι ακολούθησαν ένα άλλο άστρο, καινούργιο, που έλαμπε γι’ αυτούς πολύ περισσότερο. Είχαν ερευνήσει για πολύν καιρό το μεγάλο βιβλίο του ουρανού για να βρουν μια απάντηση στα ερωτήματά τους – είχαν την καρδιά ανήσυχη –, και τελικά το φως φάνηκε. Αυτό το άστρο τους άλλαξε. Τους έκανε να ξεχάσουν τα καθημερινά τους ενδιαφέροντα, και πήραν αμέσως τον δρόμο. Άκουσαν μια φωνή που, από μέσα τους, τους έσπρωχνε ν’  ακολουθήσουν αυτό το φως – τη φωνή του Αγίου Πνεύματος που ενεργεί μέσα σε όλους τους ανθρώπους – · και αυτή τους οδήγησε ώσπου να βρουν τον βασιλιά των ιουδαίων μέσα  σ’ ένα φτωχόσπιτο της Βηθλεέμ.

Όλα αυτά είναι ένα μάθημα για μας. Σήμερα, θα μας κάνει καλό να επαναλαμβάνουμε το ερώτημα των Μάγων : «Πού είναι ο νεογέννητος βασιλιάς των ιουδαίων ; Είδαμε το άστρο του στην Ανατολή και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε» (Μτ 2, 2). Καλούμαστε, προπάντων σε μια εποχή σαν τη δική μας, να ξεκινήσουμε την έρευνα των σημείων που προσφέρει ο Θεός, γνωρίζοντας πως αυτά απαιτούν τη δέσμευσή μας για την αποκρυπτογράφησή τους, και την κατανόηση μέσω αυτών του θελήματός του. Έχουμε κληθεί να πάμε στη Βηθλεέμ για να βρούμε το Παιδί και τη Μητέρα του. Ας ακολουθήσουμε το φως που μας προσφέρει ο Θεός – έστω τόσο μικρό… · ο ύμνος στο προσευχητάριο μας λέει ποιητικά ότι οι Μάγοι lumen requirunt lumine : πρόκειται για ένα μικρό φως –, το φως που εκπέμπει το πρόσωπο του Χριστού, γεμάτο ευσπλαχνία και πιστότητα. Και, αφού φτάσουμε μπροστά του, ας τον λατρέψουμε με όλη την καρδιά μας, και ας του προσφέρουμε τα δώρα μας : την ελευθερία μας, τη νόησή μας, την αγάπη μας. Η αληθινή σοφία κρύβεται στο πρόσωπο αυτού του Παιδιού. Εκεί ακριβώς, στην απλότητα της Βηθλεέμ, βρίσκεται ανακεφαλαιωμένη η ζωή της Εκκλησίας. Εκεί ακριβώς είναι η πηγή αυτού του φωτός, που ελκύει κοντά του κάθε άνθρωπο στον κόσμο, και προσανατολίζει την πορεία των λαών εις οδόν ειρήνης.